\n<\/b>Wolfgang Amadeus Mozart – Adagio i fuga c-moll<\/em> KV 546
\nLudwig van Beethoven – Sonata quasi una fantasia cis-moll<\/em> op. 27 nr 2 w wersji na smyczki w opracowaniu Jakuba Kowalewskiego
\nEdward Elgar – Koncert wiolonczelowy e-moll<\/em> op.85<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-content\/uploads\/sites\/6\/2019\/03\/bazi_11092008_034-300x200.jpg\")
Fot. Katarzyna Ziober\/Kamil Babka<\/em><\/figcaption><\/figure>\n
Na dyrygenckim podium \u015al\u0105skiej Orkiestry Kameralnej w pi\u0105tek 8 marca stanie Anna Duczmal-Mr\u00f3z, a koncert wiolonczelowy Edwarda Elgara zagra Karolina Jaroszewska. W Filharmonii \u015al\u0105skiej \u2013 Dzie\u0144 Kobiet ze wspania\u0142ymi paniami. Polecamy. Koncert „Kobiety na Dzie\u0144 Kobiet” Sala koncertowa im. Karola Stryji, Filharmonia \u015al\u0105ska 8 marca 2019 r., godz. 19.00 Wykonawcy \u015al\u0105ska Orkiestra Kameralna Anna Duczmal-Mr\u00f3z – dyrygent Karolina Jaroszewska – wiolonczela Program Wolfgang Amadeus Mozart – Adagio i fuga c-moll KV 546 Ludwig van Beethoven – Sonata quasi una fantasia cis-moll op. 27 nr 2 w […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-928","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-bez-kategorii"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/928","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=928"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/928\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":936,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/928\/revisions\/936"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=928"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=928"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beethoven.org.pl\/impresariat\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=928"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nZ wszechstronnego kameralnego dorobku Wolfganga Amadeusza Mozarta do programu koncertu wybrano Adagio i fug\u0119 c-moll na dwoje skrzypiec, alt\u00f3wk\u0119, wiolonczel\u0119 (i kontrabas) KV 546, utw\u00f3r skomponowany w Wiedniu 26 czerwca 1788 roku. Kunsztowna barokowa fuga napisana by\u0142a wcze\u015bniej, w grudniu 1783 roku, w wersji na dwa fortepiany (KV 426), za\u015b to opracowanie \u2013 jak pisze Danuta Gwizdalanka \u2013 najprawdopodobniej mia\u0142o by\u0107 wykonywane zespo\u0142owo, z kontrabasami. Wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie wykonywane bywaj\u0105 wersje zar\u00f3wno kwartetowa, jak i orkiestrowa.
\nPo Mozarcie zabrzmi w koncercie smyczkowa wersja Jakuba Kowalewskiego najs\u0142ynniejszej z 32 fortepianowych sonat Ludwiga van Beethovena. Przydomek \u201eksi\u0119\u017cycowa\u201d nada\u0142 Sonacie fortepianowej cis-moll op. 27 nr 2 z 1801 roku niemiecki poeta i krytyk muzyczny, Ludwig Rellstab, pi\u0119\u0107 lat po \u015bmierci kompozytora. Sam Beethoven okre\u015bli\u0142 dzie\u0142o, podobnie jak sonat\u0119 nr 1 z tego opusu, s\u0142owami \u201equasi una fantasia\u201d (w stylu fantazji). Nietypowa budowa dzie\u0142a potwierdza sugerowan\u0105 w ten spos\u00f3b formu\u0142\u0119 rapsodyczn\u0105. Wbrew zwyczajowi, sonata zaczyna si\u0119 od cz\u0119\u015bci powolnej, kt\u00f3ra bez \u017cadnej przerwy \u2013 attaca \u2013 przechodzi w nast\u0119pn\u0105. T\u0119 pierwsz\u0105, spokojnie faluj\u0105c\u0105 Beethoven nakaz gra\u0107 \u201eprzez ca\u0142y czas z nale\u017cyt\u0105 delikatno\u015bci\u0105\u201d. Drug\u0105, kt\u00f3r\u0105 Ferenc Liszt nazwa\u0142 \u201ekwiatem pomi\u0119dzy dwoma przepa\u015bciami\u201d, wie\u0144czy jeden z najbardziej burzliwych muzycznych fina\u0142\u00f3w w tw\u00f3rczo\u015bci Beethovena.
\nZamknie wiecz\u00f3r Koncert wiolonczelowy e-moll op. 85 Edwarda Elgara. Utw\u00f3r z 1919 roku, jak \u017caden inny w\u015br\u00f3d kompozycji na ten instrument, oddaje istot\u0119 wiolonczeli. S\u0142ycha\u0107 to bardzo pi\u0119knie, kiedy solista wy\u015bpiewuje pocz\u0105tkowe ponure akordy. Brytyjska publiczno\u015b\u0107 dos\u0142uchuje si\u0119 w tym utworze po\u017cegnania Elgara z Angli\u0105 epoki edwardia\u0144skiej w nast\u0119pstwie I wojny \u015bwiatowej oraz w\u0142asnym kompozytorskim \u017cyciem. Po \u015bmierci \u017cony w 1920 roku Edward Elgar napisa\u0142 ju\u017c niewiele muzyki, cho\u0107 dokona\u0142 wielu transkrypcji, m.in. J.S. Bacha i G. F. H\u00e4ndla. Wielu angielskich krytyk\u00f3w uwa\u017ca go za najwybitniejszego przedstawiciela nowoczesnej szko\u0142y angielskiej, stawiaj\u0105c go nawet przed Benjaminem Brittenem. Czy s\u0142usznie? Nie ulega natomiast w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce Edward Elgar wyd\u017awign\u0105\u0142 angielsk\u0105 symfonik\u0119 z zapomnienia i depresji. Gor\u0105cym zwolennikiem jego muzyki by\u0142 Richard Strauss. W ho\u0142dzie Polsce i Ignacemu Janowi Paderewskiemu Elgar skomponowa\u0142 Preludium symfoniczne \u201ePolonia\u201d (1915).
\nAnna Duczmal-Mr\u00f3z w 2003 roku by\u0142a najm\u0142odsz\u0105 uczestniczk\u0105 VII Mi\u0119dzynarodowego Konkursu Dyrygent\u00f3w im. G. Fitelberga. Jako jedyna dyrygentka dotar\u0142a do p\u00f3\u0142fina\u0142u. Zdoby\u0142a nagrod\u0119 specjalna STOART. \u201eMa osobowo\u015b\u0107 i ch\u0119\u0107 wnikliwego, w\u0142asnego spojrzenia w muzyczne dzie\u0142o\u201d \u2013 pisa\u0142 recenzent \u201eRzeczypospolitej\u201d, a po jej debiucie na festiwalu w Bad Kissingen niemiecka prasa okrzykn\u0119\u0142a j\u0105 \u201esensacyjn\u0105 dyrygentk\u0105\u201d. Edukacj\u0119 muzyczn\u0105 rozpocz\u0119\u0142a jako skrzypaczka (studia w Hanowerze u prof. Krzysztofa W\u0119grzyna), dyrygentur\u0119 studiowa\u0142a w hanowerskiej Hochschule Musik und Theater u Eiji Oue, kt\u00f3rego potem by\u0142a asystentk\u0105 w NDR-Radiophilharmonie. W latach 2006-2007 by\u0142a asystentk\u0105 Antoniego Wita w Filharmonii Narodowej. Koncertuje i nagrywa z wieloma orkiestrami w Polsce i Niemczech. Od 2009 roku jest drug\u0105 dyrygentk\u0105 Orkiestry Kameralnej Polskiego Radia \u201eAmadeus\u201d.
\nPo wyst\u0119pie Karoliny Jaroszewskiej w Weil Recital Hall nowojorskiej Carnegie Hall w 2015 roku recenzent \u201eNew York Concert Review\u201d pisa\u0142: \u201eJaroszewska gra intuicyjnie, jest te\u017c w stanie zaoferowa\u0107 s\u0142uchaczom masywne, otwarte i aksamitne brzmienie (\u2026) Pewno\u015b\u0107, z jak\u0105 gra\u0142a, zdradza\u0142a wielk\u0105 bieg\u0142o\u015b\u0107 techniczn\u0105 (\u2026) godn\u0105 podziwu precyzj\u0119\u201d. Absolwentka pozna\u0144skiej Akademii Muzycznej w klasie prof. Stanis\u0142awa Pokorskiego jest te\u017c wychowank\u0105 jednej z najznakomitszych s\u0142aw wiolonczelistyki \u2013 Zary Nelsovej. Na jej zaproszenie Karolina Jaroszewska pojecha\u0142a do Nowego Jorku na nieodp\u0142atne lekcje prywatne, po kt\u00f3rych podj\u0119\u0142a studia w renomowanej Julliard School. W czasie studi\u00f3w wygra\u0142a w Los Angeles presti\u017cowy konkurs wiolonczelowy im. G. Piatigorskiego. Wyst\u0119puje z wieloma orkiestrami w kraju i za granic\u0105.
\n(Info organizatora)<\/em><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"