Filharmonicy Czescy po raz ostatni go\u015bcili na scenie Filharmonii Narodowej w 1977 roku. Za spraw\u0105 Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena zn\u00f3w zagrali w Warszawie. Wreszcie! I oby jak najcz\u0119\u015bciej, bo tak fenomenalnych muzyk\u00f3w spotyka si\u0119 nie cz\u0119sto.
\nWierny przyjaciel Festiwalu Beethovenowskiego Rudolf Buchbinder, wybitny czeski dyrygent Ji\u0159\u00ed B\u011blohl\u00e1vek i arty\u015bci Czeskiej Filharmonii byli bohaterami drugiego wieczoru festiwalowego, kt\u00f3rego program otwiera\u0142o wykonanie V Koncertu fortepianowego Es-dur op. 73 Ludwiga van Beethovena. \u201eW krajach anglosaskich znany jest pod nazw\u0105 \u00bbemperor concerto\u00ab, co nale\u017ca\u0142oby rozumie\u0107 bardziej jako \u00bbcesarz w\u015br\u00f3d koncert\u00f3w\u00ab, ani\u017celi \u00bbkoncert cesarski\u00ab. Okre\u015blenie to nigdy si\u0119 w Polsce nie przyj\u0119\u0142o, mo\u017ce dlatego, \u017ce tytu\u0142 cesarza czy imperatora kojarzy\u0142 si\u0119 tu fatalnie \u2013 z obc\u0105 w\u0142adz\u0105. Gdzie indziej jednak odzwierciedla wra\u017cenie, jakie dzie\u0142o to wywiera po dzi\u015b dzie\u0144 na s\u0142uchaczach\u201d \u2013 podkre\u015bla muzykolog Maciej Negrey.
\nTakie te\u017c \u201ecesarskie\u201d, \u201ekr\u00f3lewskie\u201d wra\u017cenia wzbudzi\u0142a gra Buchbindera. Artysty, kt\u00f3ry jest nie tylko wytrawnym wirtuozem fortepianu, ale te\u017c kompetentnym interpretatorem klasyki, za\u015b jego olbrzymia wiedza i do\u015bwiadczenie muzyczna wywodz\u0105 si\u0119 m.in. ze wspania\u0142ych archiw\u00f3w i historycznych zbior\u00f3w partytur czy muzycznych zabytk\u00f3w, kt\u00f3re gromadzi od lat.
\nW Koncercie Beethovena Buchbinder zdawa\u0142 si\u0119 tego wieczoru szuka\u0107 jego drugiej duszy. Czarowa\u0142 i intrygowa\u0142 delikatn\u0105 fraz\u0105, ze swobod\u0105 przemycaj\u0105c te\u017c pe\u0142ne wirtuozerii frazy.
\n\u015awietnym partnerem okaza\u0142a si\u0119 towarzysz\u0105 mu czeska orkiestra, cho\u0107 jej prawdziwy popis mia\u0142 nast\u0105pi\u0107 dopiero za chwil\u0119.
\nVII Symfonia d-moll op. 70 Antonina Dvo\u0159\u00e1ka to dzie\u0142o niezwyk\u0142e. \u201ePo\u0142\u0105czenie ogromnego bogactwa my\u015bli muzycznych z niezwyk\u0142\u0105 logik\u0105 ich przeprowadzenia\u201d \u2013 pisze Negrey.
\nBogactwo to zabrzmia\u0142o w poniedzia\u0142kowy wiecz\u00f3r z niebywa\u0142\u0105 si\u0142\u0105. Od pierwszych d\u017awi\u0119k\u00f3w balladowego Allegro maestoso, po idylliczne Poco adagio (pi\u0119kne sola d\u0119tych drewnianych), kt\u00f3rego nastr\u00f3j co rusz burzy chora\u0142owy, niepokoj\u0105cy za\u015bpiew fagot\u00f3w i klarnet\u00f3w; od pi\u0119knych dialog\u00f3w i przenikaj\u0105cych si\u0119 temat\u00f3w (cz\u0119\u015b\u0107 II), po cudowne Scherzo, kt\u00f3re uwa\u017cane jest jednym z najpi\u0119kniejszych walc\u00f3w symfonicznych. \u201eWalc to subtelny i nami\u0119tny zarazem, melancholijny i gwa\u0142towny, lekki w pocz\u0105tkowych staccatach skrzypiec i porywaj\u0105cy a\u017c do zatracenia we wstrz\u0105sanych ostrym rytmem kulminacjach, bo i tu jest ich niema\u0142o. Ale s\u0105 one tylko rezultatem symfonicznego rozwoju, podtrzymywanego przez coraz bogatsze, melodyjne kontrapunkty\u201d- podkre\u015bla Maciej Negrey. Czytaj\u0105c jego s\u0142owa podczas tego akurat koncertu mo\u017cna by\u0142o odnie\u015b\u0107 wra\u017cenie, \u017ce opisuje on w\u0142a\u015bnie wyst\u0119p Czech\u00f3w z B\u011blohl\u00e1vkiem.
\nArty\u015bci z pietyzmem, a jednocze\u015bnie niebywa\u0142\u0105 lekko\u015bci\u0105 odmalowali bowiem wszystko to, czego doszukuj\u0105 si\u0119 w partyturze Dvo\u0159\u00e1ka historycy muzyki. A mo\u017ce nawet wi\u0119cej. Naszpikowany kulminacjami i kontrapunktami walc przeradza\u0142 si\u0119 momentami w wojskowy marsz, z ostrymi wybuchami fanfar, ekstatycznymi, budz\u0105cymi groz\u0119 ni\u017ali porywaj\u0105cymi do ta\u0144ca. A jednak by\u0142o w tym walcu r\u00f3wnie\u017c pi\u0119kno, taneczna lekko\u015b\u0107, zwiewno\u015b\u0107. Jakby\u015bmy s\u0142uchali nie tylko p\u0142yn\u0105cych z partytury i wykonuj\u0105cych je instrument\u00f3w d\u017awi\u0119k\u00f3w, ale barwnej opowie\u015bci. Opowie\u015bci, kt\u00f3r\u0105 Czeska Filharmonia opowiada\u0142a z takim zaanga\u017cowaniem, jakby dotyczy\u0142a ich w\u0142asnej historii.
\nCho\u0107 poniek\u0105d tak przecie\u017c jest. Dvo\u0159\u00e1k to narodowy skarb Czech\u00f3w, kt\u00f3ry \u2013 patrz\u0105c cho\u0107by na dokonania B\u011blohl\u00e1vka i jego orkiestry wynoszony jest przez nich na muzyczne o\u0142tarze.
\nChcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107 \u201ecudze chwalicie swego nie znacie\u201d. Zapatrzeni bowiem i zafascynowani znakomitymi orkiestrami z Londynu czy USA zapomnieli\u015bmy nieco o naszym europejskim i s\u0142owia\u0144skim dziedzictwie kulturowym, o naszych po\u0142udniowych s\u0105siadach (w Filharmonii Narodowej Czeska Filharmonii wyst\u0119powa\u0142a ostatnio 38 lat temu), kt\u00f3rzy nie tylko dor\u00f3wnuj\u0105 tym \u201ewymarzonym\u201d idea\u0142om, ale cz\u0119sto te\u017c ich prze\u015bcigaj\u0105. Czego wspania\u0142y dow\u00f3d otrzymali\u015bmy podczas tego w\u0142a\u015bnie wieczoru 19. Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena w Warszawie.
\nTomasz Handzlik<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Filharmonicy Czescy po raz ostatni go\u015bcili na scenie Filharmonii Narodowej w 1977 roku. Za spraw\u0105 Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena zn\u00f3w zagrali w Warszawie. Wreszcie! I oby jak najcz\u0119\u015bciej, bo tak fenomenalnych muzyk\u00f3w spotyka si\u0119 nie cz\u0119sto. Wierny przyjaciel Festiwalu Beethovenowskiego Rudolf Buchbinder, wybitny czeski dyrygent Ji\u0159\u00ed B\u011blohl\u00e1vek i arty\u015bci Czeskiej Filharmonii byli bohaterami drugiego […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-75","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/75","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=75"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/75\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":146,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/75\/revisions\/146"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=75"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}