Buffalo to niewielkie, jak na Stany Zjednoczone, miasto le\u017c\u0105ce na Wschodnim Wybrze\u017cu, tu\u017c przy granicy z Kanad\u0105. Liczy jakie\u015b 300 tysi\u0119cy mieszka\u0144c\u00f3w. Musz\u0105 to by\u0107 muzykalni ludzie, skoro chc\u0105 mie\u0107 u siebie orkiestr\u0119 symfoniczn\u0105. I to orkiestr\u0119 znakomit\u0105! Zdyscyplinowan\u0105 i muzykaln\u0105, z szerokim repertuarem i dwiema nagrodami Grammy w dorobku. Mowa oczywi\u015bcie o Buffalo Philharmonic Orchestra, kt\u00f3ra wyst\u0105pi\u0142a we wtorek na Wielkanocnym Festiwalu pod dyrekcj\u0105 swej szefowej, JoAnn Falletty, dyrektor muzycznej tego zespo\u0142u od 1999 roku. Jest to dyrygentka niebywale precyzyjna i skupiona na realizacji utworu. Orkiestra Buffalo, kt\u00f3rej pocz\u0105tki si\u0119gaj\u0105 roku 1938, zawdzi\u0119cza JoAnn Falletcie lata rozkwitu po d\u0142u\u017cszym zastoju.<\/p>\n
Amerykanie przywie\u017ali do Warszawy swoj\u0105 muzyk\u0119: I Symfoni\u0119<\/i> Samuela Barbera, Koncert fortepianowy F-dur<\/i> George\u2019a Gershwina i Ta\u0144ce symfoniczne z \u201eWest Side Story\u201d <\/i>Leonarda Bernsteina, kt\u00f3rego wychowank\u0105 i asystentk\u0105 by\u0142a w latach 80. XX wieku JoAnn Falletta. Ale by\u0142 te\u017c w programie wtorkowego koncertu niezwyk\u0142y kontrapunkt: Adagio<\/i> z III Symfonii <\/i>Krzysztofa Pendereckiego (by\u0142 obecny na sali). Ten utw\u00f3r, pojawiaj\u0105cy si\u0119 w programach koncertowych jako autonomiczne dzie\u0142o, zosta\u0142 uko\u0144czony w 1989 roku, w kilka lat po Passacaglii <\/i>i Rondzie<\/i>, kt\u00f3re r\u00f3wnie\u017c sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na III Symfoni\u0119<\/i>, ale egzystuj\u0105 tak\u017ce oddzielnie. W III Symfonii<\/i>, kt\u00f3r\u0105 znakomity muzykolog Tadeusz A. Zieli\u0144ski okre\u015bli\u0142 kiedy\u015b mianem \u201einstrumentalnego dramatu\u201d, Adagio<\/i> przynosi muzyk\u0119 \u201ejakby z innego \u015bwiata\u201d i wyciszenie skrajnych emocji. Tak\u0105 te\u017c funkcj\u0119 pe\u0142ni\u0142o w programie koncertu Buffalo Philharmonic Orchestra, umieszczone mi\u0119dzy popisowym Koncertem fortepianowym F-dur <\/i>Gershwina, w kt\u00f3rym brylowa\u0142 niespe\u0142na 20-letni ameryka\u0144sko-chi\u0144ski pianista Conrad Tao, a wystrza\u0142owymi ta\u0144cami z musicalu West Side Story<\/i>.<\/p>\n
Koncert rozpocz\u0119\u0142a I Symfonia<\/i> op. 9 Samuela Barbera z 1936 roku, kt\u00f3rej wielkim promotorem by\u0142 polski dyrygent Artur Rodzi\u0144ski, szef Nowojorskich Filharmonik\u00f3w. To utw\u00f3r jednocz\u0119\u015bciowy, w stylu p\u00f3\u017anoromantycznym, sk\u0142adaj\u0105cy si\u0119 jednak z czterech ogniw, granych attacca. <\/i>Najbardziej intensywna jest cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza, kt\u00f3r\u0105 Barber „utka\u0142” z polifonicznych splot\u00f3w. Falletta \u015bwietnie panowa\u0142a nad form\u0105, nie s\u0142ycha\u0107 by\u0142o \u017cadnego zawahania czy poczucia, \u017ce my\u015bl kompozytora, zaj\u0119ta przetwarzaniem motyw\u00f3w muzycznych, jest dla dyrygentki niejasna czy nieczytelna. Muzycy orkiestry z Buffalo maj\u0105 \u015bwietnie opanowane rzemios\u0142o, graj\u0105 zespo\u0142owo, w spos\u00f3b skoordynowany pod wzgl\u0119dem rytmu i artykulacji, maj\u0105 te\u017c \u015bwiadomo\u015b\u0107 roli poszczeg\u00f3lnych grup w orkiestrze. Symfonia brzmia\u0142a przejrzy\u015bcie, z oddechem, a przy tym z dialektycznym nerwem: kwintet smyczkowy \u015bciera\u0142 si\u0119 z sekcj\u0105 instrument\u00f3w d\u0119tych drewnianych i blaszanych, jak w dialogu, w kt\u00f3rym ka\u017cda ze stron forsuje swoj\u0105 racj\u0119. Moj\u0105 uwag\u0119 zwr\u00f3ci\u0142o w\u0142a\u015bnie brzmienie i aktywno\u015b\u0107 kwintetu smyczkowego. Podoba\u0142 mi si\u0119 jego koncertuj\u0105cy styl i to, \u017ce pierwsze skrzypce brzmia\u0142y jak jeden instrument (brakuje mi tego w polskich orkiestrach) i wyra\u017anie akcentowa\u0142y swoj\u0105 pozycj\u0119 lidera w grupie.<\/p>\n
R\u00f3wnie\u017c sekcja instrument\u00f3w d\u0119tych drewnianych jest mocn\u0105 stron\u0105 tej orkiestry. S\u0142ycha\u0107 to by\u0142o zw\u0142aszcza we wspomnianym Adagio<\/i> Pendereckiego, kt\u00f3re obfituje w solowe wej\u015bcia \u201edrzewa\u201d: znakomicie brzmia\u0142y klarnety, flet i waltornie. W drugiej cz\u0119\u015bci Koncertu fortepianowego<\/i> Gershwina tak\u017ce wyr\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 klarnety, s\u0142abiej natomiast wypad\u0142o solo tr\u0105bki z t\u0142umikiem, popsute b\u0142\u0119dami intonacyjnymi.<\/p>\n
W utworze Gershwina brylowa\u0142 Conrad Tao, m\u0142ody pianista i kompozytor. Ma \u015bwietne poczucie rytmu, ekstrawertyczny temperament, uwielbia takie popisowe utwory jak Koncert F-dur<\/i>, szkoda tylko, \u017ce mimo niew\u0105tpliwej bieg\u0142o\u015bci technicznej, gra d\u017awi\u0119kiem bez blasku i w sumie niewielkim, skoro momentami przykrywa\u0142a go orkiestra. Tao ma 20 lat i na pewno \u015bwietnie si\u0119 rozwinie, a respekt budzi fakt, \u017ce w tak m\u0142odym wieku wykonuje II Koncert fortepianowy <\/i>Sergiusza Prokofiewa, jedno z najtrudniejszych dzie\u0142, jakie skomponowano na fortepian. Wida\u0107 te\u017c, \u017ce muzyka XX wieku to jego \u017cywio\u0142: zabisowa\u0142 wirtuozowsko motorycznym i polirytmicznym utworem Elliotta Cartera Cat\u00e9naires.<\/i><\/p>\n
Ze swobod\u0105 i dezynwoltur\u0105 orkiestra z Buffalo zagra\u0142a Ta\u0144ce symfoniczne<\/i> z musicalu Leonarda Bernsteina West Side Story<\/i>, balansuj\u0105c mi\u0119dzy lirycznym Somewhere <\/i>i burzliwymi scenami z walk gang\u00f3w. A Mambo <\/i>by\u0142o porywaj\u0105ce. Fantastyczna maszyna orkiestrowa! Na bis Amerykanie pod dyrekcj\u0105 Falletty zagrali jeszcze jednego Bernsteina – uwertur\u0119 z jego operetki Kandyd<\/i>.<\/p>\n
Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n
Koncert odby\u0142 si\u0119 we wtorek, 20 marca, w Filharmonii Narodowej<\/i><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Buffalo to niewielkie, jak na Stany Zjednoczone, miasto le\u017c\u0105ce na Wschodnim Wybrze\u017cu, tu\u017c przy granicy z Kanad\u0105. Liczy jakie\u015b 300 tysi\u0119cy mieszka\u0144c\u00f3w. Musz\u0105 to by\u0107 muzykalni ludzie, skoro chc\u0105 mie\u0107 u siebie orkiestr\u0119 symfoniczn\u0105. I to orkiestr\u0119 znakomit\u0105! Zdyscyplinowan\u0105 i muzykaln\u0105, z szerokim repertuarem i dwiema nagrodami Grammy w dorobku. Mowa oczywi\u015bcie o Buffalo Philharmonic […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-602","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/602","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=602"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/602\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":607,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/602\/revisions\/607"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=602"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}