Recital Mariusza Kwietnia oczekiwany by\u0142 w Warszawie z niecierpliwo\u015bci\u0105 i ciekawo\u015bci\u0105 tym wi\u0119ksz\u0105, \u017ce w Polsce wyst\u0119puje on rzadko, a jako \u015bpiewak estradowy dot\u0105d w og\u00f3le nie da\u0142 si\u0119 w kraju pozna\u0107. S\u0142awa zdobywcy Metropolitan Opera i entuzjastyczne relacje tych, kt\u00f3rzy s\u0142yszeli jego Don Giovanniego elektryzowa\u0142y publiczno\u015b\u0107 jeszcze przed rozpocz\u0119ciem koncertu. Zrozumia\u0142e by\u0142o zatem niezwykle serdeczne powitanie Mariusza Kwietnia oraz Howarda Watkinsa, do\u015bwiadczonego pianisty zwi\u0105zanego z Met.
\nJu\u017c w pierwszej cz\u0119\u015bci Kwiecie\u0144 pokaza\u0142 lwi pazur rasowego \u015bpiewaka operowego. Wspania\u0142y baryton o wielkiej skali dynamicznej doskonale sprawdza\u0142 si\u0119 w pot\u0119\u017cnych, chora\u0142owych d\u017awi\u0119kach Im Rhein, im heiligen Strome, czy fina\u0142owej Die alten, b\u00f6sen Lieder. \u015awietnie wypad\u0142a trudna dykcyjnie Die Rose, die Lilie (\u2026ich liebe alleine\/die Kleine, die Feine, die Reine, die Eine). Na szczeg\u00f3lne uznanie zas\u0142uguje spos\u00f3b, w jaki zosta\u0142a zbudowana nadrz\u0119dna forma cyklu Diechterliebe. Zosta\u0142o to osi\u0105gni\u0119te przede wszystkim dzi\u0119ki umiej\u0119tnemu operowaniu czasem. Nie tylko pauzy pomi\u0119dzy poszczeg\u00f3lnymi pie\u015bniami by\u0142y precyzyjnie dobrane, ale r\u00f3wnie\u017c tempa stanowi\u0142y logiczne nast\u0119pstwo. Watkins by\u0142 dla Kwietnia idealnym partnerem, wsp\u00f3\u0142tworz\u0105c kreacj\u0119 dzie\u0142a, pocz\u0105wszy od skupionego wst\u0119pu do pierwszej pie\u015bni, poprzez zjawiskowo zagran\u0105 parti\u0119 w H\u00f6r ich das Liedchen klingen a na postludium sko\u0144czywszy.
\nDrug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 programu wype\u0142ni\u0142y pie\u015bni Beethovena, Kar\u0142owicza i Ravela. Szczeg\u00f3lne wra\u017cenie robi\u0142a pie\u015b\u0144 Kar\u0142owicza Smutn\u0105 jest dusza moja. Ciemna, nasycona barwa g\u0142osu \u015bpiewaka, wsparta zosta\u0142a znakomit\u0105 parti\u0105 fortepianu. Przeciwwag\u0105 dla powagi i g\u0142\u0119bi tej pie\u015bni by\u0142y pe\u0142ne humoru Najpi\u0119kniejsze moje piosnki. Nerw sceniczny Kwietnia da\u0142 tu o sobie zna\u0107 bodaj po raz pierwszy tego popo\u0142udnia. Podobnie aktorsko potraktowana zosta\u0142a ostatnia pie\u015b\u0144 z cyklu Don Quichotte \u00e0 Dulcin\u00e9e Ravela, ale te\u017c materia muzyczna tego fragmentu a\u017c si\u0119 prosi\u0142a o tak\u0105 interpretacj\u0119.
\nRaz jeszcze podkre\u015bli\u0107 trzeba znakomity wyst\u0119p Watkinsa. Liczne przyjazne gesty, jakie w jego kierunku wykona\u0142 Mariusz Kwiecie\u0144 nie by\u0142y z pewno\u015bci\u0105 podyktowane li-tylko kurtuazj\u0105.
\nCzy tego rodzaju mocne, operowe wykonanie recitalu pie\u015bni ma racj\u0119 bytu w naszych czasach? Warszawska publiczno\u015b\u0107 da\u0142a twierdz\u0105c\u0105 odpowied\u017a na to pytanie, przyjmuj\u0105c ka\u017cd\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 programu owacyjnie. Skandowane oklaski, owacja na stoj\u0105co i okrzyki zachwytu zmusi\u0142y artyst\u00f3w do wykonania trzech bis\u00f3w: pie\u015bni Czajkowskiego i Ryszarda Straussa przedzielone zosta\u0142y ari\u0105 z Don Giovanniego Mozarta – Fin ch’han dal vino. Tym samym Mariusz Kwiecie\u0144 potwierdzi\u0142, \u017ce jest idealnym odtw\u00f3rc\u0105 roli tytu\u0142owej.<\/p>\n
Krzysztof Komarnicki<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Recital Mariusza Kwietnia oczekiwany by\u0142 w Warszawie z niecierpliwo\u015bci\u0105 i ciekawo\u015bci\u0105 tym wi\u0119ksz\u0105, \u017ce w Polsce wyst\u0119puje on rzadko, a jako \u015bpiewak estradowy dot\u0105d w og\u00f3le nie da\u0142 si\u0119 w kraju pozna\u0107. S\u0142awa zdobywcy Metropolitan Opera i entuzjastyczne relacje tych, kt\u00f3rzy s\u0142yszeli jego Don Giovanniego elektryzowa\u0142y publiczno\u015b\u0107 jeszcze przed rozpocz\u0119ciem koncertu. Zrozumia\u0142e by\u0142o zatem niezwykle […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-309","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/309","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=309"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/309\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":310,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/309\/revisions\/310"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=309"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}