<\/p>\n
Jerzemu Maksymiukowi muzyka pali si\u0119 w r\u0119kach. A on pali si\u0119 do tego, aby j\u0105 gra\u0107. Wyszed\u0142 na estrad\u0119, zanim zabrzmia\u0142a festiwalowa fanfara, kt\u00f3r\u0105 zawsze na Wielkanocnym Festiwalu rozpoczynaj\u0105 si\u0119 koncerty. Mistrz w bia\u0142ej koszuli sta\u0142 z ty\u0142u estrady i powoli przesuwa\u0142 mi\u0119dzy pulpitami muzyk\u00f3w orkiestry Sinfonia Varsovia w stron\u0119 podium dyrygenta. Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce na ten koncert czeka\u0142 od dawna. W wywiadzie, kt\u00f3ry przeprowadzi\u0142 dla \u201eBeethoven Magazine\u201d Micha\u0142 Klubi\u0144ski, Maksymiuk powiedzia\u0142, \u017ce uwa\u017ca III Symfoni\u0119 Es-dur \u201eEroik\u0119\u201d<\/i> za najdoskonalsz\u0105 z Beethovenowskich symfonii i \u017ce niegdy\u015b ch\u0119tnie dyrygowa\u0142 tym utworem na londy\u0144skich Promsach. \u201eEroica<\/i> jest nieprawdopodobnie z\u0142o\u017cona, pocz\u0105wszy od wyj\u0105tkowo rozbudowanego allegra, poprzez marsz \u017ca\u0142obny, a sko\u0144czywszy na podw\u00f3jnych wariacjach z fugatem. We\u017amy przetworzenie, tak obszerne, bo pi\u0119ciocz\u0119\u015bciowe, tak jakby Beethoven m\u00f3wi\u0142: \u00ab\u017beby \u017cy\u0107, musz\u0119 kogo\u015b zje\u015b\u0107\u00bb\u201d \u2013 to wci\u0105\u017c maestro Maksymiuk w wywiadzie dla \u201eBeethoven Magazine\u201d.<\/p>\n
Koncert pod jego batut\u0105 sk\u0142ada\u0142 si\u0119 z dw\u00f3ch dzie\u0142 geniusza z Bonn: uwertury Coriolan <\/i>op. 62 i III Symfonii<\/i>. Maksymiuk: \u201eS\u0105 wsp\u00f3lne cechy tych dw\u00f3ch utwor\u00f3w \u2013 muzyka rodzi si\u0119 z jednego akordu i kulminuje na dysonansie\u201d. W Coriolanie<\/i> mistrz podkre\u015bli\u0142 spos\u00f3b my\u015blenia Beethovena, pos\u0142ugiwanie si\u0119 prostymi motywami i rytmami, wyprowadzanymi szybko i energicznie jak cios i b\u0119d\u0105cymi w ci\u0105g\u0142ym ruchu przetwarzania si\u0119.<\/p>\n
Maksymiuk uwydatni\u0142 charakter utworu \u2013 bohaterem jest dawny patrycjusz rzymski skazany na banicj\u0119, kt\u00f3ry pragnie zem\u015bci\u0107 si\u0119 na ojczy\u017anie, wi\u0119c sprowadza pod Rzym wrogie wojska. W g\u0142\u00f3wnym temacie jakby toczy\u0142a si\u0119 jaka\u015b walka wewn\u0119trzna, a muzyka sro\u017cy\u0142a si\u0119 na d\u0142ugich, rozwibrowanych gniewem akordach. I tylko ten drugi temat taki liryczny, s\u0142odki, ale to tylko promyk, co\u015b jak s\u0142o\u0144ce prze\u015bwiecaj\u0105ce przez ciemne chmury (tak o muzyce Beethovena m\u00f3wi\u0142 Maksymiuk w innym wywiadzie). I nagle za\u0142amanie, powolnie cichnie muzyka, a\u017c urywa si\u0119 \u017ca\u0142obnie w ciszy. Coriolan, posta\u0107 tragiczna, odbiera sobie \u017cycie.<\/p>\n
To, co zrobi\u0142 Maksymiuk z Coriolanem<\/i>, to rodzaj teatru muzycznego, wizjonerstwo w muzyce. Ale te\u017c trzeba do tego wybitnej orkiestry, kt\u00f3ra jest w stanie sprosta\u0107 takiej wizji \u2013 Sinfonia Varsovia tak\u0105 orkiestr\u0105 w\u0142a\u015bnie jest.<\/p>\n
I wreszcie przyszed\u0142 czas na g\u0142\u00f3wne danie \u2013 Eroik\u0119<\/i>. Muzyka rozpoczyna si\u0119 twardo postawionym akordem powt\u00f3rzonym jeszcze dwukrotnie, zanim\u00a0 <\/span>wiolonczele zagraj\u0105 pierwszy temat, a p\u00f3\u017aniej kulminuje w krzycz\u0105cych dysonansami akordach. Maksymiuka fascynuje \u017cywio\u0142owo\u015b\u0107 muzyki, wi\u0119c pod jego batut\u0105 Eroica<\/i> ca\u0142y czas sz\u0142a do przodu, p\u0142yn\u0119\u0142a wartko jakby poruszana jak\u0105\u015b wewn\u0119trzn\u0105 spr\u0119\u017cyn\u0105, niepokojem zdradzanym w \u201emrowi\u0105cym\u201d tremolu smyczk\u00f3w (\u015bwietna artykulacja w kwintecie smyczkowym). To pot\u0119\u017cna masa d\u017awi\u0119k\u00f3w poruszaj\u0105ca si\u0119 niczym lawa w nieustannej zmienno\u015b\u0107 barw i kierunku ruchu \u2013 pokazuje Maksymiuk. Czasem subtelnieje, czasem wy\u0142adowuje si\u0119 w dramatycznych akordach. I zn\u00f3w wizjonerstwo Maksymiuka, kt\u00f3ry odczyta\u0142 wizjonerstwo Beethovena \u2013 oto obrazy wielkiego czynu, bitewnej chwa\u0142y i waleczno\u015bci anonsowane przez tr\u0105bki i kot\u0142y; oto starcia gigant\u00f3w, wielkich mas d\u017awi\u0119k\u00f3w gryz\u0105cych si\u0119 w\u015bciele ze sob\u0105 (zn\u00f3w te dysonanse!). Muzyka jako \u017cywio\u0142.<\/p>\n Orkiestra gra\u0142a \u015bwietnie, bardzo zespo\u0142owo, do tego \u015bwietne wej\u015bcia solowe fletu (Andrzej Krzy\u017canowski), klarnetu (Rados\u0142aw Soroka), fagotu (Piotr Kami\u0144ski) i oboju, zw\u0142aszcza w drugiej cz\u0119\u015bci, w kt\u00f3rej Arkadiusz Krupa pi\u0119knie wprowadzi\u0142 temat marsza \u017ca\u0142obnego.<\/p>\n W drugiej cz\u0119\u015bci Maksymiuk ponownie rozsnu\u0142 przed s\u0142uchaczem dramatyczny obraz wojny, \u015bmierci bohatera, na kt\u00f3rego trumn\u0105 powiewaj\u0105 sztandary. Za\u015b Scherzo<\/i> (cz\u0119\u015b\u0107 trzecia) i fina\u0142 z soczy\u015bcie zagranym podw\u00f3jnym fugatem by\u0142y zagrane jakby na jednym oddechu, jakby muzyka by\u0142a maszyn\u0105 niepowstrzymanie pr\u0105c\u0105 do przodu i wyrzucaj\u0105c\u0105 z siebie bez przerwy \u2013 jeden po drugim \u2013 kolejne pomys\u0142y i tematy.<\/p>\n \u201eBardzo brawo, wspaniale. Dzi\u0119kuje bardzo\u201d \u2013 powiedzia\u0142 na koniec Jerzy Maksymiuk, zwracaj\u0105c si\u0119 do muzyk\u00f3w Sinfonii Varsovii.\u00a0\u017bal tylko, \u017ce nie mo\u017cna by\u0142o tego s\u0142ucha\u0107 w sali koncertowej, jedynie online. Taki czas.<\/p>\n \n Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n Wtorek, 23 marca, godz. 19:30, Filharmonia Narodowa<\/i><\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jerzemu Maksymiukowi muzyka pali si\u0119 w r\u0119kach. A on pali si\u0119 do tego, aby j\u0105 gra\u0107. Wyszed\u0142 na estrad\u0119, zanim zabrzmia\u0142a festiwalowa fanfara, kt\u00f3r\u0105 zawsze na Wielkanocnym Festiwalu rozpoczynaj\u0105 si\u0119 koncerty. Mistrz w bia\u0142ej koszuli sta\u0142 z ty\u0142u estrady i powoli przesuwa\u0142 mi\u0119dzy pulpitami muzyk\u00f3w orkiestry Sinfonia Varsovia w stron\u0119 podium dyrygenta. Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-905","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/905","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=905"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/905\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":907,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/905\/revisions\/907"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=905"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}