\u201eIle\u017c w nim si\u0142y i energii!\u201d – pad\u0142o na widowni, gdy w absolutnej ciszy wybrzmia\u0142y ostatnie d\u017awi\u0119ki \u201eRequiem\u201d Giuseppe Verdiego.
\nMonumentaln\u0105 msz\u0119 \u017ca\u0142obn\u0105, kt\u00f3r\u0105 kompozytor napisa\u0142 dla uczczenia pami\u0119ci poety i przyjaciela Alessandra Manzoniego zagra\u0142a Orkiestra Symfoniczna i Ch\u00f3r Filharmonii Narodowej pod batut\u0105 Krzysztofa Pendereckiego.
\nNie b\u0119d\u0119 chyba zbyt oryginalny przyznaj\u0105c, \u017ce poza kilkoma partiami solist\u00f3w (mezzosopran i sopran w \u201eRecordare, Jesu pie\u201d, tenor w \u201eHostias\u201d) oraz paroma, wyj\u0105tkowej urody fragmentami instrumentalnymi (towarzysz\u0105ce wokalistkom w Adagio cz. II pi\u0119kne solo fagotu czy otwieraj\u0105ce \u201eOffertorium\u201d frazy wiolonczel) kocham \u201eRequiem\u201d Verdiego za sekwencj\u0119 \u201eDies Irae\u201d. Pot\u0119\u017cn\u0105, przyprawiaj\u0105c\u0105 o dreszcze, wieszcz\u0105c\u0105 czy te\u017c maluj\u0105c\u0105 dzie\u0144 S\u0105du Ostatecznego. To w pewnym sensie muzyczny absolut, spotkanie z niedo\u015bcignionym geniuszem. Czeka\u0142em wi\u0119c w napi\u0119ciu kiedy Ch\u00f3r Filharmonii Narodowej zagrzmi si\u0142\u0105 swych stu pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu g\u0142os\u00f3w. \u015aledzi\u0142em te\u017c ruchy dyrygenta zastanawiaj\u0105c si\u0119 w jakim tempie poprowadzi ten fragment. I kiedy wreszcie przyszed\u0142 obudzi\u0142 dreszcze i trudny do wyra\u017cenia zachwyt. Penderecki prowadzi\u0142 zesp\u00f3\u0142 spokojnie, bez nadmiernego po\u015bpiechu, a muzyka coraz wi\u0119ksz\u0105 si\u0142\u0105 i ogromem brzmienia wype\u0142nia\u0142a sal\u0119 Filharmonii Narodowej. Nie, nie by\u0142o rozczarowania, cho\u0107 do tej pory moim wielkim bohaterem tegorocznej edycji festiwalu by\u0142 Ch\u00f3r Opery i Filharmonii Podlaskiej (\u015bwietne wykonanie Brucknerowskiego \u201eTe Deum\u201d i II Symfonii \u201eKopernikowskiej\u201d Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego). Ale warszawski zesp\u00f3\u0142, znakomicie przygotowany do tego koncertu przez Henryka Wojnarowskiego, doskonale poradzi\u0142 sobie z wyzwaniem jakim jest \u201eDies Irae\u201d i ca\u0142e \u201eRequiem\u201d. Na wysoko\u015bci zadania stan\u0119\u0142a r\u00f3wnie\u017c orkiestra. Nie do ko\u0144ca natomiast podoba\u0142 mi si\u0119 dob\u00f3r g\u0142os\u00f3w solowych. Jedne przesadnie ekspresyjne i rozwibrowane (Tea Demurishvili – mezzosopran) inne po prostu za s\u0142abe (tenor Gianluca Zampieri, kt\u00f3ry w ostatniej chwili zast\u0105pi\u0142 niedysponowanego Francesco Demuro). By\u0142a jednak w tym zespole dw\u00f3jka \u015bpiewak\u00f3w, kt\u00f3rych chcia\u0142bym nie raz jeszcze us\u0142ysze\u0107: to dysponuj\u0105cy mocny i d\u017awi\u0119cznym basem Nikolay Didenko (pi\u0119knie zaintonowana fraza \u201eMors stupebit\u201d, czy prowadz\u0105ce do poruszaj\u0105cego marsza \u017ca\u0142obnego \u201eRequiem aeternam\u201d), a tak\u017ce sopranistka Maria Luigia Borsi, kt\u00f3ra g\u0142osem pe\u0142nym nabo\u017cno\u015bci i natchnienia za\u015bpiewa\u0142a fina\u0142owe sekwencje \u201eLacrimosy\u201d przypiecz\u0119towuj\u0105c ten wiecz\u00f3r naprawd\u0119 wzruszaj\u0105c\u0105 puent\u0105.
\nProwadz\u0105cy to wykonanie Profesor Krzysztof Penderecki \u015bwi\u0119tuje w tym roku jubileusz 80. urodzin. Wiemy, \u017ce \u201eMessa da Requiem\u201d jest jednym z jego ulubionych religijnych utwor\u00f3w. Nie od dzi\u015b obserwujemy te\u017c jak wsp\u00f3\u0142pracuje z r\u00f3\u017cnymi zespo\u0142ami w kraju i na \u015bwiecie, si\u0119gaj\u0105c nie tylko po w\u0142asne kompozycje, ale te\u017c podejmuj\u0105c si\u0119 interpretacji wielkiej klasyki XIX wieku. \u201eIle\u017c w nim si\u0142y i energii!\u201d – zachwyca\u0142 si\u0119 obecny na wczorajszym koncercie minister Jacek Micha\u0142owski, Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej, komentuj\u0105c wspania\u0142e wykonanie \u201eRequiem\u201d pod batut\u0105 Pendereckiego.
\nMy\u015bl\u0119, \u017ce minister, podobnie jak wielu z nas, zwyk\u0142ych meloman\u00f3w nie m\u00f3g\u0142 wyj\u015b\u0107 z podziwu i zdumienia. Podziwu – bo \u201eMessa da Requiem\u201d to wspania\u0142a muzyka. Zdumienia – bo na scenie stan\u0105\u0142 osiemdziesi\u0119cioletni dyrygent, kt\u00f3ry z wielk\u0105 pasj\u0105 i zaanga\u017cowaniem prowadzi\u0142 monumentalne, ale te\u017c trudne, wymagaj\u0105ce sporej kondycji fizycznej dzie\u0142o.
\nTo fenomen, kt\u00f3ry ci\u0119\u017cko wyt\u0142umaczy\u0107 s\u0142owami. Jedyne odpowiednie, kt\u00f3re przychodzi mi do g\u0142owy to \u201e\u017cycie\u201d. W przypadku ka\u017cdego prawdziwego, spe\u0142niaj\u0105cego si\u0119 w tym \u015bwiecie tw\u00f3rcy muzyka to ca\u0142e jego \u017cycie. \u017be tak jest i w jego przypadku – Krzysztof Penderecki nie musi nikomu udowadnia\u0107. \u015awiadczy o tym jego olbrzymie opus i dorobek wykonawczy.
\nTeraz za\u015b, po ko\u0144cz\u0105cym Wielkanocny Festiwalu Ludwiga van Beethovena koncercie nasz apetyt b\u0119dzie tylko r\u00f3s\u0142. Tym bardziej, \u017ce na listopad Stowarzyszenie im. Ludwiga van Beethovena zapowiedzia\u0142o jubileuszowy festiwal po\u015bwi\u0119cony tw\u00f3rczo\u015bci Pendereckiego, kt\u00f3ry ma si\u0119 odby\u0107 w Warszawie. Czeka nas zatem kolejne muzyczne \u015bwi\u0119to.
\nA ten fina\u0142owy wiecz\u00f3r 17. Wielkanocnego Festiwalu Ludwiga van Beethovena okaza\u0142 si\u0119 nie tylko efektownym zamkni\u0119ciem imprezy, odbywaj\u0105c si\u0119 w Wielki Pi\u0105tek nie tylko wprowadzi\u0142 nas w nastr\u00f3j nabo\u017cnej kontemplacji, ale pi\u0119knie te\u017c przypiecz\u0119towa\u0142 rocznic\u0119 200. urodzin Giuseppe Verdiego, kt\u00f3r\u0105 za spraw\u0105 festiwalowego programu mogli\u015bmy w tym roku \u015bwi\u0119towa\u0107 parokrotnie.
\nTomasz Handzlik<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u201eIle\u017c w nim si\u0142y i energii!\u201d – pad\u0142o na widowni, gdy w absolutnej ciszy wybrzmia\u0142y ostatnie d\u017awi\u0119ki \u201eRequiem\u201d Giuseppe Verdiego. Monumentaln\u0105 msz\u0119 \u017ca\u0142obn\u0105, kt\u00f3r\u0105 kompozytor napisa\u0142 dla uczczenia pami\u0119ci poety i przyjaciela Alessandra Manzoniego zagra\u0142a Orkiestra Symfoniczna i Ch\u00f3r Filharmonii Narodowej pod batut\u0105 Krzysztofa Pendereckiego. Nie b\u0119d\u0119 chyba zbyt oryginalny przyznaj\u0105c, \u017ce poza kilkoma partiami […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-194","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/194","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=194"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/194\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":195,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/194\/revisions\/195"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=194"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}