Niedzielny maraton muzyki kameralnej rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 od zderzenia do\u015bwiadczenia z m\u0142odo\u015bci\u0105. Uznany mistrz wiolonczeli, Arto Noras, wyst\u0105pi\u0142 wraz z m\u0142od\u0105 Yeol Eum Son \u2013 znakomicie rokuj\u0105c\u0105 korea\u0144sk\u0105 pianistk\u0105, srebrn\u0105 medalistk\u0105 ostatniego Konkursu im. Czajkowskiego w Moskwie. Podobnie jak w pi\u0105tek, Sonata wiolonczelowa Ludwiga van Beethovena stanowi\u0142a eleganckie wprowadzenie do powagi dalszej cz\u0119\u015bci programu. W drugiej cz\u0119\u015bci Noras poprowadzi\u0142 pe\u0142n\u0105 znacze\u0144 kantylen\u0119, jego instrument brzmia\u0142 jak ludzki g\u0142os, a ca\u0142o\u015b\u0107 mia\u0142a cechy retorycznie rozplanowanej przemowy. Podsumowaniem tej cz\u0119\u015bci programu by\u0142 fina\u0142, pe\u0142en tanecznych gest\u00f3w, lekki i zgrabny.
\nPo Beethovenie przyszed\u0142 czas na Szostakowicza \u2013 do duetu do\u0142\u0105czy\u0142a Kaja Danczowska. Muzycy wykonali II Trio fortepianowe e-moll op. 67 \u2013 to samo, kt\u00f3re dwa dni wcze\u015bniej us\u0142yszeli\u015bmy w wykonaniu Altenberg Trio Wien. Tym razem interpretacja tego dzie\u0142a by\u0142a diametralnie inna, i przyzna\u0107 trzeba, \u017ce chyba bardziej zgodna z kompozytorskimi intencjami. Dymitr Szostakowicz napisa\u0142 przecie\u017c ten utw\u00f3r jako po\u017cegnanie dla zmar\u0142ego przyjaciela Iwana Sollerty\u0144skiego. Danczowska, Noras i Son dali interpretacj\u0119 skupion\u0105 i pe\u0142n\u0105 powagi, z przejmuj\u0105c\u0105 kulminacj\u0105 ca\u0142o\u015bci w fina\u0142owym allegretto. M\u0142oda pianistka zaimponowa\u0142a palet\u0105 barw, odmiennie i adekwatnie kszta\u0142tuj\u0105c kolorystyk\u0119 brzmienia w Szostakowiczu i Beethovenie.
\nPo pierwszej przerwie us\u0142yszeli\u015bmy Histori\u0119 \u017co\u0142nierza Igora Strawi\u0144skiego \u2013 tym razem jako autorsk\u0105 suit\u0119 na fortepian, skrzypce i klarnet. W zespole miejsce Arto Norasa zaj\u0105\u0142 zatem Michel Lethiec, kt\u00f3rego czaruj\u0105cy d\u017awi\u0119k i bogactwo artykulacyjnych niuans\u00f3w zapewni\u0142y sukces temu niecz\u0119sto wykonywanemu utworowi.
\nPo drugiej przerwie sk\u0142ad muzyk\u00f3w uzupe\u0142ni\u0142 m\u0142ody francuski wiolonczelista Edgar Moreau, r\u00f3wnie\u017c srebrny medalista ubieg\u0142orocznego Konkursu im. Czajkowskiego \u2013 w ten spos\u00f3b domkn\u0119\u0142a si\u0119 festiwalowa prezentacja zdobywc\u00f3w czo\u0142owych miejsc na jednym z najwa\u017cniejszych konkurs\u00f3w muzycznych \u015bwiata. W programie za\u015b znalaz\u0142 si\u0119 monumentalny Kwartet na koniec czasu Oliviera Messiaena \u2013 dzie\u0142o napisane w obozie jenieckim przeznaczone by\u0142o do wykonania przez kompozytora i muzyk\u00f3w, kt\u00f3rych akurat tam znalaz\u0142, st\u0105d do\u015b\u0107 niezwyk\u0142y sk\u0142ad instrumentalny: fortepian, skrzypce, klarnet i wiolonczela. Nie wszystkie instrumenty graj\u0105 we wszystkich cz\u0119\u015bciach tej o\u015bmioust\u0119powej suity \u2013 zapewne w warunkach obozowych trudno by\u0142o o regularne pr\u00f3by wszystkich muzyk\u00f3w naraz, Messiaen zatem podzieli\u0142 zesp\u00f3\u0142 na mniejsze sk\u0142ady, kt\u00f3re mog\u0142y \u0107wiczy\u0107 oddzielnie.
\nPowsta\u0142o jednak dzie\u0142o koherentne w formie, nowatorskie, ale komunikatywne (pierwsze wykonanie mia\u0142o miejsce w obozie w obecno\u015bci kilku tysi\u0119cy s\u0142uchaczy, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych zapewne ma\u0142\u0105 garstk\u0119 stanowili koneserzy muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej). Jest to zaskakuj\u0105co pogodna refleksja na temat ko\u0144ca \u015bwiata. Nie ko\u0144ca naszego \u015bwiata – jak zawsze podkre\u015bla\u0142 kompozytor, kt\u00f3ry nie lubi\u0142, gdy \u201ekoniec \u015bwiata\u201d uto\u017csamiano z wojn\u0105, – ale Ko\u0144ca Dziej\u00f3w. Dzie\u0142o jest zatem ponadczasowe i pozaczasowe. Czas istotnie zdaje si\u0119 zwalnia\u0107 a\u017c do zupe\u0142nego zatrzymania. Powolne frazy klarnetu i wiolonczeli, doskonale wytrzymywane, by\u0142y pe\u0142ne wewn\u0119trznego napi\u0119cia, s\u0142uchacze rzeczywi\u015bcie wprowadzeni zostali w nastr\u00f3j kontemplacji \u2013 zas\u0142uchania. Po ostatnich d\u017awi\u0119kach wszyscy pozostali w milczeniu s\u0142uchaj\u0105c nikn\u0105cych ech Messiaenowskiego Kwartetu. Dopiero po d\u0142u\u017cszej chwili muzycy zostali nagrodzeni entuzjastycznymi brawami: znakomita Kaja Danczowska, zjawiskowy Michel Lethiec, doskona\u0142a Yeol Eum Son i czujny, \u017cywo reaguj\u0105cy na partner\u00f3w Edgar Moreau.<\/p>\n
W programie wieczoru znalaz\u0142o si\u0119 jeszcze jedno dzie\u0142o i zas\u0142uguje ono na osobne om\u00f3wienie. VIII Kwartet smyczkowy Dymitra Szostakowicza us\u0142yszeli\u015bmy w wykonaniu Artis Quartet. By\u0142 to jako\u015bciowo inny punkt programu. Nie warto\u015bciujmy: ani lepszy ani gorszy, po prostu inny, bo w innej kategorii muzyki kameralnej si\u0119 sytuuj\u0105cy. Artis Quartet graj\u0105 ju\u017c ze sob\u0105 od ponad 30. lat i wypracowali w\u0142asne, dobrze rozpoznawalne brzmienie. Ca\u0142y zesp\u00f3\u0142 brzmia\u0142 jak jeden doskona\u0142y instrument i dok\u0142adnie tego wymaga VIII Kwartet Szostakowicza, dzie\u0142o powsta\u0142e zaledwie w kilka dni, ascetyczne, krystalicznie przejrzyste, emocjonalnie poruszaj\u0105ce. Ju\u017c patrzenie na muzyk\u00f3w kwartetu Artis sprawia\u0142o przyjemno\u015b\u0107: ich wzajemny kontakt, wyka\u0144czanie fraz, podejmowanie my\u015bli, towarzyszenie partnerom\u2026 A co widzieli\u015bmy, mia\u0142o prze\u0142o\u017cenie na efekt brzmieniowy, sko\u0144czenie pi\u0119kny i na d\u0142ugo zapadaj\u0105cy w pami\u0119\u0107.<\/p>\n
Krzysztof Komarnicki
\npolskieradio.pl<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Niedzielny maraton muzyki kameralnej rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 od zderzenia do\u015bwiadczenia z m\u0142odo\u015bci\u0105. Uznany mistrz wiolonczeli, Arto Noras, wyst\u0105pi\u0142 wraz z m\u0142od\u0105 Yeol Eum Son \u2013 znakomicie rokuj\u0105c\u0105 korea\u0144sk\u0105 pianistk\u0105, srebrn\u0105 medalistk\u0105 ostatniego Konkursu im. Czajkowskiego w Moskwie. Podobnie jak w pi\u0105tek, Sonata wiolonczelowa Ludwiga van Beethovena stanowi\u0142a eleganckie wprowadzenie do powagi dalszej cz\u0119\u015bci programu. W drugiej […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-213","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/213","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=213"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/213\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":214,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/213\/revisions\/214"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=213"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}