Sobotnie popo\u0142udnie w Sali Wielkiej Zamku Kr\u00f3lewskiego w Warszawie wype\u0142nione by\u0142o muzyk\u0105 fortepianow\u0105 Franciszka Schuberta i Franciszka Liszta w wykonaniu znakomitej litewskiej pianistki M\u016bzy Rubackyt\u0117. Jest ona spadkobierczyni\u0105 najlepszych tradycji rosyjskiej szko\u0142y pianistycznej, \u0142\u0105cz\u0105cej perfekcj\u0119 techniczn\u0105 z si\u0142\u0105 wyrazu i dba\u0142o\u015bci\u0105 o pi\u0119kno d\u017awi\u0119ku przy jednoczesnej wierno\u015bci tekstowi kompozytora.
\nArtystka pojawi\u0142a si\u0119 w pi\u0119knej \u017c\u00f3\u0142tej sukni, kt\u00f3ra doskonale harmonizowa\u0142a z bursztynowo-z\u0142otym wystrojem sali. Przypadek? Niekoniecznie, w ka\u017cdym razie szczeg\u00f3\u0142 pokazuj\u0105cy, jak wielk\u0105 wag\u0119 Rubackyt\u0117 przywi\u0105zuje do detali.
\nRecital rozpocz\u0119\u0142a Sonata a-moll <\/i>Schuberta, komponowana w nieweso\u0142ym dla tw\u00f3rcy okresie. W ekspozycji pierwszej cz\u0119\u015bci da\u0142a si\u0119 jeszcze s\u0142ysze\u0107 walka pianistki z nie\u0142atw\u0105 akustyk\u0105 Sali Wielkiej, jednak znakomita rutyna estradowa i rzemios\u0142o pozwoli\u0142y przy powt\u00f3rzeniu tej cz\u0105stki wyg\u0142adzi\u0107 wszystkie nieczytelne miejsca. Ma\u0142y cud, dzi\u0119ki kt\u00f3remu Schubertowska sonata zabrzmia\u0142a szlachetnie i prosto, a jednocze\u015bnie poruszaj\u0105co. Znakomicie pokazane zosta\u0142y liczne plany brzmieniowe w II cz\u0119\u015bci (po kulminacji). Fina\u0142 wykonany by\u0142 nieco za szybko \u2013 tu ju\u017c nie da\u0142o si\u0119 wygra\u0107 z akustyk\u0105 sali, przez co szybkie przebiegi d\u017awi\u0119kowe, u Schuberta zawsze melodyczne, zlewa\u0142y si\u0119 w jak\u0105\u015b postimpresjonistyczn\u0105 plam\u0119 brzmieniow\u0105.
\nZgrabnym \u0142\u0105cznikiem mi\u0119dzy sonat\u0105 Schuberta a sonat\u0105 Liszta by\u0142y pie\u015bni pierwszego w transkrypcji fortepianowej drugiego. Zosta\u0142y one podzielone na dwie cz\u0119\u015bci, pierwszych kilka opracowa\u0144 zabrzmia\u0142o przed przerw\u0105, a kolejne trzy otwiera\u0142y drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 recitalu. \u015awietna i burzliwa by\u0142a ballada Erlk\u00f6nig<\/i>, pie\u015b\u0144 Der Doppelg\u00e4nger<\/i> zachwyca\u0142a d\u0142ug\u0105, starannie zbudowan\u0105 kulminacj\u0105.
\nOstatnia pie\u015b\u0144 \u2013 Der Leiermann<\/i> \u2013 zosta\u0142a zagrana jako rodzaj wst\u0119pu do Sonaty h-moll<\/i>. To wcale niez\u0142y pomys\u0142, dobrze wpisuj\u0105cy si\u0119 w narracj\u0119 Lisztowskiego arcydzie\u0142a.
\nM\u016bza Rubackyt\u0117 pokaza\u0142a pi\u0119kny d\u017awi\u0119k w granicach piano-mezzoforte, wiemy te\u017c, \u017ce ma ogromne mo\u017cliwo\u015bci w zakresie dynamiki, jednak po raz kolejny akustyka sali ograniczy\u0142a czytelno\u015b\u0107 kulminacji. Mimo to interpretacja Sonaty h-moll <\/i>odznacza\u0142a si\u0119 precyzj\u0105 w budowaniu formy, plastycznym kontrastowaniem odcink\u00f3w i jednoczesnym wskazywaniu element\u00f3w wsp\u00f3lnych, spajaj\u0105cych dzie\u0142o w sp\u00f3jn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107. Doskonale wypad\u0142y fragmenty polifoniczne a zako\u0144czenie \u2013 zwarte i wyraziste \u2013 nada\u0142o ca\u0142o\u015bci wyraz zdecydowany, daleki od rezygnacji. Wielkie dzie\u0142o romantycznej retoryki muzycznej zyska\u0142o \u015bwietn\u0105 interpretatork\u0119.
\nKrzysztof Komarnicki
\npolskieradio.pl<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Sobotnie popo\u0142udnie w Sali Wielkiej Zamku Kr\u00f3lewskiego w Warszawie wype\u0142nione by\u0142o muzyk\u0105 fortepianow\u0105 Franciszka Schuberta i Franciszka Liszta w wykonaniu znakomitej litewskiej pianistki M\u016bzy Rubackyt\u0117. Jest ona spadkobierczyni\u0105 najlepszych tradycji rosyjskiej szko\u0142y pianistycznej, \u0142\u0105cz\u0105cej perfekcj\u0119 techniczn\u0105 z si\u0142\u0105 wyrazu i dba\u0142o\u015bci\u0105 o pi\u0119kno d\u017awi\u0119ku przy jednoczesnej wierno\u015bci tekstowi kompozytora. Artystka pojawi\u0142a si\u0119 w pi\u0119knej \u017c\u00f3\u0142tej […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-246","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/246","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=246"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/246\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":247,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/246\/revisions\/247"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=246"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}