![\"BF170408_3041\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170408_3041-300x200.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
To by\u0142 wspania\u0142y koncert! Dreszcz chodzi\u0142 po plecach, gdy Frankfurt Radio Symphony pod dyrekcj\u0105 Andresa Orozco-Estrady gra\u0142a V Symfoni\u0119 cis-moll<\/i> Gustava Mahlera, a zw\u0142aszcza jej drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 o silnie wzburzonej narracji z charakterystycznym motywem granym przez kontrabasy.<\/p>\n
Co za energia, nerw dramatyczny, a przy tym niezwyk\u0142a precyzja brzmienia! Ale o sobotnim Mahlerze za chwil\u0119, wiecz\u00f3r zacz\u0105\u0142 si\u0119 bowiem od wyst\u0119pu Emanuela Tjeknavoriana (czytaj: Czeknaworjana), 22-letniego austriackiego skrzypka pochodzenia ormia\u0144skiego, kt\u00f3ry brawurowo wykona\u0142 Koncert skrzypcowy e-moll<\/i> op. 64 Felixa Mendelssohna.<\/p>\n
![\"BF170408_2843\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170408_2843-300x200.jpg\")
<\/p>\n
By\u0142am zaciekawiona, jak ten m\u0142ody skrzypek zinterpretuje romantyczny koncert Mendelssohna, w kt\u00f3rym odzywa si\u0119 echo muzyki do Snu nocy letniej<\/i>, unosi si\u0119 duch psotnego Puka i kr\u00f3la elf\u00f3w Oberona, dzia\u0142aj\u0105 le\u015bne czary. Tjeknavorian mia\u0142 do dyspozycji wspania\u0142y instrument \u2013 skrzypce Stradivariusa z 1698 roku wypo\u017cyczonych mu przez Beare\u2019s International Violin Society w Londynie. Na Wielkanocnym Festiwalu w og\u00f3le pojawiaj\u0105 si\u0119 wspania\u0142e instrumenty \u2013 tajwa\u0144ski skrzypek Yu-Chien Tseng gra\u0142 na na skrzypcach zbudowanych przez Giuseppe Guarneriego del Ges\u00f9 w 1732 roku, a Veriko Tchumburidze \u2013 przez Giambattist\u0119 Guadagniniego w 1756 roku. W poniedzia\u0142ek Izraelczyk Amit Peled zaprezentuje brzmienie wiolonczeli Matteo Gofrillera w 1733 roku.<\/p>\n
![\"BF170408_2872\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170408_2872-300x200.jpg\")
<\/p>\n
Tjeknavorian w skrajnych cz\u0119\u015bciach koncertu zdecydowa\u0142 si\u0119 na bardzo szybkie, wr\u0119cz zawrotne tempo. Nale\u017cy mu si\u0119 podziw za \u015bwietny warsztat smyczkowy, za bieg\u0142o\u015b\u0107 palc\u00f3w, kt\u00f3ry \u015bmiga\u0142y po gryfie jak b\u0142yskawice od najni\u017cszych do najwy\u017cszych pozycji. Gdzie\u015b jednak w tym osza\u0142amiaj\u0105cym tempie zagubi\u0142a si\u0119 \u015bpiewno\u015b\u0107 i melodyjno\u015b\u0107 Koncertu e-moll<\/i>, kt\u00f3ra jest w tym utworze stale obecna, nawet w popisowych pasa\u017cach. A przecie\u017c Tjeknavorian jest lirykiem, co pokaza\u0142 w Andante<\/i> z Koncertu e-moll<\/i>, kt\u00f3re zagra\u0142 kr\u0105g\u0142ym d\u017awi\u0119kiem i plastyczn\u0105 fraz\u0105, nasycon\u0105 intensywnym uczuciem. Podoba\u0142a mi si\u0119 te\u017c ol\u015bniewaj\u0105co wykonana przez niego kadencja z pierwszej cz\u0119\u015bci utworu.<\/p>\n
W drugiej cz\u0119\u015bci wieczoru Frankfurt Radio Symphony (gra w niej pi\u0119ciu Polak\u00f3w) pokaza\u0142a prawdziw\u0105 klas\u0119. W Mendelssohnie muzycy nie czuli si\u0119 chyba zbyt komfortowo, towarzysz\u0105c skrzypkowi, kt\u00f3rego ponosi\u0142 temperament (i by\u0107 mo\u017ce trema) kosztem s\u0142uchania partner\u00f3w. W V Symfonii <\/i>Mahlera orkiestra pokaza\u0142a \u015bwietne opanowanie warsztatowe, \u015bwiadomo\u015b\u0107 formy i ekspresji dzie\u0142a od pierwszego do ostatniego taktu.<\/p>\n
Andres Orozco-Estrada, rocznik 1977, jest Kolumbijczykiem wykszta\u0142conym w Wiedniu w tradycji wykonawczej wielkiego dyrygenta Hansa Swarowsky\u2019ego i ma \u015bwietny kontakt z orkiestr\u0105 z Frankfurtu, kt\u00f3rej dyrektorem muzycznym jest od trzech lat. Mahler, wiadomo \u2013 wielka forma, monumentalna architektura, muzyka rozpi\u0119ta i wertykalnie, i horyzontalnie na niezwykle rozleg\u0142\u0105 skal\u0119. Pod batut\u0105 Orozco-Estrady g\u0119sta struktura polifoniczna symfonii zabrzmia\u0142a bardzo przejrzy\u015bcie, czytelnie i logicznie \u2013 wykonawcy dali s\u0142uchaczom komfort orientowania si\u0119 w skomplikowanej narracji tego dzie\u0142a. Mniej w tej interpretacji by\u0142o melodramatu, charakterystycznych dla Mahlera gest\u00f3w \u0142kania i lamentu, wi\u0119cej za\u015b muzycznego teatru i rozkoszowania si\u0119 cudownym mechanizmem, jakim jest wielka orkiestra symfoniczna, produkuj\u0105ca najprzer\u00f3\u017cniejsze mikstury barw brzmieniowych. Podziwu godna by\u0142a praca poszczeg\u00f3lnych sekcji: instrument\u00f3w d\u0119tych drewnianych ze znakomitymi klarnetami na czele, \u015bwietnych, brzmi\u0105cych czysto jak dzwon waltorni i tr\u0105bek oraz zdyscyplinowanego kwintetu, w kt\u00f3rym wiolonczele oraz I i II skrzypce brzmia\u0142y zgodnie jak jeden g\u0142os. S\u0142ynne Adagietto<\/i> (cz\u0119\u015b\u0107 IV) na orkiestr\u0119 smyczkow\u0105 i harf\u0119 by\u0142o jakby zawieszone w bezczasie i nieko\u0144cz\u0105cej si\u0119 mi\u0142osnej melodii skrzypiec (Mahler napisa\u0142 t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 dla swojej przysz\u0142ej \u017cony, Almy Schindler).<\/p>\n
Festiwalowa publiczno\u015b\u0107 zerwa\u0142a si\u0119 z miejsc do szczerej owacji na stoj\u0105co, a cho\u0107 dyrygent podobno nie chcia\u0142 bisowa\u0107, da\u0142 si\u0119 przekona\u0107, widz\u0105c tak entuzjastyczne przyj\u0119cie: Frankfurt Radio Symphony wykona\u0142a na bis IX Wariacj\u0119 \u201eNimrod\u201d<\/i> z cyklu Wariacje Enigma<\/i> Edwarda Elgara.<\/p>\n
Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n
Sobota, 8 kwietnia, godz. 19.30, Filharmonia Narodowa<\/i><\/p>\n