Przypadające w roku bieżącym 200-letnia rocznica urodzin Ignacego Krzyżanowskiego jest świetną okazją do przypomnienia dzisiaj prawie zapomnianej postaci tego pianisty, pedagoga i kompozytora związanego z Warszawą.
Urodził się w 1826 roku w Opatowie, wychowywał w Krakowie, gdzie uczył się kontrapunktu i harmonii u Franciszka Mireckiego, a następnie za radą Ferenca Liszta studiował w Konserwatorium w Paryżu. Tam też poznał Chopina, który najprawdopodobniej udzielił mu kilku lekcji fortepianu i pozytywnie wypowiedział się o pierwszych próbach kompozytorskich. Koncertową karierę pianisty, którą z powodzeniem rozwijał od 14. roku życia, przerwała choroba oczu. Od 1850 roku osiadł na stałe w Warszawie, zyskując duże uznanie jako nauczyciel fortepianu. Był jednym z współzałożycieli powstałego w 1871 roku Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Zmarł w roku 1905.
Jako kompozytor Ignacy Krzyżanowski skupił się na twórczości fortepianowej. Jego utwory, w przeważającej mierze będące miniaturami instrumentalnymi, cieszyły się w XIX wieku sporym zainteresowaniem, a Jan Kleczyński nawet upatrywał w kompozytorze godnego naśladowcę stylu chopinowskiego. Do najbardziej znaczących utworów spuścizny Krzyżanowskiego należy wydana w 1882 roku Sonata b-moll op. 45. To trzyczęściowe dzieło nawiązuje do stylu Chopina, co najbardziej przejawia się w pianistycznych rozwiązaniach fakturalnych utworu, lecz również do Sonaty b-moll op. 35, na co wskazuje analogiczna tonacja i wstęp w tym samym co u Chopina tempie Grave.
Interpretację Sonaty b-moll Fryderyka Chopina i Sonaty b-moll Juliana Krzyżanowskiego przedstawi Piotr Pawlak, faworyt publiczności XIX Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, rozpoczynając recital Preludium i fugą b-moll z drugiego tomu zbioru Das Wohltemperierte Klavier Jana Sebastiana Bacha.
