![\"BF170407_2438\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170407_2438-200x300.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Lekka, m\u0142odzie\u0144cza symfonia i przepe\u0142niona egzotyk\u0105 opera Djamileh <\/i>Georges\u2019a Bizeta oczarowa\u0142y w pi\u0105tek festiwalow\u0105 publiczno\u015b\u0107.<\/p>\n
G\u0142\u00f3wnym punktem programu wieczornego pi\u0105tkowego koncertu by\u0142a opera Djamileh<\/i>, a \u201eprzystawk\u0105\u201d Symfonia C-dur<\/i> skomponowana przez 17-latka w 1855 roku. I w\u0142a\u015bnie ta symfonia Georges\u2019a Bizeta by\u0142a najwi\u0119ksz\u0105 niespodziank\u0105 jako prawdziwa per\u0142a, to m\u0142odzie\u0144cze dzie\u0142o geniusza, kt\u00f3rym bez w\u0105tpienia by\u0142 tw\u00f3rca legendarnej Carmen<\/i>. Powiedzmy od razu: nie ma w niej niczego odkrywczego, wprost przeciwnie: s\u0142ycha\u0107 wyra\u017ane wp\u0142ywy Beethovena, Schuberta, Mendelssohna, a nawet w\u0142oskich tw\u00f3rc\u00f3w bel canta. Styl Bizeta dopiero mia\u0142 si\u0119 ukszta\u0142towa\u0107. Ale jest w niej bezpretensjonalno\u015b\u0107, wdzi\u0119k, erupcja muzycznych pomys\u0142\u00f3w i skojarze\u0144. Wiele jest tam smakowitych miejsc: solo oboju, kt\u00f3re wnosi orientalny powiew (dobry wst\u0119p do Djamileh<\/i>), rustykalna cz\u0119\u015b\u0107 III (Menuetto: Allegro vivace<\/i>)z pastoralnym solo oboju czy \u015bwietne brzmieniowo rozwi\u0105zania instrumentacyjne, jak akompaniament skrzypiec pizzicato w II cz\u0119\u015bci (Adagio<\/i>). Utw\u00f3r \u015bwietnie zabrzmia\u0142 pod batut\u0105 \u0141ukasza Borowicza.<\/p>\n
![\"BF170407_2445\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170407_2445-300x200.jpg\")
<\/p>\n
Djamileh<\/i> \u2013 ta opowie\u015b\u0107 to woda na m\u0142yn tych wszystkich idealist\u00f3w i romantyk\u00f3w, kt\u00f3rych zdaniem mi\u0142o\u015b\u0107 zawsze zwyci\u0119\u017ca i nawet najwi\u0119kszy lekkoduch da si\u0119 w ko\u0144cu usidli\u0107 uczuciu. Jednoaktowa opera Georges\u2019a Bizeta Djamileh <\/i>(1871), kt\u00f3rej polsk\u0105 premier\u0105 w wykonaniu koncertowym zadyrygowa\u0142 wczoraj z wielkim powodzeniem \u0141ukasz Borowicz, opiera si\u0119 na prostym libretcie Louis Galleta. Su\u0142tan Haroun (tenor) to orientalny odpowiednik Ksi\u0119cia Mantui z Rigoletta<\/i> Verdiego, notoryczny kobieciarz, kt\u00f3rego \u201eserce to pustynia\u201d, a jego pasj\u0105 jest uprawianie seksu z niewolnicami \u2013 co miesi\u0105c jego totumfacki Splendiano (baryton \u2013 George Mosley) dostarcza mu now\u0105 kochank\u0119. T\u0105 kolejn\u0105 jest Djamileh (mezzosopran), kt\u00f3ra nie kryje gor\u0105cego uczucia, kt\u00f3re \u017cywi w stosunku do Harouna. Jej wiara w powodzenie przenosi g\u00f3ry: skruszony su\u0142tan wyznaje jej mi\u0142o\u015b\u0107 i nast\u0119puje happy end. Do tej prostej historii Bizet skomponowa\u0142 wdzi\u0119czn\u0105 muzyk\u0119, a\u017c dziw, \u017ce jego wsp\u00f3\u0142cze\u015bni jej nie docenili. Zw\u0142aszcza zarzuty o uleganie wp\u0142ywom Wagnera wydaj\u0105 si\u0119 dzi\u015b absurdalne: Djamileh<\/i> to \u015bwietnie zinstrumentowana partytura, w kt\u00f3rej francuski wdzi\u0119k \u0142\u0105czy si\u0119 ze stylizacj\u0105 orientaln\u0105, tworz\u0105c czaruj\u0105cy koloryt.<\/p>\n
Nieznana w Polsce opera Bizeta doczeka\u0142a si\u0119 bardzo dobrego wykonania na Wielkanocnym Festiwalu. \u0141ukasz Borowicz podszed\u0142 do tego zadania ze staranno\u015bci\u0105 i w\u0142a\u015bciwym sobie zapa\u0142em, kt\u00f3ry udzieli\u0142 si\u0119 Pozna\u0144skiemu Ch\u00f3rowi Kameralnemu i Orkiestrze Filharmonii Pozna\u0144skiej. Ciekawym zabiegiem by\u0142o powierzenie tekstu recytatyw\u00f3w aktorowi \u2013 Wojciech Pszoniak czyta\u0142 tekst polski, wersy, kt\u00f3re na scenie m\u00f3wi\u0142by ka\u017cdy z bohater\u00f3w. Cho\u0107 nie \u2013 \u201eczyta\u0142\u201d to za ma\u0142o powiedziane: dla ka\u017cdej z postaci \u2013 Harouna, Splendiana, Djamileh i Sprzedawcy niewolnik\u00f3w aktor znalaz\u0142 oddzieln\u0105 barw\u0119 i wysoko\u015b\u0107 g\u0142osu, przemawiaj\u0105c w ten spos\u00f3b wieloma g\u0142osami i staj\u0105c si\u0119 aktorem polifonicznym. Wprowadzi\u0142 ton buffa (Djamileh<\/i> to opera komiczna), z ironi\u0105 przedstawiaj\u0105c rzekome cierpienia Harouna znudzonego nadmiarem kobiet. Teatr wyobra\u017ani.<\/p>\n
![\"BF170407_2445\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-content\/uploads\/sites\/9\/2017\/04\/BF170407_2445-1-300x200.jpg\")
<\/p>\n
Du\u017ce uznanie dla solist\u00f3w! Wykonanie Djamileh<\/i>, kt\u00f3rego konsultantem artystycznym by\u0142 Piotr Kami\u0144ski, zosta\u0142o zrealizowane we wsp\u00f3\u0142pracy z Voice and Opera Department w Yale School of Music, kt\u00f3rego dyrektor artystyczn\u0105 jest profesor Doris Yarick-Cross. Znakomicie brzmia\u0142 w partii Harouna liryczny tenor znanego ju\u017c festiwalowej publiczno\u015bci Erica Barry\u2019ego. Ale najwi\u0119ksz\u0105 przyjemno\u015b\u0107 sprawi\u0142o mi s\u0142uchanie g\u0119stego, lej\u0105cego si\u0119 legato i na permanentnym oddechu mezzosopranu Jennifer Feinstein, kt\u00f3ra wcieli\u0142a si\u0119 w Djamileh. Jest to artystka o du\u017cym dorobku, \u015bpiewa\u0142a m. in. Santuzz\u0119 w Rycersko\u015bci wie\u015bniaczej<\/i>, Adalgiz\u0119 w Normie<\/i> i Carmen z Oper\u0105 Petersbursk\u0105 oraz \u2013 co ciekawe dla Polak\u00f3w \u2013 Zofi\u0119 w Halce <\/i>w niemieckim Pfalztheater Kaiserslautern.<\/p>\n
Anna S. D\u0119bowska<\/b><\/p>\n
Pi\u0105tek, 7 kwietnia, godz. 19.30, Filharmonia Narodowa<\/i><\/p>\n