Barry Douglas i Camerata Ireland zagrali na 17. Wielkanocnym Festiwalu Ludwiga van Beethovena. Koncert \u015bwiatowej s\u0142awy pianisty oraz za\u0142o\u017conej przez niego orkiestry by\u0142 niczym bal podrywaj\u0105c niemal publiczno\u015b\u0107 Filharmonii Narodowej do ta\u0144ca.<\/p>\n
Dawno nie s\u0142ysza\u0142em Douglasa na \u017cywo. Z jego nagra\u0144 przes\u0142uchiwa\u0142em ostatnio, albo raczej ws\u0142uchiwa\u0142em si\u0119 w interpretacj\u0119 Koncertu fortepianowego \u201eResurrection\u201d Krzysztofa Pendereckiego. Ale to przecie\u017c zupe\u0142nie inna bajka. Na Wielkanocnym Festiwalu Ludwiga van Beethovena artysta si\u0119gn\u0105\u0142 po klasyk\u0119 i to t\u0119 w najczystszej formie. Wszak I i II Koncert fortepianowy Beethovena to nic innego jak schlebianie XVIII-wiecznym gustom wytyczonym przez Mozarta czy Haydna, kt\u00f3rego Beethoven nota bene by\u0142 przez pewien czas uczniem. Podobnie zreszt\u0105 wykonana w finale tego wieczoru Symfonia C-dur \u201eJowiszowa\u201d Wolfganga Amadeusa, nazywana \u201ejednym ze szczyt\u00f3w muzycznego klasycyzmu\u201d (Maciej Negrey).
\nTen klasyczny repertuar, utrzymany na dodatek w tonacjach durowych, sprawia\u0142 wra\u017cenie muzyki zabawowej, lekkiej i przyjemnej dla ucha, jakby przeznaczonej na bal. Tak\u0105 te\u017c swobodn\u0105 atmosfer\u0119 mo\u017cna by\u0142o zaobserwowa\u0107 na widowni. Urzek\u0142 mnie na przyk\u0142ad i rozbroi\u0142 ma\u0142y ch\u0142opiec, kt\u00f3ry siedz\u0105c na kolanach swojej mamy (najpewniej) kiwa\u0142 si\u0119 w rytm pogodnego tematu Allegro con brio II Koncertu fortepianowy B-dur op. 19 Beethovena. A kiedy przyszed\u0142 moment fina\u0142owego Ronda: Molto allegro ch\u0142opiec ju\u017c niemal ta\u0144czy\u0142. Siedz\u0105ca nieopodal pani skarci\u0142a matk\u0119 dziecka. Ale kiedy orkiestra rozbuja\u0142a si\u0119 na dobre w I Koncercie fortepianowym C-dur, op. 15 ona sama jakby zapomnia\u0142a o sztywnych, wieczorowo-smokingowych konwenansach i te\u017c zacz\u0119\u0142a ko\u0142ysa\u0107 si\u0119 w takt p\u0142yn\u0105cej ze sceny muzyki.
\nI nie ma w tym nic dziwnego, nie s\u0142uchali\u015bmy przecie\u017c Mozartowskiego Requiem czy Missy solemnis Beethovena. Przestudiujmy zreszt\u0105 historyczne traktaty, listy, relacje i opowie\u015bci po\u015bwi\u0119cone u\u017cytecznej funkcji muzyki XVIII wieku. Historie dom\u00f3w operowych, pa\u0142acowych salon\u00f3w, ogrod\u00f3w i taras\u00f3w, gdzie muzyka towarzyszy\u0142a wytwornym kolacjom, okoliczno\u015bciowym przyj\u0119ciom i – zwyczajnie – umila\u0142a jej s\u0142uchaczom czas.
\n\u201eZachwycaj\u0105ca zabawa rozgrywaj\u0105ca si\u0119 w atmosferze dzieci\u0119cej niewinno\u015bci i radosnego rozbawienia\u201d – pisze r\u00f3wnie\u017c o finale II Koncertu Beethovena profesor Mieczys\u0142aw Tomaszewski. Ma\u0142y ch\u0142opiec jest wi\u0119c w pe\u0142ni usprawiedliwiony. Ja te\u017c nie wyobra\u017cam sobie innej sytuacji – skarcenia go czy uspokojenia. Jak\u0105\u017c mia\u0142by wtedy przyjemno\u015b\u0107 z tej wielkiej wyprawy do Filharmonii Narodowej? Przecie\u017c r\u00f3wnie\u017c w ten spos\u00f3b – uczy\u0107 bawi\u0105c – wychowujemy kolejne pokolenia meloman\u00f3w. A bez nich nasze dzia\u0142ania, praca artyst\u00f3w muzyk\u00f3w kompletnie straci sens, trac\u0105c odbiorc\u0119.
\nWe wtorkowym wieczorze najpi\u0119kniejsze jednak by\u0142o to, \u017ce muzyk\u0105 bawili si\u0119 w\u0142a\u015bnie arty\u015bci. Barry Douglas z lekko\u015bci\u0105 prowadzi\u0142 tematy fortepianowych koncert\u00f3w. I nawet gdy jego r\u0119ce p\u0119dzi\u0142y w dw\u00f3ch kierunkach przez kolejne oktawy gam i pasa\u017cy, d\u017awi\u0119k fortepianu zdawa\u0142 si\u0119 nuci\u0107 pogodn\u0105 piosenk\u0119. Jego Adagio (II Koncert) i Largo (I Koncert) by\u0142y oczywi\u015bcie natchnione, zagrane z nale\u017cn\u0105 im powag\u0105 i dostojno\u015bci\u0105. Ale i tu wi\u0119cej mogli\u015bmy odnale\u017a\u0107 pogodnego rozmarzenia ni\u017c przesadnej uroczystej tonacji. Kierowana przez Douglasa od fortepianu orkiestra doskonale zrozumia\u0142a t\u0119 \u015bcie\u017ck\u0119 interpretacyjn\u0105 artysty. Smyczki wt\u00f3rowa\u0142y wi\u0119c i komentowa\u0142y jego pe\u0142ne lirycznego natchnienia frazy, za\u015b instrumenty d\u0119te drewniane, tr\u0105bki i waltornie dziarsko przekomarza\u0142y si\u0119 w zabawie z rytmem i wdzi\u0119cznymi refrenami. P\u0142yn\u0105cy ze sceny impuls by\u0142 niezwykle wa\u017cny. Bez niego nie by\u0142oby mowy o udanym \u201ebalu\u201d.
\nBarry Douglas nie by\u0142by jednak sob\u0105, gdyby nas czym\u015b nie zaskoczy\u0142. I cho\u0107 okaza\u0142 si\u0119 mistrzem klasycznych koncert\u00f3w Beethovena, jego artystyczna dusza najlepiej chyba czuje si\u0119 w romantycznym, nieco ch\u0142odnym, troch\u0119 mo\u017ce tajemniczym i niedopowiedzianym do ko\u0144ca klimacie. Takie odnios\u0142em wra\u017cenie przys\u0142uchuj\u0105c si\u0119 jego (i orkiestry) wykonaniu Nokturnu & Chanson oraz Arii Johna Fielda.
\nTomasz Handzlik<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Barry Douglas i Camerata Ireland zagrali na 17. Wielkanocnym Festiwalu Ludwiga van Beethovena. Koncert \u015bwiatowej s\u0142awy pianisty oraz za\u0142o\u017conej przez niego orkiestry by\u0142 niczym bal podrywaj\u0105c niemal publiczno\u015b\u0107 Filharmonii Narodowej do ta\u0144ca. Dawno nie s\u0142ysza\u0142em Douglasa na \u017cywo. Z jego nagra\u0144 przes\u0142uchiwa\u0142em ostatnio, albo raczej ws\u0142uchiwa\u0142em si\u0119 w interpretacj\u0119 Koncertu fortepianowego \u201eResurrection\u201d Krzysztofa Pendereckiego. Ale […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-174","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/174","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=174"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/174\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":175,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/174\/revisions\/175"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=174"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}