S\u0105 piani\u015bci, kt\u00f3rzy pr\u00f3buj\u0105 w swoim repertuarze ogarn\u0105\u0107 mo\u017cliwie szerokie spektrum repertuarowe, s\u0105 te\u017c i tacy, dla kt\u00f3rych celem artystycznej dzia\u0142alno\u015bci jest specjalizacja w wybranym, w\u0105skim wycinku historii muzyki europejskiej. Eric Le Sage jest artyst\u0105 wyj\u0105tkowym \u2013 nale\u017c\u0105c do tej drugiej z wymienionych grup \u2013 od lat konsekwentnie po\u015bwi\u0119ca si\u0119 zg\u0142\u0119bianiu tw\u00f3rczo\u015bci Roberta Schumanna. Nikt obecnie nie mo\u017ce si\u0119 r\u00f3wna\u0107 z jego dokonaniami na polu interpretacji dzie\u0142 Schumanna na fortepian solo i fortepianowej kameralistyki. Pod szyldem audiofilskiej wytw\u00f3rni Alpha dotychczas ukaza\u0142o si\u0119 dziewi\u0119\u0107 album\u00f3w Le Sage\u2019a z Schumannowskim repertuarem. Co wa\u017cniejsze, wydaje si\u0119, \u017ce Le Sage szczeg\u00f3lnym pietyzmem otacza t\u0119 mniej popularn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dorobku niemieckiego romantyka.<\/p>\n
Pierwszy z monograficznych recitali Erica Le Sage\u2019a swoj\u0105 programow\u0105 kulminacj\u0119 mia\u0142 w cyklu Etiud symfonicznych<\/i> op. 13 (w \u201eprzykrojonej\u201d do potrzeb wydania przez kompozytora wersji), ale rozpoczyna\u0142y go w\u0142a\u015bnie \u201eunikaty\u201d: Blumenst\u00fcck <\/i>op. 19 i trzy Romanse <\/i>op. 28, dope\u0142nione rozbudowan\u0105 Humoresk\u0105 <\/i>op. 20. Wyra\u017anie przeziera z takiego uk\u0142adu utwor\u00f3w programowy zamys\u0142: cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza to ciekawie zakomponowana ca\u0142o\u015b\u0107 z utwor\u00f3w formalnie nieschematycznych, rozwichrzonych, konstrukcyjnie nawet \u201eniepouk\u0142adanych\u201d, znajduj\u0105cych przeciwwag\u0119 w cyklu wariacyjnym, jakim jest przecie\u017c opus 13. Doda\u0107 trzeba, \u017ce Le Sage postawi\u0142 sobie poprzeczk\u0119 wymaga\u0144 bardzo wysoko, bo akurat owe trzy dzie\u0142a Schumanna (op. 19, 28 i 20) nastr\u0119czaj\u0105 potencjalnemu wykonawcy nie lada trudno\u015bci: trzeba doskonale przemy\u015ble\u0107 ich dramaturgi\u0119, skontrastowa\u0107 wyraz poszczeg\u00f3lnych odcink\u00f3w, wycyzelowa\u0107 odmian, dobiera\u0107 w\u0142a\u015bciwe barwy i nieustannie je cieniowa\u0107. Schumann cz\u0119sto operuje w nich powt\u00f3rzeniami, do\u015b\u0107 kapry\u015bnie rzuca muzyczne my\u015bli, by zaraz z ich kontynuacji zrezygnowa\u0107 i zapu\u015bci\u0107 si\u0119 w przestrzenie, w kt\u00f3re na przyk\u0142ad Chopin (ROBERCIE!…) nigdy by nie zawita\u0142.<\/p>\n
Eric Le Sage potrafi\u0142 jednak znale\u017a\u0107 odpowiedni klucz i do pierwszej miniatury (Blumentst\u00fcck<\/i>) i do Humoreski<\/i>, a nade wszystko do trzech Romans\u00f3w<\/i>. Drugi \u2013 pod placami Le Sage\u2019a jawi\u0142 si\u0119 po prostu po mistrzowsku. Rozbudowana Humoreska <\/i>przykuwa\u0142a uwag\u0119 ciekawymi barwami i r\u00f3\u017cnicowan\u0105 odpowiednio narracj\u0105 \u2013 chyl\u0119 czo\u0142a przed pianist\u0105, bo (tak zupe\u0142nie na marginesie) ci\u0105gle nie potrafi\u0119 si\u0119 do tego najdziwniejszego z dzie\u0142 Schumanna przekona\u0107. Mo\u017ce o pr\u00f3bach jej racjonalnego poj\u0119cia nale\u017cy po prostu zapomnie\u0107 i da\u0107 si\u0119 ponie\u015b\u0107 emocjom? Przekonywa\u0142 do tego Eric Le Sage i chyba mu si\u0119 uda\u0142o. Etiudy symfoniczne<\/i> do\u015b\u0107 konsekwentnie rozpi\u0119te natomiast zosta\u0142y mi\u0119dzy dwoma biegunami \u2013 subtelnej ciszy i pot\u0119gi brzmienia kulminuj\u0105cej w wielkim, brawurowym finale. U Le Sage\u2019a brzmia\u0142 Fina\u0142<\/i> prawie jak Prokofiew! I jakby Eric Le Sage \u017ca\u0142owa\u0142 pi\u0119ciu etiud, usuni\u0119tych przez kompozytora z cyklu \u2013 wykona\u0142 je wi\u0119c na bis.<\/p>\n
Marcin Majchrowski (Polskie Radio)<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
S\u0105 piani\u015bci, kt\u00f3rzy pr\u00f3buj\u0105 w swoim repertuarze ogarn\u0105\u0107 mo\u017cliwie szerokie spektrum repertuarowe, s\u0105 te\u017c i tacy, dla kt\u00f3rych celem artystycznej dzia\u0142alno\u015bci jest specjalizacja w wybranym, w\u0105skim wycinku historii muzyki europejskiej. Eric Le Sage jest artyst\u0105 wyj\u0105tkowym \u2013 nale\u017c\u0105c do tej drugiej z wymienionych grup \u2013 od lat konsekwentnie po\u015bwi\u0119ca si\u0119 zg\u0142\u0119bianiu tw\u00f3rczo\u015bci Roberta Schumanna. Nikt […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-296","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/296","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=296"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/296\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":297,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/296\/revisions\/297"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=296"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}