Pie\u015bni Stanis\u0142awa Moniuszki s\u0105 specjalno\u015bci\u0105 Urszuli Kryger (mezzosopran). P\u0142yt\u0119 z wyborem tych miniatur na g\u0142os i fortepian artystka wyda\u0142a ju\u017c u progu swej kariery w 1995 r., nied\u0142ugo po wygranej na Konkursie Moniuszkowskim w Warszawie (1992 – pierwsza edycja doprowadzona do skutku przez Mari\u0119 Fo\u0142tyn, kt\u00f3ra zasiada\u0142a w jury) i na Konkursie ARD w Monachium.<\/p>\n
Warto przypomnie\u0107, \u017ce pie\u015bni – obok oper – s\u0105 najistotniejszym punktem w dorobku tw\u00f3rcy „Halki”. Moniuszko mia\u0142 wyj\u0105tkow\u0105 predylekcj\u0119 do tej uroczej formy muzycznej, przede wszystkim dzi\u0119ki swojej genialnej inwencji melodycznej. Pozostawi\u0142 po sobie oko\u0142o trzystu pie\u015bni zebranych w zeszytach zwanych „\u015apiewnikami domowymi”. Jego ide\u0105, by nie powiedzie\u0107 misj\u0105 by\u0142o bowiem trafienie z tymi pie\u015bniami „pod strzechy”, do polskich dom\u00f3w, gdzie mog\u0142yby by\u0107 wykonywane w rodzinnych i towarzyskich gronach. By\u0142 to te\u017c dla niego sprawdzony spos\u00f3b na szybki zarobek, a pieni\u0119dzy potrzebowa\u0142, poniewa\u017c mia\u0142 na utrzymaniu wielodzietn\u0105 rodzin\u0119. Pie\u015bni pisa\u0142 szybko, oddawa\u0142 je wydawcy, odbiera\u0142 wynagrodzenie. A jednak s\u0105 to dzie\u0142a mistrzowskie – niekt\u00f3re sta\u0142y si\u0119 wr\u0119cz ikon\u0105 polskiej pie\u015bni, jak „Prz\u0105\u015bniczka”. Wymagaj\u0105 wra\u017cliwego, subtelnego wykonawcy, kt\u00f3ry uka\u017ce ich kruche pi\u0119kno.<\/p>\n
Sobotni wiecz\u00f3r na Festiwalu romantycznych kompozycji wype\u0142ni\u0142o 18 pie\u015bni Moniuszki do s\u0142\u00f3w polskich poet\u00f3w w interpretacji Urszuli Kryger, kt\u00f3rej przy fortepianie towarzyszy\u0142 Pawe\u0142 C\u0142api\u0144ski. Arty\u015bci zacz\u0119li od pie\u015bni pogodnych i prostych, z kt\u00f3rych tylko „Z\u0142ota rybka” wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 kujawiakowym sm\u0119tkiem. „Wio\u015bnianka” do s\u0142\u00f3w Goethego w przek\u0142adzie T. Matuszewskiego mia\u0142a akompaniament przypominaj\u0105cy pie\u015bni Schuberta, podobnie jak „Grajek”, w kt\u00f3rym odzywaj\u0105 si\u0119 echa d\u017awi\u0119k\u00f3w liry korbowej obecne te\u017c w „Podr\u00f3\u017cy zimowej” Schuberta.<\/p>\n
Pogodn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 recitalu, w kt\u00f3rej artystka przypomnia\u0142a kapitalnie skomponowan\u0105 „Niepewno\u015b\u0107” do s\u0142\u00f3w Adama Mickiewicza, zako\u0144czy\u0142a po mistrzowsku, jakby na jednej wij\u0105cej si\u0119 linii (nitce?) za\u015bpiewana „Prz\u0105\u015bniczka”. Urszula Kryger daje s\u0142uchaczowi komfort rozumienia ka\u017cdego s\u0142owa – jej dykcja jest nienaganna. Ale to s\u0142owo – czasem wysokich poetyckich lot\u00f3w – nigdy nie jest podane oboj\u0119tnie. Kryger uosabia najlepszy styl interpretowania pie\u015bni, w kt\u00f3rym s\u0142owo jest rdzeniem melodii, niesie w\u0142asne znaczenia i pozostaje z muzyk\u0105 w harmonijnym po\u0142\u0105czeniu. W takim typie wykonywania pie\u015bni wokalista jest po trosze aktorem, nie unika pozamuzycznej ekspresji jako dope\u0142nienia muzycznego przekazu. Dlatego s\u0142owa – nie tylko nuty – w ustach Urszuli Kryger s\u0105 bardzo plastyczne (dosadne „tupn\u0119\u0142a n\u00f3\u017ck\u0105” w pie\u015bni „Dziewcz\u0119 i ptak” do s\u0142\u00f3w Aleksandra Michaux).<\/p>\n
A je\u015bli chodzi o muzyczny kolor, to \u015bwietnym przyk\u0142adem jest spos\u00f3b, w jaki Kryger \u015bpiewa\u0142a „Jask\u00f3\u0142eczk\u0119” do wiersza Wincentego Pola – kszta\u0142t frazy przy s\u0142owach „Jask\u00f3\u0142eczko, jask\u00f3\u0142eczko! Z czym przybywasz do tej wioski” mia\u0142 w sobie co\u015b migocz\u0105cego i ulotnego jak ptasie pi\u00f3rka.<\/p>\n
Drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 recitalu wype\u0142ni\u0142y pie\u015bni mroczniejsze, dramatyczne i pesymistyczne. „Do Niemna” Kryger za\u015bpiewa\u0142a z uniesieniem, ballada „Lirnik wioskowy” by\u0142a przygotowaniem do grobowego nastroju „Piosenki ob\u0142\u0105kanej Ofelii” (zn\u00f3w echa Schuberta), w kt\u00f3rej \u015bpiewaczka stworzy\u0142a niezwyk\u0142y nastr\u00f3j i do ko\u0144ca trzyma\u0142a s\u0142uchacza w napi\u0119ciu. Pie\u015bni „Do p\u0105czka” i „\u0141za” wcale nie przynios\u0142y ukojenia, podtrzyma\u0142y tylko nastr\u00f3j melancholii.<\/p>\n
Ten oddali\u0142 si\u0119 dopiero w ostatnim zestawie pie\u015bni („O Zosi sierocie”, „Jask\u00f3\u0142eczka”, „Dziewcz\u0119 i ptak”) zako\u0144czonym „Dobr\u0105 noc\u0105”, a nast\u0119pnie podanym na bis „Kotkiem” i wreszcie pi\u0119kn\u0105 pie\u015bni\u0105 „wsp\u00f3lnotow\u0105” „Po nocnej rosie”, do kt\u00f3rej wsp\u00f3\u0142wykonania artystka zaprosi\u0142a tak\u017ce publiczno\u015b\u0107 – jak si\u0119 okaza\u0142o, na widowni znajdowa\u0142o si\u0119 sporo os\u00f3b, kt\u00f3re zna\u0142y nie tylko melodi\u0119 tej pie\u015bni, ale r\u00f3wnie\u017c jej s\u0142owa.<\/p>\n
Anna S. D\u0119bowska<\/strong><\/p>\n Sobota, 3 wrze\u015bnia, Pa\u0142ac na Wyspie w \u0141azienkach Kr\u00f3lewskich w Warszawie<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pie\u015bni Stanis\u0142awa Moniuszki s\u0105 specjalno\u015bci\u0105 Urszuli Kryger (mezzosopran). P\u0142yt\u0119 z wyborem tych miniatur na g\u0142os i fortepian artystka wyda\u0142a ju\u017c u progu swej kariery w 1995 r., nied\u0142ugo po wygranej na Konkursie Moniuszkowskim w Warszawie (1992 – pierwsza edycja doprowadzona do skutku przez Mari\u0119 Fo\u0142tyn, kt\u00f3ra zasiada\u0142a w jury) i na Konkursie ARD w Monachium. […]<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1055","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1055","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1055"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1055\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1058,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1055\/revisions\/1058"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/recenzje\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1055"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}