<\/p>\n
Wielkie wra\u017cenie zrobi\u0142o na s\u0142uchaczach Credo<\/i> Krzysztofa Pendereckiego i fina\u0142owe, trzykrotnie powt\u00f3rzone przez wszystkich wykonawc\u00f3w s\u0142owo Amen<\/i>, piecz\u0119tuj\u0105ce wyznanie wiary w jednym z najbardziej wyj\u0105tkowych dzie\u0142 sakralnych ko\u0144ca XX wieku.<\/p>\n
<\/p>\n
1.<\/p>\n
Muzyka inspirowana religi\u0105 to poka\u017ana cz\u0119\u015b\u0107 dorobku tw\u00f3rcy Pasji wed\u0142ug \u015bw. \u0141ukasza<\/i> i Jutrzni<\/i>. Jej w\u0142a\u015bnie po\u015bwi\u0119cony by\u0142 wtorkowy koncert w Filharmonii Narodowej. Aby zaprezentowa\u0107 Credo<\/i>, Stowarzyszenie im. Ludwiga van Beethovena, organizator Festiwalu Krzysztofa Pendereckiego, zatrudni\u0142o pot\u0119\u017cny aparat wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rym zadyrygowa\u0142 chilijski dyrygent Maximiano Vald\u00e9s<\/span>. To pi\u0119cioro solist\u00f3w (Iwona Hossa \u2013 sopran I, Karolina Sikora \u2013 sopran II, Anna Luba\u0144ska \u2013 alt, Adam Zdunikowski \u2013 tenor, Wojtek Gierlach \u2013 bas), dwa ch\u00f3ry mieszane (Ch\u00f3r Opery i Filharmonii Podlaskiej w Bia\u0142ymstoku, Ch\u00f3r Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie) i Warszawski Ch\u00f3r Ch\u0142opi\u0119cy oraz Polsk\u0105 Orkiestr\u0119 Radiow\u0105. Wra\u017cenie niezwyk\u0142e, nie tylko ze wzgl\u0119du na rozmiar si\u0142 wykonawczych, ale przede wszystkim na pi\u0119kno i moc tw\u00f3rczego natchnienia, kt\u00f3rej zawdzi\u0119czamy Credo<\/i>. Pocz\u0105tkowo Krzysztof Penderecki rozwa\u017ca\u0142 napisanie mszy. Takie otrzyma\u0142 zam\u00f3wienie od organizator\u00f3w Festiwalu Bachowskiego w Oregonie. Naszkicowa\u0142 nawet pi\u0119\u0107 cz\u0119\u015bci, ostatecznie jednak poch\u0142on\u0119\u0142a go ca\u0142kowicie praca nad Credo<\/i>, kt\u00f3re rozros\u0142o si\u0119 do rozmiar\u00f3w o\u015bmiocz\u0119\u015bciowej kantaty.<\/p>\n 2.<\/p>\n Vald<\/span>\u00e9s zadyrygowa\u0142 tym dzie\u0142em bardzo z rozmachem, ukazuj\u0105c jak pot\u0119\u017cna jest to architektura d\u017awi\u0119kowa i na jak szerokim planie jest ono rozrysowane. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107, w kt\u00f3rej padaj\u0105 s\u0142owa wyznania wiary Credo in unum Deum <\/i>s\u0105 w stanie poruszy\u0107 serca wierz\u0105cych i niewierz\u0105cych, bo jest to r\u00f3wnie\u017c wyznanie wiary w muzyk\u0119 \u2013 uroczysty pocz\u0105tek Creda<\/i> ma w sobie co\u015b z ducha Missa solemnis<\/i> Beethovena. \u017ba\u0142obne Crucifixus est <\/i>wy\u015bpiewuje alt \u2013 do tego fragmentu, kt\u00f3ry jest nabrzmia\u0142ym b\u00f3lem, emocjonalnym centrum utworu dobrze pasowa\u0142 mocny, nacechowany ciemnymi barwami alt Anny Luba\u0144skiej (i nie mia\u0142o znaczenia kilka potkni\u0119\u0107 intonacyjnych). Z moc\u0105 \u015bpiewa\u0142 Wojtek Gierlach (Credo in unum Deum<\/i>, Crucifixus est<\/i>), ekspresyjnie brzmia\u0142y oba soprany, zw\u0142aszcza Iwona Hossa, kt\u00f3ra pewnie przesz\u0142a przez wzburzone melizmaty z tekstem hymnu Pange lingua<\/i>. Najbardziej poruszaj\u0105cy moment: gdy z lewego balkonu nad estrad\u0105 odezwa\u0142 si\u0119 Warszawski Ch\u00f3r Ch\u0142opi\u0119cy Kt\u00f3ry\u015b za nas cierpia\u0142 rany. <\/i>Te niemal anielskie g\u0142osy odzywaj\u0105ce si\u0119 po polsku w samym \u015brodku \u0142aci\u0144skiego tekstu, to znakomity zabieg dramaturgiczny, jakby naturalne przej\u015bcie na j\u0119zyk prostoty \u2013 j\u0119zyk ludu, a nie liturgii \u2013 w wyra\u017caniu b\u00f3lu i \u017calu.<\/p>\n 3.<\/p>\n Zanim zabrzmia\u0142o Credo<\/i>, us\u0142yszeli\u015bmy dwa hymny, kt\u00f3re Krzysztof Penderecki skomponowa\u0142 w 1997 roku na urodziny dw\u00f3ch miast: na 1000-lecie Gda\u0144ska (Hymn do \u015bw. Wojciecha<\/i>) i 850 lat Moskwy (Hymn do \u015bw. Danii\u0142a<\/i>). Oba utwory napisa\u0142 na ch\u00f3r mieszany i instrumenty d\u0119te, cho\u0107 w Hymnie do \u015bw. Danii\u0142a<\/i> pojawiaj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c kontrabasy. Jednak najwa\u017cniejsza rola przypada ch\u00f3rowi. W obu przypadkach wykonawc\u0105 by\u0142 Ch\u00f3r Opery i Filharmonii Podlaskiej w Bia\u0142ymstoku pod dyrekcj\u0105 Dawida Runtza. To ten sam 26-letni dyrygent, wychowanej Antoniego Wita i pierwszy dyrygent Polskiej Opery Kr\u00f3lewskiej, kt\u00f3ry dyrygowa\u0142 Polonezem dla Niepodleg\u0142ej <\/i>na rozpocz\u0119cie Festiwalu Pendereckiego. W marcu tego roku debiutowa\u0142 na Wielkanocym Festiwalu Ludwiga van Beethovena w Warszawie, dyryguj\u0105c utworem Leonarda Bernsteina Chichester Psalms<\/i> na g\u0142os ch\u0142opi\u0119cy, ch\u00f3r i orkiestr\u0119. Ma dobr\u0105 r\u0119k\u0119 do ch\u00f3r\u00f3w, co potwierdzi\u0142o si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w przypadku obu hymn\u00f3w, zw\u0142aszcza Do \u015bw. Danii\u0142a<\/i>, w kt\u00f3rym dyrygent osi\u0105gn\u0105\u0142 zapisane w partyturze wielkie crescendo, narastaj\u0105ce do ostatnich takt\u00f3w utworu. Pokaza\u0142 te\u017c pi\u0119kno prawos\u0142awnej wielog\u0142osowo\u015bci, melodyjno\u015b\u0107 fraz, kt\u00f3re Penderecki napisa\u0142 do tekstu w j\u0119zyku staro-cerkiewno-s\u0142owia\u0144skim, tajemniczy nastr\u00f3j w przeczuciu hierofanii tworzony u progu fina\u0142u przez g\u0142\u0119boko brzmi\u0105ce basy i d\u017awi\u0119k dzwon\u00f3w cerkiewnych (sekcja instrument\u00f3w perkusyjnych bardzo rozbudowana, jak zawsze w muzyce Krzysztofa Pendereckiego).<\/p>\n Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n Wtorek, 20 listopada 2018 roku, godz. 19.30, Filharmonia Narodowa w Warszawie<\/i><\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wielkie wra\u017cenie zrobi\u0142o na s\u0142uchaczach Credo Krzysztofa Pendereckiego i fina\u0142owe, trzykrotnie powt\u00f3rzone przez wszystkich wykonawc\u00f3w s\u0142owo Amen, piecz\u0119tuj\u0105ce wyznanie wiary w jednym z najbardziej wyj\u0105tkowych dzie\u0142 sakralnych ko\u0144ca XX wieku. 1. Muzyka inspirowana religi\u0105 to poka\u017ana cz\u0119\u015b\u0107 dorobku tw\u00f3rcy Pasji wed\u0142ug \u015bw. \u0141ukasza i Jutrzni. Jej w\u0142a\u015bnie po\u015bwi\u0119cony by\u0142 wtorkowy koncert w Filharmonii Narodowej. […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-702","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/702","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=702"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/702\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":704,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/702\/revisions\/704"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=702"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}