Powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142 to koncert znakomity, to zbyt ma\u0142o. Min\u0119\u0142o ju\u017c kilkana\u015bcie godzin od chwili, gdy wybrzmia\u0142y ostatnie d\u017awi\u0119ki kantaty Aleksander Newski, a dla mnie jej wykonanie ci\u0105gle trwa. Ci\u0105gle s\u0142ysz\u0119 zniewalaj\u0105ce brzmienie zespo\u0142\u00f3w, kt\u00f3re prowadzi\u0142 w Filharmonii Narodowej Valery Gergiev. Pr\u00f3buj\u0119 och\u0142on\u0105\u0107 i zracjonalizowa\u0107 doznania \u2013 na pr\u00f3\u017cno. Chyba tkwi\u0105cy w Gergievie Wielki Muzyczny Dramaturg zaczarowa\u0142 i mnie na dobre. Bo w przypadku tego dyrygenta nie mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o zwyk\u0142ym prowadzeniu orkiestry. Mo\u017ce gdy wyst\u0119puje go\u015bcinnie. Kiedy prowadzi swoj\u0105 orkiestr\u0119 jest jak czarodziej. Wystarczy raz podda\u0107 si\u0119 jego urokowi, by spojrzenie na muzyczne \u015bwiaty zmieni\u0142o si\u0119 diametralnie.
\nOczywi\u015bcie, trzeba zauwa\u017cy\u0107, \u017ce program koncertu Orkiestry Symfonicznej Teatru Maryjskiego dobrany zosta\u0142 niezwykle sprytnie. To spektakularna wizyt\u00f3wka muzyki rosyjskiej, nawet z pewnym dumnym podkre\u015bleniem jej imperialnego wymiaru. C\u00f3\u017c, muzyczna Rosja jest przecie\u017c wielka i ma si\u0119 czym poszczyci\u0107. Inna sprawa, \u017ce w\u0142adc\u00f3w zawsze korci\u0142o, by wielkie talenty swych poddanych-kompozytor\u00f3w zaprz\u0119ga\u0107 do w\u0142asnych propagandowych cel\u00f3w. Uwertura \u201eRok 1812\u201d Piotra Czajkowskiego mia\u0142a przecie\u017c u\u015bwietnia\u0107 jednocze\u015bnie \u2013 bagatela! \u2013 dwudziest\u0105 pi\u0105t\u0105 rocznic\u0119 koronacji cara Aleksandra II, 70-lecie triumfu nad Napoleonem, konsekracj\u0119 gigantycznej cerkwi Chrystusa Zbawiciela i jeszcze wystaw\u0119 przemys\u0142ow\u0105 w Moskwie. Jednak gdy dwie alt\u00f3wki i cztery wiolonczele solo intonowa\u0142y w Filharmonii Narodowej jej pierwsze d\u017awi\u0119ki \u2013 o tych wszystkich kontekstach mo\u017cna by\u0142o zapomnie\u0107 i smakowa\u0107 barw\u0119 brzmienia instrument\u00f3w. Barw\u0119 cudownie mi\u0119sist\u0105. Tak nie gra \u017cadna inna orkiestra na \u015bwiecie. Tak doskonale zestrojona i \u201ezro\u015bni\u0119ta\u201d z wykonywan\u0105 muzyk\u0105 nie jest chyba \u017cadna inna orkiestra na \u015bwiecie. Orkiestra Teatru Maryjskiego po prostu ma j\u0105 we krwi. \u015awietnie ukszta\u0142towana dramaturgicznie i oddana w interpretacji Uwertura Czajkowskiego by\u0142a tak naprawd\u0119 tylko przedsmakiem drugiej cz\u0119\u015bci wieczoru.
\nW pierwszej zabrzmia\u0142 jeszcze III Koncert fortepianowy d-moll op. 30 Sergiusza Rachmaninowa, jednak o jego wykonaniu pragn\u0105\u0142bym jak najszybciej zapomnie\u0107. Co\u015b ewidentnie szwankowa\u0142o na linii solista \u2013 orkiestra \u2013 dyrygent. W pierwszej cz\u0119\u015bci Alexei Volodin ucieka\u0142 i gna\u0142, a zesp\u00f3\u0142 pr\u00f3bowa\u0142 go dogoni\u0107. Czy tak mo\u017ce objawia\u0107 si\u0119 trema? By\u0107 mo\u017ce. Cz\u0119\u015b\u0107 druga Koncertu \u2013 rozmarzone Intermezzo \u2013 okaza\u0142a si\u0119 niestety nurz\u0105ca, a w finale role z pocz\u0105tku utworu si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142y. Nie by\u0142 to m\u00f3j wymarzony Rachmaninow \u2013 wielka szkoda, mam wra\u017cenie zmarnowanego potencja\u0142u.
\nCzeka\u0142em jednak z niecierpliwo\u015bci\u0105 na Aleksandra Newskiego i nie przeliczy\u0142em si\u0119. To co przedstawi\u0142 Gergiev wykracza daleko poza zwyk\u0142\u0105, dyrygenck\u0105 powinno\u015b\u0107. By\u0142o tu wszystko, czego trzeba do stworzenia WIELKIEGO WIDOWISKA, do stworzenia SPEKTAKLU. To, \u017ce Gergiev ma do dyspozycji \u201etylko\u201d solistk\u0119, ch\u00f3r i orkiestr\u0119 wcale mu nie przeszkadza, by re\u017cyserowa\u0107. Bo jest on jak demiurg, kt\u00f3ry \u2013 za spraw\u0105 swego hipnotyzuj\u0105cego spojrzenia i niepodrabialnych gest\u00f3w d\u0142oni \u2013 kszta\u0142tuje muzyk\u0119, TWORZY sztuk\u0119. W kantacie Prokofiewa by\u0142o wszystko: ch\u0142\u00f3d zimowej krainy, strach i zw\u0105tpienie, trwoga i nadzieja, bitewny zgie\u0142k, krew i ofiary, polegli i pokonani, chwa\u0142a or\u0119\u017ca i ostateczne zwyci\u0119stwo. Ja jednak ponad wszystko zapami\u0119tam Bitw\u0119 na lodzie, a mo\u017ce przede wszystkim oddan\u0105 w najdrobniejszym szczeg\u00f3le, w nieprawdopodobny spos\u00f3b szar\u017c\u0119. Spos\u00f3b, w jaki Gergiev przeprowadzi\u0142 accelerando, jak zbudowa\u0142 wielki dramaturgiczny \u0142uk, stopniowo przyspieszaj\u0105c muzyczny tok, po prostu nie ma sobie r\u00f3wnych.
\nOczywi\u015bcie Valery Gergiev re\u017cyserowa\u0142, ale bez budowanego przez lata poziomu Orkiestry Teatru Maryjskiego nie by\u0142oby to mo\u017cliwe. W Warszawie na \u00f3w sukces z\u0142o\u017cyli si\u0119 tak\u017ce urocza \u015bpiewaczka Ekaterina Semenchuk, ale nade wszystko Ch\u00f3r Opery i Filharmonii Podlaskiej w Bia\u0142ymstoku. Ten zesp\u00f3\u0142, prowadzony przez Violett\u0119 Bieleck\u0105, ju\u017c od paru lat jest w absolutnej czo\u0142\u00f3wce polskich ch\u00f3r\u00f3w \u2013 kto wie, czy nie nale\u017ca\u0142oby powiedzie\u0107, \u017ce teraz jest po prostu najlepszy.
\nZaryzykuj\u0119: kantata Aleksander Newski op. 78 Sergiusza Prokofiewa okazuje si\u0119 \u2013 jak do tej pory \u2013 najlepiej, najfantastyczniej wykonanym dzie\u0142em na ca\u0142ym Festiwalu. Wi\u0119cej, by\u0142o to wydarzenie, jakie d\u0142ugo si\u0119 nie powt\u00f3rzy. Gergiev zaczarowa\u0142 mnie na dobre.
\nMarcin Majchrowski (Polskie Radio)<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142 to koncert znakomity, to zbyt ma\u0142o. Min\u0119\u0142o ju\u017c kilkana\u015bcie godzin od chwili, gdy wybrzmia\u0142y ostatnie d\u017awi\u0119ki kantaty Aleksander Newski, a dla mnie jej wykonanie ci\u0105gle trwa. Ci\u0105gle s\u0142ysz\u0119 zniewalaj\u0105ce brzmienie zespo\u0142\u00f3w, kt\u00f3re prowadzi\u0142 w Filharmonii Narodowej Valery Gergiev. Pr\u00f3buj\u0119 och\u0142on\u0105\u0107 i zracjonalizowa\u0107 doznania \u2013 na pr\u00f3\u017cno. Chyba tkwi\u0105cy w Gergievie Wielki Muzyczny […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-202","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/202","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=202"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/202\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":203,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/202\/revisions\/203"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=202"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}