Dlaczego tak pi\u0119kna opera, jak Maria Padilla<\/i> Gaetano Donizettiego, nie mo\u017ce na trwa\u0142e wej\u015b\u0107 do repertuaru? My\u015bl\u0119, \u017ce to z powodu libretta. Oczywi\u015bcie, kto przeczyta\u0142<\/b> libretto Weberowskiej Euryanthe<\/i>, temu nic ju\u017c nie jest straszne, ale i libretto Marii Padilli<\/i> nie jest wolne od przesadnie patetycznego, sztucznego obrazowania. Gwiazdy, anio\u0142y, niebiosa \u2013 wszystko w ogromnym nagromadzeniu i na og\u00f3\u0142 bez potrzeby. Gdzie istniej\u0105 wy\u0142\u0105cznie obrazy najwznio\u015blejsze, zmieniaj\u0105 si\u0119 one w najbardziej pospolite. Libretcista tak dalece nadu\u017cywa s\u0142owa \u201eserce\u201d, \u017ce nie maj\u0105c ju\u017c do czego zrymowa\u0107, zrymowa\u0142 je do s\u0142owa\u2026 \u201eserce\u201d.
\nAle nie to jest problemem. Sedno tkwi w tym, \u017ce na scenie rozgrywa si\u0119 jednowymiarowy dramat, kt\u00f3ry nas w og\u00f3le nie dotyka, z kt\u00f3rego postaciami nie mo\u017cemy si\u0119 w og\u00f3le uto\u017csami\u0107. Chodzi zasadniczo o to, \u017ce dziewczyna zamieszka\u0142a z ch\u0142opakiem. Kropka. Jest to dos\u0142ownie ca\u0142a akcja i ca\u0142a intryga.
\nOczywi\u015bcie, powo\u0142uj\u0105c si\u0119 na argumenty historyczne, wiemy, \u017ce do ca\u0142kiem niedawna ludzie nie mogli mieszka\u0107 ze sob\u0105 bez \u015blubu (ale akurat w naszym przypadku m\u0142odzi \u015blub maj\u0105), \u017ce kobieta podlega\u0142a w\u0142adzy m\u0119\u017cczyzny i wobec tego ten traktowa\u0142 j\u0105 jako swoj\u0105 w\u0142asno\u015b\u0107. W ko\u0144cu nie twierdzimy, \u017ce libretto jest bez sensu, a dzia\u0142ania postaci pozbawione logiki. Ostatecznie intryga opery Donizettiego to rozbudowana wersja pocz\u0105tku I aktu Don Giovanniego Mozarta. Ch\u0142opak (Don Pedro\/Don Giovanni) uwodzi dziewczyn\u0119 (Maria Padilla\/Donna Anna), a jej ojciec robi u\u015bwi\u0119cone zwyczajem g\u0142upstwa w obronie \u201ehonoru\u201d, co jest eufemizmem przecie\u017c dla dziewictwa. I ginie u Mozarta albo dostaje t\u0119gie baty u Donizettiego. Ale zwr\u00f3\u0107my uwag\u0119, ile\u017c u Mozarta-da Pontego zostaje po odrzuceniu tego co przebrzmia\u0142e! Mamy zawsze aktualne rozwa\u017cania o granicach wolno\u015bci cz\u0142owieka. Obserwujemy postaci oszukuj\u0105ce swoich bliskich i siebie, bez wyj\u0105tku: Zerlina oszukuje sama siebie, \u017ce nic si\u0119 nie sta\u0142o i oszukuje Mazetta, kt\u00f3ry sam siebie przekonuje, \u017ce da\u0142 si\u0119 przekona\u0107 (ta sama relacja na \u201ewy\u017cszym pi\u0119trze drabiny spo\u0142ecznej\u201d dotyczy Donny Anny i Don Ottavia). Don Goivanni sam siebie przekonuje, \u017ce kocha wszystkie kobiety i \u017ce \u017cadnej nie wyrz\u0105dzi\u0142 krzywdy, lecz \u017cadnej przecie\u017c nie jest w stanie spojrze\u0107 w oczy. U Donizettiego-Rossiego nie zostaje nic.
\nNie s\u0105dzimy zatem, \u017ce to trudno\u015bci obsadowe decyduj\u0105 o rzadkich wystawieniach tego muzycznego smako\u0142yku, ale w\u0142a\u015bnie pustka tre\u015bci pozamuzycznej. Dowodem tego by\u0142 zreszt\u0105 znakomity kwartet solist\u00f3w \u015brodowego wieczoru, a i role epizodyczne wypad\u0142y zacnie.
\nWspania\u0142y by\u0142 akt drugi, z\u0142o\u017cony w\u0142a\u015bciwie z dw\u00f3ch wielkich scen: w pierwszej rozmawiaj\u0105 siostry Maria (Nelly Miricioiu) oraz Inez (Helena Zubanovich); w drugiej dochodzi do k\u0142\u00f3tni mi\u0119dzy ojcem dam (Don Ruiz \u2013 w tej roli Jorge Prego) a kr\u00f3lem (Don Pedro \u2013 David Pershall). Obie sceny zosta\u0142y przyj\u0119te entuzjastycznie. Wielka w tym zas\u0142uga czujnego \u0141ukasza Borowicza, prowadz\u0105cego Polsk\u0105 Orkiestr\u0119 Radiow\u0105.
\nAkt trzeci, z przejmuj\u0105c\u0105 scen\u0105 szale\u0144stwa, by\u0142 po raz kolejny popisem solist\u00f3w, lecz wspomnie\u0107 te\u017c trzeba o po\u0142\u0105czonych ch\u00f3rach: Opery i Filharmonii Podlaskiej w Bia\u0142ymstoku oraz Polskiego Radia. Brzmia\u0142y one jak jeden organizm, przepi\u0119kny by\u0142 zw\u0142aszcza ch\u00f3r Come rosa che s\u2019apre al. mattino<\/i>. Niech si\u0119 schowa Va, pensiero<\/i>! Ano, w\u0142a\u015bnie\u2026 Verdi przedstawi\u0142 swojego Nabucco <\/i>w tym samym czasie, co Donizetti Mari\u0119 Padill\u0119<\/i>. Ale tekst ch\u00f3ru niewolnik\u00f3w trafia\u0142 w\u00f3wczas do serca wszystkich w\u0142oskich patriot\u00f3w, gdy banalne zachwyty nad urod\u0105 nie odzywaj\u0105cej si\u0119 nawet s\u0142owem postaci ulegaj\u0105 jak\u017ce \u0142atwemu zapomnieniu!
\nA przecie\u017c Maria Padilla<\/i> zawiera mn\u00f3stwo pi\u0119knej muzyki i popisowych partii. Bardzo dobrze wypad\u0142a Helena Zubanovich, polska mezzosopranistka, z u\u015bmiechem pokonuj\u0105ca meandry koloratur. Tenor Jorge Prego urzeka\u0142 kultur\u0105 \u015bpiewu, a David Pershall zdoby\u0142 serca audytorium. Specjaln\u0105 pozycj\u0119 mia\u0142a Nelly Miricioiu, kt\u00f3ra jest istn\u0105 chodz\u0105c\u0105 encyklopedi\u0105 bel canta. Na pr\u00f3bach udziela\u0142a mn\u00f3stwa wskaz\u00f3wek wykonawczych, zw\u0142aszcza w zakresie rubata i zdobnictwa, dzi\u0119ki czemu muzyka p\u0142yn\u0119\u0142a swobodnie i bez sztuczno\u015bci, z szerokim oddechem.
\nWspomnie\u0107 trzeba te\u017c o wykonawcach r\u00f3l epizodycznych \u2013 te r\u00f3wnie\u017c kto\u015b musi \u015bpiewa\u0107! Byli to Jennifer Feinstein, Andrew Craig Brown, Eric Barry i Eric Downs.
\nDobrze by\u0142o us\u0142ysze\u0107 Mari\u0119 Padill\u0119 <\/i>w Warszawie (pierwszy raz w historii). To pi\u0119kna muzyka.
\nKrzysztof Komarnicki
\npolskieradio.pl<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dlaczego tak pi\u0119kna opera, jak Maria Padilla Gaetano Donizettiego, nie mo\u017ce na trwa\u0142e wej\u015b\u0107 do repertuaru? My\u015bl\u0119, \u017ce to z powodu libretta. Oczywi\u015bcie, kto przeczyta\u0142 libretto Weberowskiej Euryanthe, temu nic ju\u017c nie jest straszne, ale i libretto Marii Padilli nie jest wolne od przesadnie patetycznego, sztucznego obrazowania. Gwiazdy, anio\u0142y, niebiosa \u2013 wszystko w ogromnym nagromadzeniu […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-236","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/236","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=236"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/236\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":237,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/236\/revisions\/237"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=236"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}