\u201eStabat Mater\u201d Gioacchina Rossiniego, \u201eChrystusa na G\u00f3rze Oliwnej\u201d Ludwiga van Beethovena – tym razem na estradzie Filharmonii Narodowej czeka nas nastr\u00f3j religijnej zadumy. Wyst\u0105pi Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, Ch\u00f3r Polskiego Radia, G\u00f3recki Chamber Choir i mi\u0119dzynarodowi soli\u015bci pod batut\u0105 Rolfa Becka.
\nDzie\u0142o oratoryjne kr\u00f3la opery nie mog\u0142o zosta\u0107 przesi\u0105kni\u0119te muzyk\u0105 z teatru seria i buffa. Przez to, jak wskazuje w programie Micha\u0142 Gronowicz, powielane s\u0105 zarzuty, jak te wypowiedziane przez Wagnera, \u017ce \u201ew Stabat Mater muzyka nie jest dostosowana do s\u0142\u00f3w\u201d. Dzie\u0142o powsta\u0142o w p\u00f3\u017anym okresie tw\u00f3rczo\u015bci kompozytora. Chocia\u017c spotykamy w dziele tak charakterystyczne dla jego stylu ch\u00f3ry m\u0119skie lub ansamble a cappella, to jednak u\u017cyte s\u0105 one w spos\u00f3b, jakiego nie znajdziemy w \u017cadnej z jego oper (\u201eEja, Mater\u201d i \u201eQuando corpus morietur\u201d). Arie s\u0105 bardziej stonowane, bardziej regularne. Zdobnictwo i koloratury s\u0105 w nich prawie ca\u0142kowicie wyeliminowane (\u201ePro peccatis\u201d), pozostaje natomiast tak znamienna dla muzyki Rossiniego pi\u0119kna melodyka (\u201eFac ut portem\u201d). Charakterystyczne dla muzyki w\u0142oskiej gwa\u0142towne, nieco teatralne wyra\u017canie emocji zosta\u0142o ograniczone do kilku miejsc i powierzone g\u0142\u00f3wnie orkiestrze.
\nBeethoven \u2013 gigant symfoniki i muzyki kameralnej, wi\u0119c muzyki \u015bwieckiej \u2013 nie ma w swym dorobku wielu dzie\u0142 religijnych. Nie stroni\u0142 jednak od nabo\u017cno\u015bci; jak przypomina w programie Ma\u0142gorzata Janicka-S\u0142ysz, w \u201es\u0142ynnym dramatycznym w wyrazie Testamencie z Heiligenstadt w roku 1802 napisa\u0142 m.in.: Bo\u017ce, Ty patrzysz w moj\u0105 dusz\u0119, Ty j\u0105 znasz; Ty wiesz, \u017ce mieszka w niej mi\u0142o\u015b\u0107 bli\u017aniego i ch\u0119\u0107 czynienia dobra\u201d\u201d. W dorobku kompozytorskim Beethovena \u201eChrystus na G\u00f3rze Oliwnej\u201d (1803) samotnie reprezentuje gatunek oratorium. Libretto, oparte na parafrazach z Ewangelii, napisa\u0142 Franz Xaver Huber. W centrum narracji umie\u015bci\u0142 uczucia Jezusa w momencie prze\u0142omu, jakim jest Jego modlitwa w Ogr\u00f3jcu. Uczucia te przechodz\u0105 metamorfoz\u0119: od tonu skupionej modlitwy i strachu po decyzj\u0119 przyj\u0119cia na siebie pos\u0142annictwa zbawienia \u015bwiata (\u201eNie moja, ale Twoja wola niech si\u0119 stanie\u201d). W akcji bior\u0105 udzia\u0142 trzy postacie: ka\u017cdej przypisany zosta\u0142 inny rodzaj g\u0142osu i odmienny genre wyrazowy. Jezus (tenor, a nie jak w tradycji pasyjnej \u2013 bas) \u2013 wypowiadaj\u0105cy si\u0119 w u\u015bpiewnionych recytatywach i ariach \u2013 symbolizuje dostoje\u0144stwo. Przeciwie\u0144stwem jest Piotr (bas) \u2013 gniewnie wyst\u0119puj\u0105cy w obronie swego Nauczyciela. Przydzielony mu zosta\u0142 wyraz wzburzony, odsy\u0142aj\u0105cy ku tradycji concitato. Serafin (sopran), pe\u0142ni rol\u0119 pos\u0142a\u0144ca-mediatora: przybywa z racj\u0105 wy\u017csz\u0105 i \u0142agodzi emocje przeciwstawne.
\nW partiach solowych us\u0142yszymy takich \u015bpiewak\u00f3w, jak Simona \u0160aturov\u00e1 (sopran), Lucia Ducho\u0148ov\u00e1 (mezzosopran), Corby Welch (tenor), Burak Bilgili (bas-baryton), towarzyszy\u0107 im b\u0119d\u0105 Ch\u00f3r Polskiego Radia (Szymon Wyrzykowski \u2013 przygotowanie), G\u00f3recki Chamber Choir (W\u0142odzimierz Siedlik \u2013 przygotowanie) oraz Orkiestra Akademii Beethovenowskiej prowadzona przez Rolfa Becka.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u201eStabat Mater\u201d Gioacchina Rossiniego, \u201eChrystusa na G\u00f3rze Oliwnej\u201d Ludwiga van Beethovena – tym razem na estradzie Filharmonii Narodowej czeka nas nastr\u00f3j religijnej zadumy. Wyst\u0105pi Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, Ch\u00f3r Polskiego Radia, G\u00f3recki Chamber Choir i mi\u0119dzynarodowi soli\u015bci pod batut\u0105 Rolfa Becka. Dzie\u0142o oratoryjne kr\u00f3la opery nie mog\u0142o zosta\u0107 przesi\u0105kni\u0119te muzyk\u0105 z teatru seria i buffa. Przez […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-70","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/70","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=70"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/70\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":71,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/70\/revisions\/71"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=70"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}