![\"\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2019\/04\/BF190416_8237-300x200.jpg\")
<\/p>\nI Virtuosi del Teatro alla Scala z Mediolanu pod batut\u0105 Massimiliano Caldiego zaimponowali \u015bwietnym warsztatem i du\u017c\u0105 kultur\u0105 muzyczn\u0105. Bisowali Trzema utworami w dawnym stylu <\/i>Krzysztofa Pendereckiego.<\/p>\n
<\/p>\n
Orkiestr\u0105 z Mediolanu dyrygowa\u0142 mediola\u0144czyk Massimiliano Caldi, fot. Bruno Fidrych<\/p>\n
<\/p>\n
1.<\/p>\n
I Virtuosi to orkiestra kameralna. Po trzy pulpity w smyczkach, jeden kontrabas, pojedyncza obsada instrument\u00f3w d\u0119tych drewnianych i waltorni. Tworz\u0105 j\u0105 muzycy orkiestr Teatr alla Scala i Filarmonica della Scala, kt\u00f3rzy pragn\u0105 wsp\u00f3lnie muzykowa\u0107 i koncertowa\u0107.<\/p>\n
Massimiliano Caldi, zwyci\u0119zca Konkursu Dyrygenckiego im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach (1999), pierwszy dyrygent Filharmonii Podkarpackiej w Rzeszowie, pochodzi z Mediolanu i \u2013 jak sam wczoraj powiedzia\u0142 publiczno\u015bci \u2013 to z powodu cz\u0119stych wizyt w La Scali zdecydowa\u0142 si\u0119 obra\u0107 zaw\u00f3d muzyka. Zesp\u00f3\u0142 i dyrygent \u015bwietnie si\u0119 \u201edogadali\u201d, tym bardziej, \u017ce w programie wtorkowego koncertu by\u0142a wy\u0142\u0105cznie muzyka w\u0142oska.<\/p>\n
2.<\/p>\n
Na pocz\u0105tek zabrzmia\u0142o Preludium<\/i> do Traviaty <\/i>Giuseppe Verdiego \u2013 same smyczki i wr\u0119cz odrealnione, lekkie jak mgie\u0142ka piano pianissimo<\/i> pierwszych skrzypiec i wyra\u017anie zaznaczony kontrapunkt w pozosta\u0142ych instrumentach. Ma\u0142y pokaz mo\u017cliwo\u015bci. Wi\u0119cej temat\u00f3w z Traviaty <\/i>us\u0142yszeli\u015bmy w Fantazji <\/i>na jej temat op. 76 Giulio Briccialdiego, kompozytora wsp\u00f3\u0142czesnego Verdiemu. Fantazj\u0119<\/i> opracowa\u0142 na flet solo i orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 Marco Zoni, cz\u0142onek I Virtuosi del Teatro alla Scala, kt\u00f3ry po mistrzowsku wykona\u0142 parti\u0119 solow\u0105. I zn\u00f3w zwr\u00f3ci\u0142am uwag\u0119 na to, jak wyrafinowan\u0105 grup\u0119 muzyk\u00f3w stanowi\u0105 smyczki tej orkiestry \u2013 lekkie, aksamitne dotkni\u0119cie strun smyczkiem i jest brzmienie \u2013 sotto voce<\/i>, w tle, odsuwaj\u0105c si\u0119 na dalszy plan, ale wci\u0105\u017c pi\u0119knym d\u017awi\u0119kiem. Zachowywali czujno\u015b\u0107 i potrafili bardzo plastycznie r\u00f3\u017cnicowa\u0107 prosty niekiedy akompaniament.<\/p>\n
3.<\/p>\n
\u015awietne rzemios\u0142o pokazali te\u017c w uwerturze do Makbeta <\/i>Verdiego (opracowanie: Andrea Pecolo), w kt\u00f3rej do\u0142\u0105czy\u0142 podstawowy sk\u0142ad drzewa i blachy. Jak wspomnia\u0142am, jest to orkiestra kameralna, po kilka smyczk\u00f3w na sekcj\u0119 i jeden kontrabas, ale brzmia\u0142a w burzliwym, dramatyczny forte jak du\u017ca orkiestra. Po mistrzowsku pos\u0142ugiwa\u0142a si\u0119 synkopowanym rytmem i przesuni\u0119ciami warto\u015bci metrycznych w taktach do tworzenia specyficznej, \u201efaluj\u0105cej\u201d, \u201ew\u0142oskiej\u201d retoryki. Z kolei uwertura do Jedwabnej drabinki <\/i>Gioacchino Rossiniego (tak\u017ce w opracowaniu Andrei Pecola) by\u0142a popisem wirtuozerii oboju i fletu, za\u015b smyczki pokaza\u0142y mistrzostwo w pos\u0142ugiwaniu si\u0119 artykulacj\u0105 i r\u00f3\u017cnymi rodzajami smyczkowania.<\/p>\n
4.<\/p>\n
Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 koncertu wype\u0142ni\u0142a muzyka Nino Roty, najpierw jednak koncertmistrz orkiestry Francesco Manara zamieni\u0142 si\u0119 w solist\u0119 i wykona\u0142 barokow\u0105 Ciaccon\u0119 <\/i>na skrzypce i orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 Tomaso Vitaliego (w opracowaniu Ottorino Respighiego). Je\u015bli chodzi o Nino Rot\u0119, muzycy z Mediolanu najpierw uraczyli publiczno\u015b\u0107 jego utworem Concerto per archi<\/i>, p\u00f3\u017aniej za\u015b porywaj\u0105co wykonali ta\u0144ce z filmu Lampart<\/i> Luchino Viscontiego. Wszystkie cechy ich gry, kt\u00f3re tak zachwyci\u0142y mnie w pierwszej cz\u0119\u015bci, w muzycy Roty jeszcze si\u0119 wyostrzy\u0142y \u2013 nie bez kozery nazywaj\u0105 siebie I Virtuosi.<\/p>\n
Na koniec Massimiliano Caldi wyg\u0142osi\u0142 kr\u00f3tk\u0105 mow\u0119 po angielsku, przypominaj\u0105c, \u017ce koncert odbywa si\u0119 z okazji 100-lecia nawi\u0105zania stosunk\u00f3w dyplomatycznych mi\u0119dzy Polsk\u0105 i W\u0142ochami. Pierwszy bis zadedykowa\u0142 obecnej na sali El\u017cbiecie Pendereckiej, dyrektor generalnej Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena, i profesorowi Krzysztofowi Pendereckiemu: by\u0142y to Trzy utwory w dawnym stylu <\/i>Pendereckiego, pok\u0142osie jego wsp\u00f3\u0142pracy z re\u017cyserem Wojciechem Jerzym Hasem przy R\u0119kopisie znalezionym w Saragossie<\/i> (1964). Na drugi bis ponownie zabrzmia\u0142 Galop<\/i> z Lamparta<\/i> Viscontiego.<\/p>\n
Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n
Wtorek, 16 kwietnia, godz. 19.30, Filharmonia Narodowa<\/i><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
I Virtuosi del Teatro alla Scala z Mediolanu pod batut\u0105 Massimiliano Caldiego zaimponowali \u015bwietnym warsztatem i du\u017c\u0105 kultur\u0105 muzyczn\u0105. Bisowali Trzema utworami w dawnym stylu Krzysztofa Pendereckiego. Orkiestr\u0105 z Mediolanu dyrygowa\u0142 mediola\u0144czyk Massimiliano Caldi, fot. Bruno Fidrych 1. I Virtuosi to orkiestra kameralna. Po trzy pulpity w smyczkach, jeden kontrabas, pojedyncza obsada instrument\u00f3w d\u0119tych […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-802","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/802","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=802"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/802\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":806,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/802\/revisions\/806"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=802"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}