![\"BF170409_3773\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170409_3773-300x200.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Po znakomitym sobotnim wykonaniu V Symfonii cis-moll<\/i> Gustava Mahlera, czeka\u0142am z niecierpliwo\u015bci\u0105 na drugi wyst\u0119p Frankfurt Radio Symphony pod dyrekcj\u0105 Andr\u00e9sa Orozco-Estrady, Kolumbijczyka wykszta\u0142conego w Wiedniu. W jego przypadku mog\u0119 uwierzy\u0107 marketingowym zapewnieniom w jego biogramie, \u017ce \u201ejest jednym z najbardziej poszukiwanych dyrygent\u00f3w \u015bredniego pokolenia\u201d.<\/p>\n
Niedzielny koncert pod jego batut\u0105 rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 uwertur\u0105 Egmont<\/i> op. 84 Ludwiga van Beethovena. Jeszcze mia\u0142am w uszach porywaj\u0105c\u0105 interpretacj\u0119 tego utworu, przedstawion\u0105 we wtorek przez Wiener Akademie, orkiestr\u0119 graj\u0105ca na instrumentach historycznych \u2013 propozycja frankfurckiej radi\u00f3wki, cho\u0107 bardzo dobra, mniej mnie przekona\u0142a, by\u0142a zbyt ci\u0119\u017cka i monumentalna. Nic dziwnego, skoro gra\u0142 j\u0105 sk\u0142ad wielkiej orkiestry symfonicznej. To raczej kwestia upodoba\u0144 estetycznych i interpretacyjnych oczekiwa\u0144 (wi\u0119cej nerwy i rewolucyjnego tonu!), ni\u017c zarzut w stosunku do umiej\u0119tno\u015bci tego zespo\u0142u. Klas\u0119 orkiestry i dyrygenta poznaje si\u0119 przecie\u017c tak\u017ce po tym, jak partneruje soli\u015bcie \u2013 a w IV Koncercie fortepianowym g-moll<\/i> op. 40 Sergiusza Rachmaninowa, w kt\u00f3rym partie solow\u0105 gra\u0142 macedo\u0144ski pianista Simon Trp\u010deski, orkiestra robi\u0142a to wzorowo. W IV Koncercie<\/i> odzywaj\u0105 si\u0119 echa II<\/i> i III Koncertu fortepianowego <\/i>Rachmaninowa, nie ma w nim jednak tego powabu i melodyjno\u015bci, kt\u00f3ra zapewni\u0142a tamtym dzie\u0142om tak wielk\u0105 popularno\u015b\u0107. Jest to w istocie rodzaj symfonii koncertuj\u0105cej, a w ka\u017cdym razie tak\u0105 interpretacj\u0119 tego dzie\u0142a przedstawili nam wykonawcy, przy czym ciekawiej i wielobarwniej brzmia\u0142a orkiestra ni\u017c fortepian pod palcami Trp\u010deskiego, kt\u00f3ry jest oczywi\u015bcie bardzo dobrym pianist\u0105, mo\u017ce jednak troch\u0119 zbyt powierzchownym i nastawionym na efekt. Nieprzekonanych do IV Koncertu<\/i>, bardzo rzadko wykonywanego, to wykonanie chyba nie przekona\u0142o.<\/p>\n
![\"BF170409_3631\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170409_3631-300x200.jpg\")
<\/p>\n
I wreszcie \u2013 Symfonia fantastyczna<\/i> Hectora Berlioza, wspania\u0142y fresk orkiestrowy, wielki dramat instrumentalny, w kt\u00f3rym kompozytor podporz\u0105dkowa\u0142 sobie form\u0119 symfoniczn\u0105 i materi\u0119 brzmieniow\u0105 orkiestry, aby stworzy\u0107 fantasmagoryczn\u0105 wizj\u0119 poetyck\u0105 z artyst\u0105, swoim porte parole<\/em>, w roli g\u0142\u00f3wnej. Do dzi\u015b podziw budzi pomys\u0142owo\u015b\u0107 kolorystyczna francuskiego kompozytora, zaskakuj\u0105ce po\u0142\u0105czenia barw instrument\u00f3w i efekty d\u017awi\u0119kowe (\u0142\u0105cznie z perkusyjnie brzmi\u0105cym col legno<\/i>, rykoszetem drzewca smyczka po strunach skrzypiec), dzi\u0119ki kt\u00f3rym ukaza\u0142 si\u0142\u0119 swojej wyobra\u017ani. W swoich pami\u0119tnikach kompozytor pisa\u0142 o prawykonaniu w grudniu 1830 roku w Pary\u017cu: \u201eTrzy cz\u0119\u015bci Symfonii<\/i>: Bal<\/i>, Marsz na stracenie<\/i> i Sabat <\/i>wywar\u0142y wielkie wra\u017cenie. Zw\u0142aszcza Marsz na stracenie <\/i>poruszy\u0142 sal\u0119. Scena na wsi<\/i> nie zrobi\u0142a \u017cadnego wra\u017cenia\u201d. Niemal identycznie by\u0142o w niedziel\u0119 pod batut\u0105 Orozco-Estrady. Cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza Sny. Nami\u0119tno\u015bci <\/i>zosta\u0142a znakomicie rozegrana dramaturgicznie, zw\u0142aszcza owe nagle pojawiaj\u0105ce si\u0119 przyp\u0142ywy, kulminacje i odp\u0142ywy nami\u0119tnych uczu\u0107, wyra\u017cane w intryguj\u0105cych modulacjach harmonicznych \u2013 tu wyr\u00f3\u017cnia\u0142y si\u0119 zw\u0142aszcza I i II skrzypce: spoisto\u015bci\u0105 i klarowno\u015bci\u0105 brzmienia oraz aktywnym muzykowaniem, anga\u017cowanie swojej muzykalno\u015bci w prowadzeniu g\u0142\u00f3wnego g\u0142osu.<\/p>\n Bal <\/i>i Scena na wsi <\/i>zrobi\u0142y na mnie mniejsze wra\u017cenie, ale przecie\u017c nie mog\u0119 zapomnie\u0107 o pi\u0119knych solowych wyst\u0105pieniach instrument\u00f3w d\u0119tych drewnianych, zw\u0142aszcza ro\u017cka angielskiego. D\u0119te drewniane s\u0105 w tej orkiestrze znakomite, zn\u00f3w ze wzgl\u0119du na doskona\u0142\u0105 spoisto\u015b\u0107 brzmienia i pi\u0119kn\u0105 barw\u0119, kt\u00f3r\u0105 dzi\u0119ki temu tworz\u0105, ale przecie\u017c r\u00f3wnie znakomity jest w tym zespole kwintet smyczkowy i blacha. Ona w\u0142a\u015bnie \u2013 pot\u0119\u017cnie i czysto brzmi\u0105ce waltornie, tr\u0105bki, puzony \u2013 zab\u0142ys\u0142a w IV i V cz\u0119\u015bci symfonii, w kt\u00f3rych przed naszymi uszami otworzy\u0142 si\u0119 ol\u015bniewaj\u0105cy teatr muzyczny, rozgrywaj\u0105cy si\u0119 na wielu planach, zw\u0142aszcza w cz\u0119\u015bci IV (Marsz na miejsce strace\u0144<\/i>). By\u0142 to jaki\u015b makabryczny ceremonia\u0142, kt\u00f3rego przestrze\u0144 tworzy\u0142a podw\u00f3jna obsada kot\u0142\u00f3w, wielki b\u0119ben, blacha i gniewne pomruki bas\u00f3w (c\u00f3\u017c za \u00a0spr\u0119\u017cysto\u015b\u0107 rytmiczna!). Napi\u0119cie nie s\u0142ab\u0142o ani na moment, a potem przesz\u0142o w cz\u0119\u015b\u0107 ostatni\u0105, Sabat<\/i>, w kt\u00f3rym na tle dzwon\u00f3w orkiestrowych rozbrzmiewa gro\u017any ton \u015bredniowiecznej sekwencji Dies irae. <\/i>Orozco-Estrada przedstawi\u0142 t\u0119 kompozytorsk\u0105 wizj\u0119, obraz szalonej wyobra\u017ani m\u0142odego Berlioza, jak dla mnie \u2013 niezwykle sugestywnie: przed oczami mia\u0142am parysk\u0105 katedr\u0119 Notre-Dame z powie\u015bci Victora Hugo, kt\u00f3ra \u2013 nota bene \u2013 ukaza\u0142a si\u0119 zaledwie w rok po prawykonaniu Fantastycznej<\/i>, w 1831 roku. \u015awiat wykreowany przez romantyk\u00f3w wci\u0105\u017c robi na nas wra\u017cenie, zw\u0142aszcza gdy znajdzie godnych siebie wykonawc\u00f3w \u2013 publiczno\u015b\u0107 po ostatnim akordzie zerwa\u0142a si\u0119 z miejsc. Dyrygent odm\u00f3wi\u0142 bisu \u2013 po takim wykonaniu nie by\u0142o ju\u017c nic do dodania.<\/p>\n Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n Niedziela, 9 kwietnia, godz. 19.30, Filharmonia Narodowa<\/i><\/p>\n