Widma <\/i>– nie chodzi o muzyk\u0119 spektraln\u0105, ale o swojskiego Stanis\u0142awa Moniuszk\u0119, kt\u00f3ry w sobot\u0119 wieczorem zago\u015bci\u0142 na Festiwalu Ludwiga van Beethovena. Pomog\u0142a mu w tym z pewno\u015bci\u0105 setna rocznica odzyskania przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci, na jej fali bowiem po latach nieobecno\u015bci wracaj\u0105 do sal koncertowych zapomniane utwory polskich kompozytor\u00f3w, w wielu przypadkach tak samo zapomnianych, jak ich zapomniane dzie\u0142a, by wspomnie\u0107 cho\u0107by o niedocenianym przez p\u00f3\u0142 wieku Feliksie Nowowiejskim.<\/p>\n
Powiedzmy sobie od razu – kantata Widma <\/i>(ok. 1852) nie nale\u017cy do najwybitniejszych dzie\u0142 Stanis\u0142awa Moniuszki. Cho\u0107 przynios\u0142y kompozytorowi s\u0142aw\u0119, to na zawsze przy\u0107mi\u0142a je opera Straszny dw\u00f3r<\/i>, kt\u00f3r\u0105 bez wahania mo\u017cna uzna\u0107 za arcydzie\u0142o. Widma <\/i>to umuzyczniona II cz\u0119\u015b\u0107 Dziad\u00f3w<\/i> Adama Mickiewicza. W niej wielki polski poeta przywo\u0142uje poga\u0144ski obrz\u0119d dziad\u00f3w, czyli przywo\u0142ywania duch\u00f3w zmar\u0142ych, b\u0142\u0105kaj\u0105cych si\u0119 mi\u0119dzy niebem a ziemi\u0105 i nie mog\u0105cych zazna\u0107 spokoju. W Widmach <\/i>dramat i teatr spotyka si\u0119 z muzyk\u0105.<\/p>\n
Widma <\/i>przypomnia\u0142a niedawno Polska Opera Kr\u00f3lewska, a we wrze\u015bniu ubieg\u0142ego roku zaprezentowa\u0142 je na festiwalu Wratislavia Cantans Andrzej Kosendiak wraz z Wroc\u0142awsk\u0105 Orkiestr\u0105 Barokow\u0105 i Ch\u00f3rem Narodowego Forum Muzyki. W\u0142a\u015bnie ten projekt zosta\u0142 zaproszony na Festiwal Beethovenowski.<\/p>\n
Co wynios\u0142am z sobotniego koncertu? Przede wszystkim zachwyt nad pi\u0119knem polszczyzny Adama Mickiewicza. Jej wspania\u0142ym „adwokatem” by\u0142 aktor Mariusz Bonaszewski. Obecny na estradzie, po mistrzowsku czyta\u0142 tekst dramatu, r\u00f3\u017cnicuj\u0105c go w zale\u017cno\u015bci od tego, czy czyta\u0142 parti\u0119 odtr\u0105conego przez Z\u0142ego Pana n\u0119dzarza, czy wygonionej na mr\u00f3z wdowy z dzieckiem, czy widma Zosi. Z cz\u0119\u015bci tekstu Mickiewicza zrobi\u0142 Moniuszko arie przypisane kolejnym postaciom. Pojawiaj\u0105ce si\u0119 najpierw \u201elekkie duchy\u201d dzieci to partia muzyczna Anio\u0142ka, kt\u00f3r\u0105 muzykalnie wykona\u0142 Antoni Szuszkiewicz, solista Ch\u00f3ru Ch\u0142opi\u0119cego NFM.<\/p>\n
Poniewa\u017c g\u0142\u00f3wnym bohaterem Widm <\/i>jest jednak tekst Adama Mickiewicza, wypada\u0142oby, aby zosta\u0142 przez wykonawc\u00f3w podany czytelnie i dotar\u0142 w ca\u0142o\u015bci do s\u0142uchaczy. Niestety, nie zawsze tak by\u0142o. Bardzo dobrym Gu\u015blarzem by\u0142 Szymon Komasa, dobry bas-baryton, niezawodny r\u00f3wnie\u017c pod wzgl\u0119dem dykcji, czego nie mo\u017cna powiedzie\u0107 o innych solistach, sopranistce Natalii Rubi\u015b (Zosia) i basie Jerzym Butrynie (bas). To dobre g\u0142osy, c\u00f3\u017c jednak z tego, skoro nie mo\u017cna by\u0142o zrozumie\u0107 ani s\u0142owa z tego, co \u015bpiewali w ojczystym j\u0119zyku. Dobrze pod wzgl\u0119dem dykcji by\u0142 przygotowany Ch\u00f3r Narodowego Forum Muzyki (przez Agnieszk\u0119 Frank\u00f3w-\u017belazny), c\u00f3\u017c jednak z tego, skoro tylko w chwilach, gdy \u015bpiewa\u0142 a cappella. Gdy do\u0142\u0105cza\u0142a orkiestra, ch\u00f3r schodzi\u0142 na dalszy plan, i mo\u017cna by\u0142o zrozumie\u0107 tylko poszczeg\u00f3lne s\u0142owa.<\/p>\n
Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n
Koncert odby\u0142 si\u0119 24 marca w Filharmonii Narodowej<\/i><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Widma – nie chodzi o muzyk\u0119 spektraln\u0105, ale o swojskiego Stanis\u0142awa Moniuszk\u0119, kt\u00f3ry w sobot\u0119 wieczorem zago\u015bci\u0142 na Festiwalu Ludwiga van Beethovena. Pomog\u0142a mu w tym z pewno\u015bci\u0105 setna rocznica odzyskania przez Polsk\u0119 niepodleg\u0142o\u015bci, na jej fali bowiem po latach nieobecno\u015bci wracaj\u0105 do sal koncertowych zapomniane utwory polskich kompozytor\u00f3w, w wielu przypadkach tak samo zapomnianych, […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-627","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/627","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=627"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/627\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":630,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/627\/revisions\/630"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=627"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}