<\/p>\n
Niedzielny recital Andrzeja Wierci\u0144skiego w sali kameralnej Filharmonii Narodowej by\u0142 zjawiskiem co si\u0119 zowie frapuj\u0105cym. 26-letni warszawianin po studiach u Paw\u0142a Gili\u0142owa w salzburskim Mozarteum,\u00a0 <\/span>zdobyciu laur\u00f3w na mi\u0119dzynarodowych konkursach pianistycznych i intensywnej praktyce koncertowej w Europie i Azji, sta\u0142 si\u0119 pianist\u0105 wysokiej klasy, my\u015bl\u0105cym, muzykalnym, bez nastawienia na efekt, intryguj\u0105cym.<\/p>\n O jego klasie \u015bwiadczy cho\u0107by zawarto\u015b\u0107 programu jego recitalu, pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem niebanalna, z pewno\u015bci\u0105 za\u015b ambitna.<\/p>\n Na pocz\u0105tek wykona\u0142 trzy jednocz\u0119\u015bciowe sonaty fortepianowe (w oryginale klawesynowe) Domenica Scarlattiego w tonacjach d-moll, C-dur i g-moll. Pi\u0119kna by\u0142a zw\u0142aszcza druga z tych sonat oparta na fanfarowym, jakby my\u015bliwskim motywie, kunsztownie w stylu francuskim zdobiona trylami i przednutkami. W Scarlattim Wierci\u0144ski pokaza\u0142 wi\u0119c bardzo dobr\u0105 artykulacj\u0119, lekkie i elastyczne uderzenie oraz swobodny kontakt d\u0142oni z klawiatur\u0105. Tryle i ozdobniki pod jego palcami brzmia\u0142y kr\u0105g\u0142o i soczy\u015bcie.<\/p>\n Przeniesieniem w zupe\u0142nie inny muzyczny \u015bwiat by\u0142a Litania<\/i>, fortepianowa transkrypcja pie\u015bni Franza Schuberta (<\/span>Litanei auf das Fest aller Seelen<\/i>, D343a) dokonanej przez Franza Liszta. Wierci\u0144ski eksponowa\u0142 \u015bpiewno\u015b\u0107 kontemplacyjnej melodii prowadzonej p\u0142ynnie w niskim rejestrze. W jego wykonaniu Litania<\/i> zabrzmia\u0142a jak pi\u0119kny nokturn.<\/p>\n Nast\u0119pnie przyszed\u0142 czas na innego Liszta, s\u0142ynnego wirtuoza fortepianu cytuj\u0105cego nie mniej znanego wirtuoza skrzypiec \u2013 Andrzej Wierci\u0144ski zmierzy\u0142 si\u0119 z VI Etiud\u0105 a-moll<\/i> ze zbioru Grandes etudes de Paganini<\/i>, S. 141, kt\u00f3rej wariacje oparte s\u0105 na temacie 24. Kaprysu a-moll <\/i>Niccola Paganiniego. Zwr\u00f3ci\u0142am uwag\u0119 na jako\u015b\u0107 d\u017awi\u0119ku, kt\u00f3rym pos\u0142uguje si\u0119 Wierci\u0144ski \u2013 mi\u0119kki, zarazem pe\u0142ny i kr\u0105g\u0142y. Mimo wirtuozowskich trudno\u015bci, kt\u00f3re przenikaj\u0105 VI Etiud\u0119 <\/i>pianista znalaz\u0142 miejsce na muzyk\u0119, zachowuj\u0105c du\u017co \u015bpiewno\u015bci, tam gdzie kto\u015b inny skupi\u0142by si\u0119 na klawiszowej gimnastyce i by\u0107 mo\u017ce \u2013 id\u0105c na efekt \u2013 nadu\u017cywa\u0142by dynamiki forte<\/em>.<\/p>\n Podobne wra\u017cenie odnios\u0142am, s\u0142uchaj\u0105c VI Etiudy <\/i>Sergiusza Rachmaninowa, r\u00f3wnie\u017c utrzymanej w tonacji a-moll, pochodz\u0105cej ze zbioru Etiud-Obraz\u00f3w<\/i>. Utw\u00f3r nies\u0142ychanie z\u0142o\u017cony, rozgrywaj\u0105cy si\u0119 na wielu planach, przynosz\u0105cy coraz to nowe nastroje, maj\u0105cy co\u015b z fortepianowej groteski, kt\u00f3r\u0105 otwiera i zamyka gro\u017any chromatyczny motyw przewodni. W nagraniu samego Rachmaninowa ten skomplikowany, wielog\u0142osowy utw\u00f3r brzmi jak jedna melodia, kt\u00f3rej osnowy kompozytor nie gubi ani na moment. To jeden g\u0142os z wielowarstwow\u0105 obudow\u0105 d\u017awi\u0119k\u00f3w. Czasami odnosi\u0142am wra\u017cenie \u2013 by\u0107 mo\u017ce mylne, \u017ce Andrzej Wierci\u0144ski nieco tonie w nutach i klawiszach, ale pierwiastek czysto muzyczny by\u0142 dla niego bez w\u0105tpienia najwa\u017cniejszy.<\/p>\n P\u00f3\u017aniej przyszed\u0142 czas na kolejn\u0105 etiud\u0119, cho\u0107 przecie\u017c te miniatury r\u00f3\u017cnych kompozytor\u00f3w, kt\u00f3re pianista zawar\u0142 w programie, to co\u015b wi\u0119cej ni\u017c \u0107wiczenie na sprawno\u015b\u0107 techniczn\u0105 \u2013 to muzyka na najwy\u017cszym poziomie trudno\u015bci. By\u0142a to XIII Etiuda \u201eL\u2019escalier du diable\u201d <\/i>Gy\u00f6rgy\u2019ego Ligetiego. W swoich 18 etiudach Ligeti rozwija\u0142 problemy metrorytmiczne: \u201erytmik\u0119 iluzyjn\u0105, nak\u0142adanie na siebie siatek rytmicznych o r\u00f3\u017cnej g\u0119sto\u015bci oraz zjawisko tzw. wewn\u0119trznych wzor\u00f3w rytmicznych\u201d (za Encyklopedi\u0105 Muzyki PWM<\/i>).<\/span><\/p>\n W Diabelskich schodach<\/i> kilka niezale\u017cnych g\u0142os\u00f3w rozchodzi si\u0119 i schodzi na przemian, idzie w g\u00f3r\u0119, rozdziela si\u0119 i prowadzi w\u0142asn\u0105 niezale\u017cn\u0105 od pozosta\u0142ych aktywno\u015b\u0107. Wszystko to dzieje si\u0119 motorycznie, w niespokojnym ruchu \u00f3semkowym. W pewnym momencie g\u0119sty szyk nut prowadzi w g\u00f3r\u0119 do samego ko\u0144ca skali fortepianu, do ostatnich klawiszy, kt\u00f3rych d\u017awi\u0119ki brzmi\u0105 jak szpileczki. Ale to jeszcze nie koniec tego szale\u0144czego utworu, kt\u00f3rego z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 Wierci\u0144ski pokaza\u0142 nader czytelnie.<\/p>\n Po tych wyzwaniach zabrzmia\u0142 z kolei Chopin i jego I Scherzo h-moll<\/i> op. 20, w kt\u00f3rym emocje ukazane s\u0105 bardziej bezpo\u015bredni spos\u00f3b. Je\u015bli odb\u0119dzie si\u0119 w tym roku 18. Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina w Warszawie, to Andrzej Wierci\u0144ski, kt\u00f3ry ju\u017c zapowiedzia\u0142 start w tym turnieju, b\u0119dzie jednym z moich faworyt\u00f3w.<\/p>\n Nie gra Chopina od sztancy, ma co\u015b w\u0142asnego do powiedzenia, ta muzyka w nim \u017cyje, a on jest niej g\u0142\u0119boko zanurzony. Scherzo h-moll mia\u0142o kszta\u0142t, wyra\u017any rysunek i wyraz, Wierci\u0144ski swobodnie te\u017c u\u017cywa\u0142 tempo rubato<\/i>, to rozci\u0105gaj\u0105c narracj\u0119, to zn\u00f3w robi\u0105 accelerando<\/i> w burzliwych kaskadach d\u017awi\u0119k\u00f3w, w ich gniewnym bulgocie. Dobrze ukaza\u0142 tez architektur\u0119 utworu, kt\u00f3rego mroczny dramat rozgrywa si\u0119 polifonicznie na wielu planach-kondygnacjach.<\/p>\n Po kr\u00f3tkiej przerwie pianista powr\u00f3ci\u0142 jeszcze na estrad\u0119, aby wykona\u0107 Wariacje na temat Corellego<\/i> op. 42 Sergiusza Rachmaninowa, zwie\u0144czenie ca\u0142ego recitalu.<\/p>\n Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n Niedziela, 28 marca, godz. 19, Sala Kameralna Filharmonii Narodowej<\/i><\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Niedzielny recital Andrzeja Wierci\u0144skiego w sali kameralnej Filharmonii Narodowej by\u0142 zjawiskiem co si\u0119 zowie frapuj\u0105cym. 26-letni warszawianin po studiach u Paw\u0142a Gili\u0142owa w salzburskim Mozarteum,\u00a0 zdobyciu laur\u00f3w na mi\u0119dzynarodowych konkursach pianistycznych i intensywnej praktyce koncertowej w Europie i Azji, sta\u0142 si\u0119 pianist\u0105 wysokiej klasy, my\u015bl\u0105cym, muzykalnym, bez nastawienia na efekt, intryguj\u0105cym. O jego klasie \u015bwiadczy […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-913","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/913","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=913"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/913\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":914,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/913\/revisions\/914"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=913"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}