Gdy Beethoven dyrygowa\u0142 po raz pierwszy swoj\u0105 IX Symfoni\u0105, \u015bwiat muzyczny krytycznie odni\u00f3s\u0142 si\u0119 do tego dzie\u0142a. Zelter wyrazi\u0142 si\u0119: \u201eTo geniusz, kt\u00f3ry obwiesza b\u0142yskotkami prosi\u0119\u201d. Mendelssohn z kolei, \u017ce \u201eJest to muzyka napisana na wielki wtorek przez pijanego\u201d, natomiast publiczno\u015b\u0107 przyj\u0119\u0142a Symfoni\u0119 z ogromnym entuzjazmem, nie przestaj\u0105c bi\u0107 \u201ebrawo!\u201d. Beethoven, w tym okresie straci\u0142 ju\u017c s\u0142uch, nie zauwa\u017cy\u0142 reakcji publiczno\u015bci, kt\u00f3ra poczu\u0142a si\u0119 zlekcewa\u017cona. Dopiero \u015bpiewaczka Karolina Unger podszed\u0142szy do kompozytora, lekko obr\u00f3ci\u0142a go w stron\u0119 publiczno\u015bci i dopiero w\u00f3wczas wzruszony Beethoven podzi\u0119kowa\u0142 za niezwykle gor\u0105ce przyj\u0119cie jego dzie\u0142a.<\/p>\n
Beethoven nie by\u0142 wygodnym lokatorem, nigdy nie chcia\u0142 si\u0119 zastosowa\u0107 do \u017cadnego regulaminu, po nocach gra\u0142, nie daj\u0105c spa\u0107 s\u0105siadom. Z tego te\u017c powodu cz\u0119sto wypowiadano mu mieszkanie i musia\u0142 si\u0119 wyprowadza\u0107.
\nZabawna historia zwi\u0105zana jest z pewnym mieszkaniem, kt\u00f3re Beethoven upodoba\u0142 sobie szczeg\u00f3lnie i do kt\u00f3rego za wszelk\u0105 cen\u0119 chcia\u0142 powr\u00f3ci\u0107. W\u0142a\u015bciciel domu jako jeden z warunk\u00f3w stawia\u0142 kupienie nowych \u017caluzji, gdy\u017c stare znik\u0142y. Beethoven zgodzi\u0142 si\u0119, byleby tylko m\u00f3c wr\u00f3ci\u0107 do upragnionego apartamentu.
\nCiekawo\u015b\u0107 \u2013 co sta\u0142o si\u0119 z poprzednimi \u017caluzjami \u2013 nie dawa\u0142a mu jednak spokoju. W ko\u0144cu doszed\u0142 prawdy. Ot\u00f3\u017c okaza\u0142o si\u0119, \u017ce w\u0142a\u015bciciel domu sprzeda\u0142 je, i to bardzo drogo, bogatym Amerykanom jako autografy s\u0142awnego muzyka; Beethoven mia\u0142 bowiem zwyczaj stoj\u0105c przy oknie notowa\u0107 na \u017caluzjach r\u00f3\u017cne my\u015bli i motywy muzyczne.
\nMistrza niezmiernie ubawi\u0142o to odkrycie, postanowi\u0142 wi\u0119c dalej pisa\u0107 na \u017caluzjach, ale to, co tam wypisywa\u0142, mog\u0142oby zje\u017cy\u0107 w\u0142osy najodporniejszemu na wszelkie nieprzyzwoito\u015bci m\u0119\u017cczy\u017anie. W ten spos\u00f3b nowe \u017caluzje pozostawa\u0142y w oknach bezpieczne.<\/p>\n
Kiedy\u015b w Wiedniu Beethoven wst\u0105pi\u0142 do restauracji na obiad, lecz roztargniony zapomnia\u0142, po co tutaj przyby\u0142. Nie zwraca\u0142 uwagi na kelnera, kt\u00f3ry kilkakrotnie zapytywa\u0142, czego go\u015b\u0107 sobie \u017cyczy. Po godzinie kompozytor wo\u0142a kelnera i pyta:
\n– Ile p\u0142ac\u0119?
\n– Pan dotychczas jeszcze niczego nie zam\u00f3wi\u0142, w\u0142a\u015bnie chcia\u0142bym spyta\u0107, czym mog\u0119 s\u0142u\u017cy\u0107?
\n– A przynie\u015b pan, co chcesz, i daj mi \u015bwi\u0119ty spok\u00f3j.<\/p>\n
Goethe i Beethoven pewnego razu udali si\u0119 na przechadzk\u0119 za Karlsbad, aby m\u00f3c w spokoju troch\u0119 porozmawia\u0107, wsz\u0119dzie jednak spotykali spacerowicz\u00f3w, kt\u00f3rzy k\u0142aniali si\u0119 im z wielkim szacunkiem. Wreszcie Goethe, zniecierpliwiony, powiada:
\n– Jakie\u017c to m\u0119cz\u0105ce. Nigdzie ju\u017c nie mog\u0119 si\u0119 schroni\u0107 przed tymi honorami.
\nBeethoven na to spokojnie i z u\u015bmiechem:
\n– Ale\u017c prosz\u0119 si\u0119 tak nie denerwowa\u0107. Bardzo mo\u017cliwe, \u017ce te honory przeznaczone s\u0105 dla mnie.<\/p>\n
Wiede\u0144ski pianista wirtuoz Daniel Steibelt znany by\u0142 z ogromnej pewno\u015bci siebie i wynios\u0142o\u015bci. Gdy s\u0142awa Beethovena zacz\u0119\u0142a zatacza\u0107 coraz szersze kr\u0119gi, Steibelt postanowi\u0142 wezwa\u0107 go do wsp\u00f3\u0142zawodnictwa. Beethoven wezwanie przyj\u0105\u0142. Pierwszy gra\u0142 Steibelt, po czym przysz\u0142a kolej na Beethovena, kt\u00f3ry znudzony, z niejakim lekcewa\u017ceniem postawi\u0142 partytur\u0119 Steibelta na pulpicie \u201edo g\u00f3ry nogami\u201d, podj\u0105\u0142 jeden z temat\u00f3w i improwizowa\u0142 na nim w spos\u00f3b tak natchniony, \u017ce Steibelt zblad\u0142 jak \u015bciana, po czym chwiejnym krokiem wyszed\u0142 z Sali, nie czekaj\u0105c nawet ko\u0144ca gry.
\nOd tego czasu, gdy zapraszano go na wyst\u0119p, zawsze stawia\u0142 warunek, aby nie by\u0142o Beethovena.<\/p>\n
12 VII 1845 roku miano ods\u0142oni\u0107 w Bonn pomnik Beethovena. W ostatniej chwili przyby\u0142a na t\u0119 uroczysto\u015b\u0107 kr\u00f3lowa angielska Wiktoria bawi\u0105ca w\u00f3wczas w Niemczech oraz kr\u00f3l pruski Fryderyk IV. Dostojni go\u015bcie wraz z licznym orszakiem zjawili si\u0119 zupe\u0142nie nieoczekiwanie i komitet organizacyjny ulokowa\u0142 ich na balkonie pa\u0142acu hrabiego F\u00fcrstenberga.
\nGdy po odegraniu hymnu za spi\u017cowego pos\u0105gu opad\u0142a zas\u0142ona, kr\u00f3l pruski wybuchn\u0105\u0142 nagle g\u0142o\u015bnym \u015bmiechem \u2013 pomnik Beethovena sta\u0142 ty\u0142em do obecnych monarch\u00f3w. Nale\u017c\u0105cy do komitetu znakomity geograf Aleksander Humboldt szybko zorientowa\u0142 si\u0119 w pomy\u0142ce zaistnia\u0142ej na skutek po\u015bpiechu i zwracaj\u0105c si\u0119 do dostojnych go\u015bci, o\u015bwiadczy\u0142:
\n– Wasze Kr\u00f3lewskie Mo\u015bcie! Jest rzecz\u0105 powszechnie znan\u0105, \u017ce Beethoven by\u0142 wprawdzie wielkim kompozytorem, ale jako cz\u0142owiek by\u0142 troch\u0119 nieokrzesany. I oto dzisiaj, po jego \u015bmierci mamy jeszcze jeden dow\u00f3d, \u017ce na t\u0119 opini\u0119 w pe\u0142ni zas\u0142u\u017cy\u0142.<\/p>\n