{"id":271,"date":"2010-03-23T12:56:06","date_gmt":"2010-03-23T11:56:06","guid":{"rendered":"http:\/\/dev.yoho.pl\/beethoven\/recenzje\/?page_id=271"},"modified":"2016-12-19T12:56:54","modified_gmt":"2016-12-19T11:56:54","slug":"nelson-goerner-23-marca-godz-19-30","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/nelson-goerner-23-marca-godz-19-30\/","title":{"rendered":"Nelson Goerner &#8211; 23 marca, godz. 19.30"},"content":{"rendered":"<p>Nelson Goerner rozpocz\u0105\u0142 sw\u00f3j recital od dzie\u0142 Liszta, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych znalaz\u0142a si\u0119 stosunkowo s\u0142abo znana <i>Ballada h-moll<\/i> oraz popularne <i>Sonety Petrarki<\/i> (104 i 123). Pianista odda\u0142 sprawiedliwo\u015b\u0107 <i>Balladzie<\/i>, dzie\u0142u z pewno\u015bci\u0105 zas\u0142uguj\u0105cemu na wi\u0119ksz\u0105 uwag\u0119 og\u00f3\u0142u pianist\u00f3w. Wykonanie <i>Sonet\u00f3w <\/i>zosta\u0142o przyj\u0119te znakomicie, wiele by\u0142o w grze Goernera poezji. Jak\u017ceby inaczej, skoro poezja zainspirowa\u0142a Liszta do skomponowania tych utwor\u00f3w. Bez w\u0105tpienia tekst obu <i>Sonet\u00f3w <\/i>jest znany piani\u015bcie. Id\u0105c za sugesti\u0105 Liszta, \u017ce istnieje ukryte podobie\u0144stwo \u201ewszystkich dzie\u0142, kt\u00f3re s\u0105 tworami ducha\u201d, dostrzegli\u015bmy analogi\u0119 pomi\u0119dzy Goernerowsk\u0105 interpretacj\u0105 <i>Sonet\u00f3w Petrarki <\/i>Liszta a sztuk\u0105 nieod\u017ca\u0142owanego Romana Wilhelmiego\u2026<br \/>\nOstatnim punktem pierwszej cz\u0119\u015bci recitalu by\u0142 <i>Polonez-fantazja As-dur<\/i> op. 61 Chopina. W interpretacji Goernera by\u0142o tam wi\u0119cej fantazji, ni\u017c poloneza. Introdukcja wykonana by\u0142a tajemniczo, bez zwracania nadmiernej uwagi na detale, mog\u0105ce zaburzy\u0107 og\u00f3lny obraz. Z tego pierwotnego Chaosu wy\u0142oni\u0142 si\u0119 Kosmos, upostaciowany w temacie. Zasadniczy konflikt mi\u0119dzy chaosem a Kosmosem zdawa\u0142 si\u0119 by\u0107 sednem interpretacji Goernera, nieco pesymistycznej w wyrazie, bowiem wiele uwagi pianista po\u015bwi\u0119ci\u0142 partiom \u0142\u0105cznikowym, natomiast partie tematyczne wykonywane by\u0142y zdawkowo, jakby Chaos mia\u0142 zwyci\u0119\u017cy\u0107, a Kosmos by\u0142 jedynie rzecz\u0105 nietrwa\u0142\u0105 i przej\u015bciow\u0105 (co, notabene, jest zgodne z tym, co wsp\u00f3\u0142cze\u015bni astronomowie s\u0105dz\u0105 o obserwowanym Wszech\u015bwiecie).<br \/>\nPo przerwie byli\u015bmy \u015bwiadkami wspania\u0142ej interpretacji kompletu <i>Etiud symfonicznych<\/i> (op. 13 oraz op. posth.) Schumanna. Zosta\u0142y one u\u0142o\u017cone w jedn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 i wykonane w spos\u00f3b niezr\u00f3wnany. Goerner kontrolowa\u0142 ka\u017cdy aspekt swojej gry; szlachetne i pot\u0119\u017cne brzmienie fortepianu z pewno\u015bci\u0105 narodzi\u0142o si\u0119 w wyobra\u017ani artysty; nie mog\u0142o pochodzi\u0107 jedynie z akcji mi\u0119\u015bni. Punkt ci\u0119\u017cko\u015bci interpretacji spoczywa\u0142 na ust\u0119pach powolnych (Schumann przypisywa\u0142 je Euzebiuszowi), jednak to fina\u0142em, opartym na przepi\u0119knym temacie Marschnera, Goerner zjedna\u0142 sobie serca publiczno\u015bci.<br \/>\nPierwszym bisem by\u0142o <i>Preludium G-dur<\/i> op. 32 nr 5 Rachmaninowa, wykonane w spos\u00f3b zjawiskowy: Goerner odmienia\u0142 barw\u0119 fortepianu wraz z ka\u017cd\u0105 modulacj\u0105. Co\u015b, co rzadko si\u0119 s\u0142yszy nawet u najwi\u0119kszych pianist\u00f3w. Drugim bisem by\u0142a brawurowo wykonana <i>Etiuda cis-moll<\/i> op. 10 nr 4, trzecim bisem za\u015b\u2026<\/p>\n<p>&#8230;prosz\u0119 pozwoli\u0107 mi w tym miejscu na ma\u0142\u0105 dygresj\u0119. \u017baden niemal artysta nie zapowiada swoich bis\u00f3w, Garrick Ohlsson jest tu szczytnym wyj\u0105tkiem. Oczywi\u015bcie, tego typu zabawa z publiczno\u015bci\u0105 ma sens w przypadku miniatur dobrze znanych. Jaka\u017c satysfakcja, gdy si\u0119 utw\u00f3r odgadnie! Ale, jaki\u017c jest sens grania nieznanego utworu zapoznanego kompozytora bez zapowiedzi? Mo\u017cna by przypuszcza\u0107, \u017ce celem wykonania jest wydobycie dzie\u0142a z zapomnienia. Jednak, skoro nikt nie zna utworu ani nie domy\u015bla si\u0119 kompozytora, cel nie zostaje osi\u0105gni\u0119ty\u2026<br \/>\n\u2026by\u0142 utw\u00f3r, zatytu\u0142owany: <i>Arabesken \/ \u00fcber Themen des Walzers \/ An der \/ sch\u00f6nen blauen Donau \/ von \/ Johann Strauss \/ f\u00fcr Klavier \/ Zum Konzertvortrag eingerichtet \/ von \/ Schulz-Evler<\/i>. Adolf Schulz-Evler, znany te\u017c pod imieniem Andriej, by\u0142 polskim kompozytorem, uczniem Tausiga. Je\u015bli w og\u00f3le grywa si\u0119 cokolwiek z jego dzie\u0142, to t\u0119 w\u0142a\u015bnie koncertow\u0105 parafraz\u0119 walca <i>Nad pi\u0119knymi, modrym Dunajem <\/i>Johanna Straussa-syna. Od lat 90. ubieg\u0142ego stulecia utw\u00f3r ten zyskuje sobie popularno\u015b\u0107 jako efektowny bis, cho\u0107 znane s\u0105 r\u00f3wnie\u017c wcze\u015bniejsze wykonania. Nelson Goerner bawi\u0142 siebie i nas swoj\u0105 wspania\u0142\u0105 pianistyk\u0105 w najczystszej postaci. Koncert muzyki powa\u017cnej jest przecie\u017c rozrywk\u0105, czy\u017c nie?<\/p>\n<p>Krzysztof Komarnicki<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Nelson Goerner rozpocz\u0105\u0142 sw\u00f3j recital od dzie\u0142 Liszta, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych znalaz\u0142a si\u0119 stosunkowo s\u0142abo znana Ballada h-moll oraz popularne Sonety Petrarki (104 i 123). Pianista odda\u0142 sprawiedliwo\u015b\u0107 Balladzie, dzie\u0142u z pewno\u015bci\u0105 zas\u0142uguj\u0105cemu na wi\u0119ksz\u0105 uwag\u0119 og\u00f3\u0142u pianist\u00f3w. Wykonanie Sonet\u00f3w zosta\u0142o przyj\u0119te znakomicie, wiele by\u0142o w grze Goernera poezji. Jak\u017ceby inaczej, skoro poezja zainspirowa\u0142a Liszta do [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-271","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/271","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=271"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/271\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":272,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/271\/revisions\/272"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=271"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}