<\/p>\n
Wszechstronno\u015b\u0107 Kwartetu \u015al\u0105skiego umo\u017cliwi\u0142a to spotkanie \u2013 romantyczna kameralistyka zderzona z kameralistyk\u0105 awangardow\u0105 i nowym romantyzmem.<\/p>\n
W pierwszej cz\u0119\u015bci koncertu z muzykami Kwartetu \u015al\u0105skiego (Szymon Krzeszowiec \u2013 I skrzypce, Arkadiusz Kubica \u2013 II skrzypce, \u0141ukasz Syrnicki \u2013 alt\u00f3wka, Piotr Janosik \u2013 wiolonczela) wyst\u0105pi\u0142a pianistka Aleksandra \u015awigut. W ich wykonaniu zabrzmia\u0142 Kwintet fortepianowy Es-dur <\/i>op. 44 Roberta Schumanna, dzie\u0142o na wskro\u015b romantyczne powsta\u0142e z mi\u0142osnej inspiracji, Schumann dedykowa\u0142 je bowiem swojej ukochanej \u017conie Klarze Wieck-Schumann, kt\u00f3ra by\u0142a te\u017c jego pierwsz\u0105 wykonawczyni\u0105 (w 1843 roku w Lipsku). Radosnym nastrojem, \u015bpiewno\u015bci\u0105 i sk\u0142onno\u015bci\u0105 do radosnych i nami\u0119tnych uniesie\u0144 Kwintet fortepianowy Es-dur <\/i>mo\u017ce kojarzy\u0107 si\u0119 z nieco p\u00f3\u017aniejszym Schumannowskim Koncertem fortepianowym a-moll. <\/i>Ten romantyczny pierwiastek z wyczuciem wydobywa\u0142a na wierzch Aleksandra \u015awigut \u2013 cho\u0107by w pierwszej cz\u0119\u015bci (Allegro brillante<\/i>) <\/i>prowadzonej z energi\u0105 i wigorem, w kt\u00f3rej pianistka wprowadza\u0142a \u015bpiewny i mi\u0119kki kontrapunkt, czy w cz\u0119\u015bci trzeciej (Scherzo molto vivace<\/i>), gdzie partia fortepianu sta\u0142a si\u0119 motorem wartkiej akcji muzycznej.<\/p>\n
Kwartet \u015al\u0105ski znany jest przede wszystkim z wykonywania polskiej muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, czym zajmuje si\u0119 od swojego zarania \u2013 od debiutu w sierpniu 1980 roku w Lus\u0142awicach, gdzie na prywatnym festiwalu muzycznym zorganizowanym przez Krzysztofa Pendereckiego Kwartet \u015al\u0105ski dokona\u0142 prawykonania kwartet\u00f3w smyczkowych Eugeniusza Knapika i Krystyny Moszuma\u0144skiej-Nazar. Prawykonania nowej muzyki polskiej sta\u0142y si\u0119 ich specjalno\u015bci\u0105, ale muzycy z Katowic starali si\u0119 zawsze o pewien eklektyzm, nie rezygnuj\u0105c z klasycznego i romantycznego kanonu gatunku. St\u0105d Schumann, wcale nierzadka pozycja w repertuarze Kwartetu \u015al\u0105skiego.<\/p>\n
Natomiast swoj\u0105 przygod\u0119 z muzyk\u0105 Krzysztofa Pendereckiego rozpocz\u0119li w 1985 roku. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od regularnego wykonywania II Kwartetu smyczkowego<\/i>, a p\u00f3\u017aniej stopniowo w\u0142\u0105czali kolejne dzie\u0142a kameralne Pendereckiego, kilkakrotnie nagrywaj\u0105c je na p\u0142yty.<\/p>\n
Prezentacj\u0119 kompletu kwartet\u00f3w smyczkowych Pendereckiego na 25. Wielkanocnym Festiwalu muzycy rozpocz\u0119li nietypowo \u2013 nie wed\u0142ug kolejno\u015bci chronologicznej ani nie wed\u0142ug kierunku przemiany stylistycznej, a wi\u0119c nie od dw\u00f3ch pierwszych kwartet\u00f3w awangardowych, lecz od III <\/i>i IV<\/i>, kt\u00f3re dla kompozytora by\u0142y powrotem do \u015bwiata tonalno\u015bci i zakotwiczeniem si\u0119 w autorskiej syntezie dawnego z nowym. Przypomnijmy, \u017ce mi\u0119dzy powstaniem II Kwartetu <\/i>z 1968 roku, a napisaniem III<\/i> (Kartki z niezapisanego dziennika<\/i>) z 2008 min\u0119\u0142o 40 lat. W tym czasie muzyka Pendereckiego zmieni\u0142a si\u0119 diametralnie.<\/p>\n
III Kwartet<\/i> tak, jak zabrzmia\u0142 w wykonaniu Kwartetu \u015al\u0105skiego, mo\u017cna \u015bmia\u0142o uzna\u0107 za muzyczne arcydzie\u0142o. Gra d\u017awi\u0119ku i ciszy, szorstkiego, gniewnego brzmienia i szmeru oraz pauzy, zmienno\u015b\u0107 nastroj\u00f3w (pi\u0119kna oniryczna melodia nokturnowa ekspresyjnie grana przez Szymona Krzeszowca) i pewna zagadkowo\u015b\u0107 utworu robi\u0142y w tym wykonaniu niezwyk\u0142e wra\u017cenie. Ju\u017c od samego pocz\u0105tku \u2013 od pi\u0119knego melancholijnego solo alt\u00f3wki (Grave<\/i>), po kt\u00f3rym muzyka rozp\u0142yn\u0119\u0142a si\u0119 w ciszy, aby nast\u0119pnie wybuchn\u0105\u0107 wprowadzonym zn\u00f3w przez alt\u00f3wk\u0119 charakterystycznym motywem tercji ma\u0142ej, gwa\u0142town\u0105 my\u015bl\u0105 stale powracaj\u0105c\u0105 w rozmaitych wariantach i przerywan\u0105 pauzami generalnymi. Muzycy grali jakby tworzyli jeden organizm \u2013 instrument rozbrzmiewaj\u0105cy g\u0119stymi, wielobarwnymi akordami, tworz\u0105cy subteln\u0105 tkanin\u0119 brzmieniow\u0105.<\/p>\n
Ka\u017cd\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, segment, epizod czy motyw utworu muzycy Kwartetu \u015al\u0105skiego mieli g\u0142\u0119boko przemy\u015blany i wsp\u00f3lnie prze\u0107wiczony, mogli ca\u0142o\u015b\u0107 przedstawi\u0107 s\u0142uchaczom z pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 warto\u015bci dzie\u0142a. Tak by\u0142o r\u00f3wnie\u017c w IV Kwartecie smyczkowym<\/i>, w kt\u00f3rym odzywaj\u0105 si\u0119 cz\u0119ste echa poprzednika.<\/p>\n
Nast\u0119pnie zabrzmia\u0142y dwa pierwsze kwartety smyczkowe. Pierwszy z nich powsta\u0142 jeszcze w 1960 roku i stanowi bogaty katalog sonorystycznych efekt\u00f3w i brzmie\u0144, zn\u00f3w z pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 i znajomo\u015bci\u0105 tej materii przedstawionych s\u0142uchaczom przez Kwartet \u015al\u0105ski (tryle senza arco<\/i>, pizzicata i rykoszety, granie za podstawkiem, tremolo). Mistrzowskie \u017conglowanie tymi technikami (w okre\u015blonym sensie muzycznym, a nie dla efektu) i koordynacja ich wszystkich w grupie czterech g\u0142os\u00f3w sprawi\u0142o, \u017ce s\u0142uchanie I <\/i>i II Kwartetu<\/i>, \u015bledzenie ich brawurowej narracji by\u0142o dla s\u0142uchacza fascynuj\u0105cym zaj\u0119ciem.<\/p>\n
Anna S. D\u0119bowska<\/strong><\/p>\n Czwartek, 1 kwietnia, godz. 19:30, Sala Kameralna Filharmonii Narodowej w Warszawie<\/em><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wszechstronno\u015b\u0107 Kwartetu \u015al\u0105skiego umo\u017cliwi\u0142a to spotkanie \u2013 romantyczna kameralistyka zderzona z kameralistyk\u0105 awangardow\u0105 i nowym romantyzmem. W pierwszej cz\u0119\u015bci koncertu z muzykami Kwartetu \u015al\u0105skiego (Szymon Krzeszowiec \u2013 I skrzypce, Arkadiusz Kubica \u2013 II skrzypce, \u0141ukasz Syrnicki \u2013 alt\u00f3wka, Piotr Janosik \u2013 wiolonczela) wyst\u0105pi\u0142a pianistka Aleksandra \u015awigut. W ich wykonaniu zabrzmia\u0142 Kwintet fortepianowy Es-dur op. 44 […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-926","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/926","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=926"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/926\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":927,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/926\/revisions\/927"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=926"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}