Od ol\u015bniewaj\u0105cych barw poematu \u201eDon Juan\u201d, po fajerwerki Symfonii \u201eZ Nowego \u015awiata\u201d- wspania\u0142ym popisem orkiestry Sinfonia Varsovia i prowadz\u0105cego j\u0105 dyrygenta Krzysztofa Urba\u0144skiego rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 18. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena.<\/p>\n
To jedna z najm\u0142odszych, ale te\u017c najbardziej rozchwytywanych gwiazd wsp\u00f3\u0142czesnej dyrygentury (jednocze\u015bnie piastuje trzy zaszczytne stanowiska dyrygenckie na trzech kontynentach: jest dyrektorem muzycznym Indianapolis Symphony Orchestra, pierwszym go\u015bcinnym dyrygentem Tokijskiej Orkiestry Symfonicznej, a tak\u017ce pierwszym dyrygentem i kierownikiem artystycznym Trondheim Symfoniorkester \u2013 ta druga funkcja zosta\u0142a mu nadana przez zesp\u00f3\u0142, w uznaniu za dotychczasowy, znacz\u0105cy wk\u0142ad w rozw\u00f3j orkiestry). I w\u0142a\u015bciwie nie ma w tym nic nadzwyczajnego. Podejmuj\u0105c si\u0119 bowiem wykonania ka\u017cdego, najprostszego cho\u0107by utworu, Urba\u0144ski oddaje si\u0119 tej muzyce ca\u0142ym sob\u0105. Pracuje nad ka\u017cd\u0105 fraz\u0105, ka\u017cdym niuansem czy dynamicznym przetworzeniom. Jest perfekcjonist\u0105 w ka\u017cdym calu, ale te\u017c perfekcjonist\u0105 z artystyczn\u0105 wizj\u0105. Docenia przy tym prac\u0119 wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych z nim muzyk\u00f3w. Wida\u0107 to by\u0142o w rado\u015bci muzykowania, wzajemnym zrozumieniu i zaufaniu jakim obdarzyli go muzycy Sinfonii Varsovii. Urba\u0144ski zreszt\u0105 nie pozostawa\u0142 d\u0142u\u017cny – k\u0142aniaj\u0105c si\u0119 tu\u017c po zako\u0144czeniu koncertu to w\u0142a\u015bnie im oddawa\u0142 pierwsze\u0144stwo zas\u0142ug, jakby chcia\u0142 powiedzie\u0107, \u017ce to przede wszystkim orkiestrze nale\u017c\u0105 si\u0119 te gromkie, nieko\u0144cz\u0105ce si\u0119 brawa, kt\u00f3re wybuch\u0142y wczoraj w Filharmonii Narodowej.
\nAle od pocz\u0105tku: koncert otwiera\u0142 poemat symfoniczny \u201eDon Juan\u201d Richarda Straussa. Dzie\u0142o, o kt\u00f3rym tak niegdy\u015b pisa\u0142 Stefan Kisielewski (jego s\u0142owa przypomina w katalogu programowym Adam Walaci\u0144ski): \u201eutw\u00f3r wr\u0119cz wspania\u0142y, ol\u015bniewaj\u0105cy rozp\u0119dem i polotem swych temat\u00f3w, zadziwiaj\u0105cy inwencj\u0105 formotw\u00f3rcz\u0105 w\u0142o\u017con\u0105 w ich przetwarzanie, osza\u0142amiaj\u0105cy rewelacyjnie w\u00f3wczas barwn\u0105, a po dzi\u015b dzie\u0144 nie sp\u0142owia\u0142\u0105 instrumentacj\u0105, imponuj\u0105cy \u015bmia\u0142o\u015bci\u0105 harmonii i faktury\u201d. Wczytuj\u0105c si\u0119 w s\u0142owa Kisielewskiego mo\u017cna odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce to opis (co oczywi\u015bcie niemo\u017cliwe) wczorajszego koncertu prowadzonej przez Urba\u0144skiego orkiestry Sinfonia Varsovia. Wyczucie i uwypuklenie niezwyk\u0142ej kolorystyki instrumentalnej, znakomite kre\u015blenie przemian brzmieniowych sprawia\u0142y, \u017ce s\u0142uchanie tej interpretacji sta\u0142o si\u0119 wielk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105, \u017ceby nie powiedzie\u0107 prze\u017cyciem.
\nSporo emocji przynios\u0142o tak\u017ce wykonanie Koncertu potr\u00f3jnego C-dur na fortepian, skrzypce, wiolonczel\u0119 i orkiestr\u0119 op. 56 Ludwiga van Beethovena, w kt\u00f3rym partie solowe zagrali: Julian Rachlin \u2013 skrzypce, Claudio Boh\u00f3rquez \u2013 wiolonczela, Hinrich Alpers \u2013 fortepian. Arty\u015bci, kt\u00f3rych festiwalowa publiczno\u015b\u0107 zna ju\u017c doskonale stan\u0119li na wysoko\u015bci zadania. Porywiste ansamble, zmys\u0142owe i poruszaj\u0105ce liryczn\u0105 \u015bpiewno\u015bci\u0105 solowe popisy, a do tego wra\u017cliwie wt\u00f3ruj\u0105ca solistom orkiestra zachwyca\u0142y od pierwszego taktu Allegro, po ostatni\u0105 fraz\u0119 Rondo alla polacca, z kapitalnie odmalowanym tanecznym rytmem poloneza.
\nPrawdziwym za\u015b inauguracyjnym fajerwerkiem okaza\u0142a si\u0119 wykonana na zako\u0144czenie tego wieczoru IX Symfonia e-moll \u201eZ Nowego \u015awiata\u201d op. 95 Anton\u00edna Dvo\u0159\u00e1ka. Tu\u017c przed niedzielnym koncertem Urba\u0144ski zdradzi\u0142, \u017ce marzy\u0142 kiedy\u015b o tym, by zosta\u0107 kompozytorem. Pono\u0107 pr\u00f3bowa\u0142 nawet swych si\u0142 w tej dziedzinie, ale \u2013 jak sam oceni\u0142 \u2013 nie by\u0142y one nazbyt udane. Przynios\u0142y jednak pewn\u0105 konkluzj\u0119, kt\u00f3ra w karierze m\u0142odego dyrygenta zdaje si\u0119 by\u0107 bardzo wa\u017cna, a mo\u017ce jest wr\u0119cz jego artystycznym credo? – Poczu\u0142em respekt wobec tych wspania\u0142ych i pi\u0119knych dzie\u0142. Kiedy wi\u0119c podejmuj\u0119 si\u0119 ich interpretacji odk\u0142adam na bok swoje ego i staram si\u0119 zagra\u0107 to, co zapisa\u0142 w nutach kompozytor, staram si\u0119 by\u0107 wierny partyturze \u2013 podkre\u015bla\u0142 Urba\u0144ski.
\nTak w\u0142a\u015bnie by\u0142o podczas koncertu inauguruj\u0105cego 18. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena. Zabrzmia\u0142a pi\u0119kna muzyka. Pi\u0119kna, ale te\u017c osza\u0142amiaj\u0105ca sw\u0105 pot\u0119g\u0105 i niebywa\u0142\u0105 energi\u0105.
\nTomasz Handzlik<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Od ol\u015bniewaj\u0105cych barw poematu \u201eDon Juan\u201d, po fajerwerki Symfonii \u201eZ Nowego \u015awiata\u201d- wspania\u0142ym popisem orkiestry Sinfonia Varsovia i prowadz\u0105cego j\u0105 dyrygenta Krzysztofa Urba\u0144skiego rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 18. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena. To jedna z najm\u0142odszych, ale te\u017c najbardziej rozchwytywanych gwiazd wsp\u00f3\u0142czesnej dyrygentury (jednocze\u015bnie piastuje trzy zaszczytne stanowiska dyrygenckie na trzech kontynentach: jest dyrektorem muzycznym Indianapolis […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-95","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/95","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=95"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/95\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":96,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/95\/revisions\/96"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=95"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}