Uwertura \u201eManfred\u201d <\/i>op. 115 Roberta Schumanna, bez w\u0105tpienia jedno z najlepszych symfonicznych dzie\u0142 kompozytora, by\u0142a znakomitym otwarciem koncertu Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej pod dyrekcj\u0105 Leopolda Hagera, kt\u00f3ry potrafi\u0142 przyda\u0107 warszawskiej orkiestrze jakiego\u015b wiede\u0144skiego brzmienia. Po obiecuj\u0105cym pocz\u0105tku, scen\u0119 obj\u0119\u0142a we w\u0142adanie Elisabeth Leonskaja, pianistka osiad\u0142a w Wiedniu od ponad trzydziestu lat. Jej wykonanie I Koncertu fortepianowego C-dur<\/i> op. 15 Ludwiga van Beethovena by\u0142o po prostu niezr\u00f3wnane, pe\u0142ne energii rytmicznej i rado\u015bci gry. Dzie\u0142o m\u0142odego Beethovena zyska\u0142o radosn\u0105, m\u0142odzie\u0144cz\u0105 interpretacj\u0119, zw\u0142aszcza w \u015bwietnie prowadzonych dialogach z orkiestr\u0105. W pierwszej cz\u0119\u015bci koncertu, w miejscach, w kt\u00f3rych poszczeg\u00f3lne motywy wprowadzane by\u0142y przez instrumenty d\u0119te, Leonskaja odbiera\u0142a pomys\u0142y od muzyk\u00f3w orkiestry, powtarzaj\u0105c motyw wraz ze sposobem jego wykonania, przy powt\u00f3rzeniu motywu rozwijaj\u0105c jego interpretacj\u0119 na sw\u00f3j niepowtarzalny spos\u00f3b. Duchowi zespo\u0142owego muzykowania zawdzi\u0119czamy zatem odkrycie mn\u00f3stwa smaczk\u00f3w Beethovenowskiej partytury. Szlachetny d\u017awi\u0119k i ujmuj\u0105ca osobowo\u015b\u0107 pianistki wykreowa\u0142y atmosfer\u0119 Largo, skontrastowan\u0105 \u017cywym, \u017cartobliwym charakterem fina\u0142owego ronda. By\u0142o to znakomite wykonanie, nic zatem dziwnego, \u017ce publiczno\u015b\u0107 domaga\u0142a si\u0119 bisu. Elisabeth Leonskaja zaproponowa\u0142a wi\u0119c Nokturn Des-dur <\/i>op. 27 nr 2 Fryderyka Chopina.
\nPo przerwie wyst\u0105pi\u0142 m\u0142ody Marc Yu. Andante spianato<\/i> i Wielki polonez Es-dur<\/i> op. 22 Chopina wykonany zosta\u0142 w wersji z akompaniamentem orkiestrowym. Stowarzyszenie im. Ludwiga van Beethovena konsekwentnie pomaga m\u0142odym, obiecuj\u0105cym artystom w zaistnieniu w \u015bwiadomo\u015bci s\u0142uchaczy; w ten spos\u00f3b Marc Yu znalaz\u0142 drog\u0119 na estrad\u0119 Filharmonii Narodowej.
\nDwie rzeczy wydaj\u0105 si\u0119 bezdyskusyjne: po pierwsze, Marc Yu jest bardzo utalentowany; po drugie, absolutnie nie jest got\u00f3w do podj\u0119cia wymagaj\u0105cej fizycznie kariery pianisty koncertowego. Dlaczeg\u00f3\u017c mia\u0142oby by\u0107 inaczej? Przecie\u017c Yu jest ma\u0142ym ch\u0142opcem (i w dodatku drobnym jak na jedenastolatka)!
\nOstatnim punktem programu by\u0142a III Symfonia Es-dur \u201eRe\u0144ska\u201d<\/i>op. 97 Schumanna, wspania\u0142e dzie\u0142o o pe\u0142nej wyobra\u017ani orkiestracji. Faktura orkiestrowa tego dzie\u0142a spotyka si\u0119 cz\u0119sto z krytyk\u0105, zw\u0142aszcza ze wzgl\u0119du na obfite u\u017cycie tremola smyczk\u00f3w i wszechobecne zdwojenia partii. To prawda, to wszystko tam jest, ale cechy te w\u0142a\u015bnie decyduj\u0105 o zaletach dzie\u0142a. Schumann potraktowa\u0142 orkiestr\u0119 jako jeden instrument, wci\u0105\u017c mieszaj\u0105c i \u0142\u0105cz\u0105c ze sob\u0105 najr\u00f3\u017cniejsze barwy i brzmienia. Sporo tu niezwyk\u0142ych po\u0142\u0105cze\u0144, fagoty dubluj\u0105 flety, oboje graj\u0105 to, co rogi i tak dalej\u2026 Ale nie s\u0105 to mechaniczne ani sta\u0142e zdwojenia, zespo\u0142y wci\u0105\u017c si\u0119 zmieniaj\u0105 i w rezultacie trudno znale\u017a\u0107 cho\u0107by kilka takt\u00f3w zinstrumentowanych w ten sam spos\u00f3b. Bogactwo barw zosta\u0142o \u015bwietnie i z wyobra\u017ani\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 oddane w wykonaniu Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej pod batut\u0105 Hagera. By\u0142o to doskona\u0142e zwie\u0144czenie tego jak\u017ce udanego wieczoru.
\nKrzysztof Komarnicki<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Uwertura \u201eManfred\u201d op. 115 Roberta Schumanna, bez w\u0105tpienia jedno z najlepszych symfonicznych dzie\u0142 kompozytora, by\u0142a znakomitym otwarciem koncertu Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Narodowej pod dyrekcj\u0105 Leopolda Hagera, kt\u00f3ry potrafi\u0142 przyda\u0107 warszawskiej orkiestrze jakiego\u015b wiede\u0144skiego brzmienia. Po obiecuj\u0105cym pocz\u0105tku, scen\u0119 obj\u0119\u0142a we w\u0142adanie Elisabeth Leonskaja, pianistka osiad\u0142a w Wiedniu od ponad trzydziestu lat. Jej wykonanie I Koncertu […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-298","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/298","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=298"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/298\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":299,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/298\/revisions\/299"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=298"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}