<\/p>\n
Pi\u0119kny by\u0142 pocz\u0105tek poniedzia\u0142kowego koncertu w Filharmonii Narodowej. Na tle delikatnego dope\u0142nienia orkiestry smyczkowej flet prowadzi\u0142 refleksyjn\u0105 melodi\u0119 o zniewalaj\u0105cej urodzie.<\/p>\n
<\/p>\n
1.<\/p>\n
Tak zabrzmia\u0142o Notturno<\/i>, pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 Sinfonietty nr 2<\/i> Krzysztofa Pendereckiego, w interpretacji w\u0142oskiego flecisty Massimo Mercelli i smyczkowc\u00f3w Polskiej Orkiestry Sinfonii Iuventus. Melodia mimo melancholijnego nastroju, unosi\u0142a si\u0119 jak tchnienie wiatru, z tak\u0105 lekko\u015bci\u0105 i zupe\u0142nie bez wysi\u0142ku Massimo Mercelli wydobywa\u0142 d\u017awi\u0119k ze swojego instrumentu. Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 (Scherzo<\/i>) orkiestra rozpocz\u0119\u0142a stanowczym ostinato, po czym umiej\u0119tnie, pod batut\u0105 Szymona Morusa, rozwin\u0119\u0142a crescendo, po to by dalej, razem z flecist\u0105 odda\u0107 si\u0119 \u017cywio\u0142owemu muzykowaniu. I jeszcze mi\u0119kkie, dostosowane do charakteru czwartej cz\u0119\u015bci (Abschied<\/i>) solo skrzypiec i powr\u00f3t melancholijnego nastroju w partii fletu, kt\u00f3rej towarzyszy\u0142a na trzecim planie niepokoj\u0105ca sta\u0142a basowa nuta. Massimo Mercelli wprowadzi\u0142 tu s\u0142uchaczy w kontemplacyjny nastr\u00f3j. Warto doceni\u0107 gda\u0144skiego dyrygenta Szymona Morusa, kt\u00f3ry cztery lata temu w Operze Ba\u0142tyckiej przygotowa\u0142 premier\u0119 Czarnej maski <\/i>Krzysztofa Pendereckiego, kt\u00f3r\u0105 wyre\u017cyserowa\u0142 Marek Weiss. Na festiwalu pojawi\u0142 si\u0119 w zast\u0119pstwie Miros\u0142awa Jacka B\u0142aszczyka, Serenad\u0105<\/i> zadyrygowa\u0142 sumiennie, z kultur\u0105 i wyczuciem charakteru i nastroj\u00f3w tego intymnego utworu.<\/p>\n
Warto przypomnie\u0107, \u017ce Serenada <\/i>z 1994 roku nale\u017cy do specyficznego okresu w tw\u00f3rczo\u015bci Pendereckiego, zwanego claritas<\/i>, gdy kompozytor upatrywa\u0142 sw\u00f3j artystyczny idea\u0142 w \u201eucieczce w prywatno\u015b\u0107 muzyczn\u0105\u201d, \u0142\u0105czno\u015b\u0107 muzyki z natur\u0105 i \u015bwiatem drzew piel\u0119gnowanych w jego ogrodzie w Lus\u0142awicach. W tym okresie powsta\u0142 Kwartet na klarnet i trio smyczkowe<\/i>, kt\u00f3rego pierwsz\u0105 wykonawczyni\u0105 by\u0142a Sharon Kam. Powodzenie utworu spowodowa\u0142o, \u017ce kompozytor napisa\u0142 transkrypcj\u0119 na klarnet i orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 i jest to w\u0142a\u015bnie Serenada nr 2<\/i>, kt\u00f3rej na festiwalu s\u0142uchali\u015bmy w wersji na flet.<\/p>\n
2.<\/p>\n
Jeszcze raz zabrzmia\u0142y tego wieczora instrumenty d\u0119te drewniane w roli solowych instrument\u00f3w \u2013 Patrick Gallois i Michel Lethiec pod batut\u0105 Piotra Su\u0142kowskiego wykonali Koncert podw\u00f3jny <\/i>w wersji na flet, klarnet i orkiestr\u0119 (2017). C\u00f3\u017c to by\u0142o za wykonanie! Patrick Gallois kilkakrotnie go\u015bci\u0142 na Wielkanocnym Festiwalu Ludwiga van Beethovena, wi\u0119c ci, kt\u00f3rzy pami\u0119taj\u0105 jego wyst\u0119py, mogli cieszy\u0107 si\u0119, \u017ce s\u0142ysz\u0105 tego wspania\u0142ego wirtuoza ponownie. W szybkich tempach i zmiennej artykulacji d\u017awi\u0119ki a\u017c iskrzy\u0142y si\u0119 w jego wykonaniu, zdawa\u0142y si\u0119 \u201eobiega\u0107\u201d ze wszystkich stron \u201epowa\u017cniejsz\u0105\u201d wypowied\u017a klarnetu. R\u00f3wnie\u017c Gallois, kt\u00f3ry do perfekcji opanowa\u0142 tzw. oddech permanentny, potrafi\u0142 mi\u0119kko prowadzi\u0107 fraz\u0119, r\u00f3\u017cnicuj\u0105c swoj\u0105 rol\u0119: raz b\u0119d\u0105c na pierwszym planie w monologu lub dialogu z Lethiekiem, to zn\u00f3w wtapiaj\u0105c si\u0119 w orkiestr\u0119 tam, odsuwaj\u0105c na dalszy plan.<\/p>\n
3.<\/p>\n
Druga cz\u0119\u015b\u0107 koncertu nale\u017ca\u0142a w ca\u0142o\u015bci do m\u0142odzie\u017cy, kt\u00f3ra podj\u0119\u0142a si\u0119 ambitnego zadania, jakim jest wykonanie wirtuozowskiej i zagadkowej niekiedy muzyki Krzysztofa Pendereckiego. W Koncercie podw\u00f3jnym<\/i> na skrzypce i alt\u00f3wk\u0119 (2012) napisanym dla Juliana Rachlina i Janine Jansen brylowa\u0142a zw\u0142aszcza ameryka\u0144sko-fi\u0144ska skrzypaczka Elina V\u00e4h\u00e4l\u00e4 <\/span>\u2013 z wirtuozowskimi wymaganiami tego koncertu mniej sprawnie radzi\u0142a sobie serbska wiolonczelistka Maja Bogdanovi\u0107. Obie mog\u0142y polega\u0107 na do\u015bwiadczonym dyrygencie, jakim jest John Axelrod, obie te\u017c doczeka\u0142y si\u0119 gratulacji od kompozytora, kt\u00f3ry podszed\u0142 do estrady i u\u015bcisn\u0105\u0142 r\u0119ce artystkom, dzi\u0119kuj\u0105c im za wykonanie dzie\u0142a. <\/span><\/p>\n Wielkim wyzwaniem dla m\u0142odych muzyk\u00f3w Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus (to studenci i absolwenci polskich uczelni muzycznych) okaza\u0142o si\u0119 wykonanie\u00a0V Symfonii \u201eKorea\u0144skiej\u201d <\/i>(1992), stawiaj\u0105cej przed zespo\u0142em du\u017ce wymagania. Tym razem na podium stan\u0105\u0142 szef Ormia\u0144skiej Orkiestry Filharmonicznej Eduard Topchjan, kt\u00f3ry sprawnie poprowadzi\u0142 dzie\u0142o. Szkoda jedynie, \u017ce momentami jego koncepcja rozbija\u0142a si\u0119 o trudno\u015bci techniczne, kt\u00f3rym pr\u00f3bowa\u0142a stawi\u0107 czo\u0142a Orkiestra Sinfonia Iuventus. Niewielkie, a czasem wi\u0119ksze niedoskona\u0142o\u015bci wykonania (np. nieudane solo sekcji alt\u00f3wek na pocz\u0105tku cz\u0119\u015bci drugiej \u2013 Vivace<\/i>) nie pozwoli\u0142y s\u0142uchaczom w pe\u0142ni delektowa\u0107 si\u0119 tym monumentalnym dzie\u0142em.<\/p>\n Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n Poniedzia\u0142ek, 19 listopada 2018 roku, godz. 19.30, Filharmonia Narodowa w Warszawie<\/i><\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pi\u0119kny by\u0142 pocz\u0105tek poniedzia\u0142kowego koncertu w Filharmonii Narodowej. Na tle delikatnego dope\u0142nienia orkiestry smyczkowej flet prowadzi\u0142 refleksyjn\u0105 melodi\u0119 o zniewalaj\u0105cej urodzie. 1. Tak zabrzmia\u0142o Notturno, pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 Sinfonietty nr 2 Krzysztofa Pendereckiego, w interpretacji w\u0142oskiego flecisty Massimo Mercelli i smyczkowc\u00f3w Polskiej Orkiestry Sinfonii Iuventus. Melodia mimo melancholijnego nastroju, unosi\u0142a si\u0119 jak tchnienie wiatru, z […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-698","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/698","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=698"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/698\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":701,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/698\/revisions\/701"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=698"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}