Muzyka tego pi\u0119knego dzie\u0142a opowiada o cierpieniu, rozpaczy, ale te\u017c o nadziei w przeczuciu nadchodz\u0105cego zmartwychwstania. W Wieki Pi\u0105tek zako\u0144czy\u0142 si\u0119 uroczy\u015bcie 22. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena – \u015bwiatowej s\u0142awy niemiecki dyrygent Christoph Eschenbach zadyrygowa\u0142 oratorium Stabat Mater <\/i>Antonina Dworzaka (1877). To jedno z najpi\u0119kniejszych dzie\u0142 wokalno-instrumentalnych p\u00f3\u017anego romantyzmu, kt\u00f3re wymienia si\u0119 jednym tchem z Niemieckim Requiem<\/i> Johannesa Brahmsa i Messa da Requiem<\/i> Giuseppe Verdiego. Powsta\u0142o do \u0142aci\u0144skiego tekstu \u015bredniowiecznej sekwencji Stabat Mater dolorosa<\/i>, przedstawiaj\u0105cej trwanie Matki Boskiej pod krzy\u017cem, na kt\u00f3rym umiera jej syn Jezus. Powstaniu oratorium Dworzaka towarzyszy\u0142y tragiczne okoliczno\u015bci – w ci\u0105gu niespe\u0142na dw\u00f3ch lat Dworzak straci\u0142 troje swoich dzieci: c\u00f3rki J\u00f3zef\u0119 i Ru\u017cen\u0119 i syna Otokara. \u201eStabat Mater\u201d demitologizuje b\u00f3l, bo wyrasta z jego do\u015bwiadczenia<\/i> – pisze o tym utworze Maciej Negrey, kompozytor i muzykolog.<\/p>\n
Sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 z 10 cz\u0119\u015bci oratorium <\/i>jest przepe\u0142nione b\u00f3lem i niepokojem od pierwszych takt\u00f3w. Christoph Eschenbach, dyryguj\u0105c Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105 Filharmonii Narodowej i Ch\u00f3rem Teatru Wielkiego \u2013 Opery Narodowej (przygotowanym przez Miros\u0142awa Janowskiego), podkre\u015bli\u0142 tragiczny i podnios\u0142y ton w pocz\u0105tkowej partii ch\u00f3ralnej. Do wykonania partii solowych Stowarzyszenie im. Ludwiga van Beethovena zaprosi\u0142o czworo wybitnych wokalist\u00f3w: Geni\u0119 K\u00fchmeier (sopran), Michelle Breedt (mezzosopran), Steve\u2019a Davislima (tenor) i Mikhaila Petrenko (bas). Liryczny tenor Davislima, kojarz\u0105cy si\u0119 z w\u0142oskim typem bel canto, najpierw przejmuj\u0105co zaintonowa\u0142 tytu\u0142owe s\u0142owa Stabat Mater dolorosa\u2026<\/em> w pierwszej cz\u0119\u015bci utworu, a w arii tenorowej (cz\u0119\u015b\u0107 sz\u00f3sta: Fac me vere tecum flere<\/i>) jego g\u0142os brzmia\u0142 mi\u0119kko przy s\u0142owach wyra\u017caj\u0105cych serdeczn\u0105 pro\u015bb\u0119, to zn\u00f3w nabiera\u0142 si\u0142y w postanowieniu trwania przy krzy\u017cu. Aria basowa (cz\u0119\u015b\u0107 czwarta, Fac, ut ardeat cor meum<\/i>) w interpretacji Mikhaila Petrenki nabrzmiewa\u0142a powag\u0105 i b\u00f3lem. Dobrze s\u0142ucha\u0142o si\u0119 tak\u017ce arii altowej (cz\u0119\u015b\u0107 dziewi\u0105ta: Inflammatus et accensus<\/i>) w wykonaniu Michelle Breedt. To g\u0142os mocny i ruchliwy g\u0142os, ekspresyjny dzi\u0119ki sile g\u0119stego vibrato<\/i>. Aria altowa to zreszt\u0105 bardzo interesuj\u0105cy utw\u00f3r – alt \u015bpiewa j\u0105 na tle ostinata<\/i> smyczk\u00f3w i fagotu, co nadaje tej cz\u0119\u015bci quasi-barokowy, archaizuj\u0105cy styl.<\/p>\n 22. Wielkanocny Festiwal zako\u0144czy\u0142 si\u0119 \u015bpiewanymi przez solist\u00f3w i ch\u00f3r s\u0142owami Paradisi gloria.<\/i> Amen<\/i>\u00a0w triumfalnej tonacji D-dur.<\/p>\n Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n Koncert odby\u0142 si\u0119 30 marca 2018 roku w Teatrze Wielkim \u2013 Operze Narodowej w Warszawie<\/i><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Muzyka tego pi\u0119knego dzie\u0142a opowiada o cierpieniu, rozpaczy, ale te\u017c o nadziei w przeczuciu nadchodz\u0105cego zmartwychwstania. W Wieki Pi\u0105tek zako\u0144czy\u0142 si\u0119 uroczy\u015bcie 22. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena – \u015bwiatowej s\u0142awy niemiecki dyrygent Christoph Eschenbach zadyrygowa\u0142 oratorium Stabat Mater Antonina Dworzaka (1877). To jedno z najpi\u0119kniejszych dzie\u0142 wokalno-instrumentalnych p\u00f3\u017anego romantyzmu, kt\u00f3re wymienia si\u0119 jednym tchem […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-659","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/659","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=659"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/659\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":662,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/659\/revisions\/662"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=659"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}