![\"BF170412_4868\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170412_4868-300x200.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Program tego koncertu kry\u0142 w sobie ciekawostk\u0119: Koncert fortepianowy Es-dur <\/i>skomponowany przez 14-letniego Ludwiga van Beethovena. Jest to prawdopodobnie jego pierwsza kompozycja z udzia\u0142em orkiestry \u2013 niewielkiej, bo tylko smyczki, flety i rogi. Do koncertowego \u017cycia przywr\u00f3ci\u0142a go niedawno ameryka\u0144ska pianista rosyjskiego pochodzenia Julia Zilberquit\u00a0 i w\u0142a\u015bnie to ona zaprezentowa\u0142a Koncert fortepianowy Es-dur <\/i>na 21. Wielkanocnym Festiwalu Ludwiga van Beethovena w Warszawie z towarzyszeniem Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus. Kto si\u0119 spodziewa\u0142 Beethovena w Beethovenie, m\u00f3g\u0142 by\u0107 zawiedziony. Jest to utw\u00f3r czysto klasycystyczny, z ducha Haydna i Mozarta, napisany przez genialne dziecko, kt\u00f3re nie mia\u0142o jeszcze ambicji rozsadzenia klasycznej struktury, by\u0142o po prostu na s\u0142u\u017cbie u ksi\u0119cia elektora na dworze w Mannheim i komponowa\u0142o muzyk\u0119 dla swego pana.<\/p>\n
<\/p>\n
![\"BF170412_4960\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170412_4960-200x300.jpg\")
Julia Zilberquit wykona\u0142a \u00f3w koncert w manierze bardzo romantycznej, mi\u0119kk\u0105 artykulacj\u0105, permanentnym legato, zaznaczanym peda\u0142em. Wykonanie solidne i \u0142adne, zw\u0142aszcza w drugiej cz\u0119\u015bci Larghetto<\/i>, kt\u00f3ra emanuje spokojn\u0105 atmosfer\u0105. Musz\u0119 jednak przyzna\u0107, \u017ce akurat to dzie\u0142o wola\u0142abym us\u0142ysze\u0107 na fortepianie historycznym. Pianistka wykona\u0142a jeden bis: nastrojowe Adagio<\/i> z Koncertu obojowego d-moll <\/i>Alessandro Marcello w opracowaniu Jana Sebastiana Bacha.<\/p>\n
Reszta koncertu, z\u0142o\u017conego zreszt\u0105 wy\u0142\u0105cznie z dzie\u0142 Beethovena, nale\u017ca\u0142a do Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus, kt\u00f3ra wyst\u0105pi\u0142a pod batut\u0105 swojego pierwszego go\u015bcinnego dyrygenta, Michai\u0142a Jurowskiego. Jest to posta\u0107 wci\u0105\u017c ma\u0142o znana w Polsce, dyrygent rosyjski, kt\u00f3ry w 1989 roku osiad\u0142 wraz z rodzin\u0105 w Niemczech, by rozpocz\u0105\u0107 tam powa\u017cn\u0105 karier\u0119, jako szef i dyrygent go\u015bcinny takich instytucji muzycznych, jak Opera w Lipsku, Deutsche Oper w Berlinie, Orkiestry Radia WDR w Kolonii i berli\u0144skiej Rundfunk-Sinfonieorchester. Na p\u0142ytach Mie\u0142odii, CPO i Capriccia zarejestrowa\u0142 ponad 60 nagra\u0144, g\u0142\u00f3wnie muzyki rosyjskiej. W pa\u017adzierniku tego roku z Sinfoni\u0105 Iuventus dokona w Warszawie \u015bwiatowego prawykonania opery religijnej Moj\u017cesz <\/i>Antona Rubinsteina (1893), kt\u00f3rej partytur\u0119 odkry\u0142 u jednego z niemieckich wydawc\u00f3w nutowych.<\/p>\n
![\"BF170412_4872\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170412_4872-300x200.jpg\")
<\/p>\n
W \u015brod\u0119 zadyrygowa\u0142 uwertur\u0105 Coriolan <\/i>op. 62 i VI Symfoni\u0105 \u201ePastoraln\u0105\u201d <\/i>op. 68. Ma \u015bwietn\u0105 r\u0119k\u0119, czytelny gest. Nie potrzebuje nadmiernej ekspresji, wystarczy lekki gest, aby wyegzekwowa\u0107 ustalenia z pr\u00f3b. Nawet je\u015bli nie wszystkie akordy otwieraj\u0105ce Coriolana <\/i>brzmia\u0142y pewnie, to w ca\u0142ej uwerturze wyra\u017anie by\u0142o s\u0142ycha\u0107 zamys\u0142 interpretacyjny i konstrukcyjny dyrygenta. Silne skontrastowanie temat\u00f3w (mrocznego, wyra\u017caj\u0105cego pragnienie zemsty i \u015bpiewny, oddaj\u0105cy g\u0142os sumienia), silne kontrasty dynamiczne, wybuchy nami\u0119tno\u015bci, poprzedzane \u201eskradaj\u0105cym\u201d si\u0119, opartym na wznosz\u0105cej si\u0119 progresji ruchem smyczk\u00f3w.\u00a0Zachwyci\u0142a mnie zw\u0142aszcza pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 VI Symfonii<\/i>, w kt\u00f3rej Jurowski pokaza\u0142 wspania\u0142\u0105 ekonomi\u0119 prowadzenia narracji muzycznej opartej na pracy motywicznej, na ci\u0105g\u0142ym, formotw\u00f3rczym przetwarzaniu motyw\u00f3w, ich komplikowaniu i upraszczaniu. Muzycy Sinfonii Iuventus, kt\u00f3rzy mieli bardzo dobrze opanowane swoje partie, z wyra\u017an\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 \u201eodgrywali\u201d swoje role, sk\u0142adaj\u0105ce si\u0119 na wielowarstwow\u0105, zbudowan\u0105 z kilku plan\u00f3w brzmieniowych narracj\u0119. Pastoralny charakter ca\u0142ej symfonii Jurowski \u201eodmalowywa\u0142\u201d mi\u0119kkimi liniami, jak gdyby delikatnymi, ale stanowczymi dotkni\u0119ciami p\u0119dzla. Tak si\u0119 ju\u017c dzi\u015b gra Beethovena niezmiernie rzadko \u2013 nie\u015bpiesznie, wchodz\u0105c w g\u0142\u0105b struktury utworu, ukazuj\u0105c przyp\u0142ywy i odp\u0142ywy, narastanie napi\u0119cia i odpr\u0119\u017cenie, ca\u0142\u0105 t\u0119 dramaturgi\u0119, kt\u00f3ra tworzy dzie\u0142o muzyczne. Bardzo tre\u015bciwe dyrygowanie.<\/p>\n
Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n
\u015aroda, 12 kwietnia, godz. 19.30, Filharmonia Narodowa<\/i><\/p>\n