Rudolf Buchbinder uwielbia niecodzienne wyzwania. Na Festiwalach Wielkanocnych jest sta\u0142ym go\u015bciem, a byli\u015bmy ju\u017c w jego wykonaniu \u015bwiadkami koncert\u00f3w i recitali, i pianistycznego maratonu \u2013 pi\u0119\u0107 koncert\u00f3w fortepianowych Beethovena w ci\u0105gu jednego dnia! (9 kwietnia 2006 roku), i prezentacji obu pot\u0119\u017cnych koncert\u00f3w Johannesa Brahmsa podczas jednego wieczoru (2005). Obwo\u0142any przez recenzenta \u201eFrankfurter Allgemeine Zeitung\u201d \u2013 \u201ejednym z najznamienitszych i najbardziej kompetentnych wykonawc\u00f3w muzyki Beethovena w naszych czasach\u201d pianista trzeci rok z rz\u0119du proponuje warszawskiej publiczno\u015bci monograficzne programy z\u0142o\u017cone tylko z sonat fortepianowych Patrona Festiwalu. Ju\u017c za samo podj\u0119cie tak spektakularnego wyzwania nale\u017cy si\u0119 Buchbinderowi najwy\u017csze uznanie. By zrozumie\u0107 jak trudne jest to zadanie \u2013 nawet dla muzyka, kt\u00f3ry wykonywa\u0142 32 sonaty Beethovena w bardzo wielu centrach muzycznych Europy \u2013 trzeba cho\u0107 raz pos\u0142ucha\u0107 takiego koncertu. S\u0105 to przecie\u017c dzie\u0142a nale\u017c\u0105ce do \u017celaznego kanonu fortepianowej literatury, znane w tysi\u0105cach wykona\u0144, a o do\u0142o\u017cenie w\u0142asnej cegie\u0142ki do tej interpretacyjnej palety nie ka\u017cdy pokusi\u0107 si\u0119 mo\u017ce.<\/p>\n
Koncert na Zamku Kr\u00f3lewskim otwiera\u0142a wczesna Sonata C-dur<\/i> op. 2 nr 3, zamyka\u0142a bardzo dojrza\u0142a A-dur <\/i>op. 101. Pomi\u0119dzy nimi jeszcze trzy \u2013 do\u015b\u0107 \u201edrobna\u201d, ledwie 2-cz\u0119\u015bciowa Sonata g-moll<\/i> op. 49 nr 1, monumentalna i wizjonerska Es-dur<\/i> op. 81a \u201eLes Adieux\u201d<\/i> i \u2013 dla r\u00f3wnowagi \u2013 klasyczna D-dur<\/i> op. 10 nr 3. Uff… samo wymienienie tych utwor\u00f3w budzi respekt, a co dopiero ich prezentacja \u2013 to przecie\u017c bite prawie 2 godziny czystej muzyki.<\/p>\n
Buchbinder zaproponowa\u0142 je w wersji nie u\u0142adzonej, pe\u0142nej zamierzonych chropawo\u015bci i mocnych kontrast\u00f3w. \u015awietnie dozowa\u0142 napi\u0119cie i nat\u0119\u017cenie d\u017awi\u0119ku, rezerwuj\u0105c najwi\u0119ksze kulminacyjne spi\u0119trzenia dla znakomicie wykonanej Sonaty \u201ePo\u017cegnalnej\u201d<\/i> oraz A-dur<\/i> op. 101. D\u0142ugo zastanawia\u0142em si\u0119, kt\u00f3ra by\u0142a lepsza, ale przecie\u017c s\u0105 one tak niepor\u00f3wnywalne, \u017ce w ko\u0144cu porzuci\u0142em my\u015bli o takich zestawieniach. Sonata \u201eLes Adieux\u201d <\/i>mog\u0142a fascynowa\u0107 znakomit\u0105 dramaturgi\u0105 i wulkaniczn\u0105 energi\u0105, natomiast zamykaj\u0105ca recital op. 101 \u2013 szlachetnym kolorytem d\u017awi\u0119ku. Niewielu jest pianist\u00f3w, kt\u00f3rzy tak potrafi\u0105 operowa\u0107 akurat tym elementem wykonawczym. Na dodatek \u2013 niezwykle wzruszaj\u0105ca okaza\u0142a si\u0119 Sonata D-dur <\/i>op. 10 nr 3, z wywa\u017conymi proporcjami, jakby \u0142agodz\u0105ca skrajno\u015bci, doprowadzona do (to wy\u015bwiechtane stwierdzenie, ale tu jak najbardziej na miejscu) klasycznej pe\u0142ni.<\/p>\n
S\u0105 na \u015bwiecie piani\u015bci wizjonerzy, otoczeni nimbem niecodziennej charyzmy, s\u0105 r\u00f3wnie\u017c, i pewnie przewa\u017caj\u0105 liczb\u0105, rzetelni wirtuozi, kt\u00f3rych docenia si\u0119 po d\u0142u\u017cszym obcowaniu z ich wykonawstwem. Rudolf Buchbinder nale\u017cy pewnie do tej drugiej, wi\u0119kszej i \u2013 na pierwszy rzut oka \u2013 mniej efektownej grupy. Je\u015bli kryj\u0105 si\u0119 w niej tacy arty\u015bci jak on, podejmuj\u0105cy wyzwania ambitne, to chyba wol\u0119 opowiedzie\u0107 si\u0119 po ich stronie. Buchbinder ukaza\u0142 przecie\u017c warszawskiej publiczno\u015bci g\u0142\u0119bi\u0119 swojej artystycznej duszy \u2013 duszy prawdziwej i niezwykle wra\u017cliwej. Nosi w niej swoje w\u0142asne interpretacje 32 fortepianowych sonat Ludwika van Beethovena. Odkry\u0142 ich dopiero cz\u0119\u015b\u0107 \u2013 na szcz\u0119\u015bcie b\u0119dzie okazja obcowania z nast\u0119pnymi.<\/p>\n
Marcin Majchrowski
\n(Polskie Radio)<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Rudolf Buchbinder uwielbia niecodzienne wyzwania. Na Festiwalach Wielkanocnych jest sta\u0142ym go\u015bciem, a byli\u015bmy ju\u017c w jego wykonaniu \u015bwiadkami koncert\u00f3w i recitali, i pianistycznego maratonu \u2013 pi\u0119\u0107 koncert\u00f3w fortepianowych Beethovena w ci\u0105gu jednego dnia! (9 kwietnia 2006 roku), i prezentacji obu pot\u0119\u017cnych koncert\u00f3w Johannesa Brahmsa podczas jednego wieczoru (2005). Obwo\u0142any przez recenzenta \u201eFrankfurter Allgemeine Zeitung\u201d \u2013 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-340","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/340","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=340"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/340\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":341,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/340\/revisions\/341"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=340"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}