Hamlet <\/i>rozpocz\u0105\u0142 czwartkowy koncert w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Poemat symfoniczny Franciszka Liszta okaza\u0142 si\u0119 dobr\u0105 wizyt\u00f3wk\u0105 drezde\u0144skiej orkiestry, w kt\u00f3rej ciekawym brzmieniu dominuje ciemna barwa smyczk\u00f3w opartych na solidnej podstawie kontrabas\u00f3w. D\u017awi\u0119k zespo\u0142u zyskuje przez to pewn\u0105 namacaln\u0105 wr\u0119cz substancjalno\u015b\u0107, dobrze wsp\u00f3\u0142graj\u0105c\u0105 z nieweso\u0142\u0105, romantyczn\u0105 interpretacj\u0105 Szekspirowskiego bohatera. Zmagania samotnika ze \u015bwiatem ko\u0144cz\u0105 si\u0119 przecie\u017c \u2013 zgodnie zreszt\u0105 z anegdot\u0105 dramatu \u2013 owym skr\u00f3conym mottem: not to be<\/i>.
\nPrzeciwwag\u0105 dla Hamleta <\/i>sta\u0142 si\u0119 Koncert podw\u00f3jny<\/i> Johannesa Brahmsa, kt\u00f3ry napisa\u0142 dzie\u0142o pogodne, \u017cywe i radosne mimo mollowej tonacji g\u0142\u00f3wnej. Wszystkie troski i niepokoje zostaj\u0105 przezwyci\u0119\u017cone. By\u0142 to przecie\u017c utw\u00f3r przeprosinowy, napisany na zgod\u0119 ze skrzypkiem J\u00f3zefem Joachimem.
\nRz\u0105dy na estradzie obj\u0119li Viviane Hagner i Danjulo Ishizaka. Skrzypaczka chwalona jest przez krytyk\u0119 za si\u0142\u0119 artystycznego przekazu oraz przemy\u015blane interpretacje. W czwartkowy wiecz\u00f3r potwierdzi\u0142a swoje walory, ukazuj\u0105c pi\u0119kno d\u017awi\u0119ku, zachwycaj\u0105c precyzj\u0105 gry i czaruj\u0105c\u0105 gi\u0119tko\u015bci\u0105 frazy. Wiolonczelista dzielnie jej sekundowa\u0142, wykonuj\u0105c swoj\u0105 parti\u0119 nieskazitelnie technicznie, pi\u0119knym, melancholijnym d\u017awi\u0119kiem. Mimo technicznych fajerwerk\u00f3w, blasku i m\u0142odzie\u0144czej werwy fina\u0142u, dzie\u0142o Brahmsa nale\u017cy do nie\u0142atwych w odbiorze. Wykonanie zosta\u0142o jednak docenione przez festiwalow\u0105 publiczno\u015b\u0107.
\nPo przerwie przysz\u0142a kolej na ulubiony utw\u00f3r orkiestr i s\u0142uchaczy, IX Symfoni\u0119<\/i>Anton\u00edna Dvo\u0159\u00e1ka. Dzie\u0142o pomy\u015blane zosta\u0142o jako utw\u00f3r dydaktyczny, wz\u00f3r traktowania materia\u0142u ludowego dla m\u0142odych kompozytor\u00f3w ameryka\u0144skich. Dvo\u0159\u00e1k nie cytuje \u017cadnej melodii india\u0144skiej, komponuje w\u0142asne w ich duchu, obficie korzystaj\u0105c ze skal pentatonicznych. Podobny w tym jest do Chopina, kt\u00f3ry w mazurkach swoich, czego dowiod\u0142y staranne badania, nie cytuje \u017cadnej melodii ludowej, a przecie\u017c ujmuje istot\u0119 rzeczy w spos\u00f3b nieprze\u015bcigniony.
\nSymfonia \u201eZ Nowego \u015awiata\u201d ujmuje zatem prostot\u0105 \u015brodk\u00f3w, przejrzyst\u0105 instrumentacj\u0105 i wyrazist\u0105 rytmik\u0105. Stanowi katalog \u015brodk\u00f3w kompozytorskiego opracowania prostego materia\u0142u wyj\u015bciowego nie przestaj\u0105c by\u0107 dzie\u0142em sztuki najwy\u017cszej miary. A w dodatku \u2013 co temat, to przeb\u00f3j.
\nJohn Axelrod swoj\u0105 interpretacj\u0119 opar\u0142 na podkre\u015blaniu kolejnych orkiestrowych efekt\u00f3w, instrumentacyjnych majstersztyk\u00f3w. Niestety, orkiestrze zabrak\u0142o precyzji w akordach, zar\u00f3wno w drzewie jak i w blasze. Chocia\u017c intonacja by\u0142a w granicach normy, to aspekt rytmiczny i barwowy pozostawia\u0142y niedosyt.
\nMimo tych mankament\u00f3w, IX Symfonia<\/i> okaza\u0142a si\u0119 triumfem wykonawc\u00f3w, o czym za\u015bwiadczy\u0107 mo\u017ce owacja na stoj\u0105co.
\nKrzysztof Komarnicki
\npolskieradio.pl<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Hamlet rozpocz\u0105\u0142 czwartkowy koncert w Filharmonii Narodowej w Warszawie. Poemat symfoniczny Franciszka Liszta okaza\u0142 si\u0119 dobr\u0105 wizyt\u00f3wk\u0105 drezde\u0144skiej orkiestry, w kt\u00f3rej ciekawym brzmieniu dominuje ciemna barwa smyczk\u00f3w opartych na solidnej podstawie kontrabas\u00f3w. D\u017awi\u0119k zespo\u0142u zyskuje przez to pewn\u0105 namacaln\u0105 wr\u0119cz substancjalno\u015b\u0107, dobrze wsp\u00f3\u0142graj\u0105c\u0105 z nieweso\u0142\u0105, romantyczn\u0105 interpretacj\u0105 Szekspirowskiego bohatera. Zmagania samotnika ze \u015bwiatem ko\u0144cz\u0105 si\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-240","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/240","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=240"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/240\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":241,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/240\/revisions\/241"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=240"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}