Maria Szymanowska (1789-1831) to postać intrygującą i nietuzinkowa. Była jedną z pierwszych pianistek, które w XIX wieku zdobyły międzynarodowe uznanie; pierwszą polską artystką cieszącą się sławą i poważaniem.
Wykształcenie muzyczne odebrała w Warszawie od domowych nauczycieli. W warszawskim salonie rodziców odbyły się też pierwsze występy uzdolnionej pianistki.
Zgodnie z normami epoki w wieku 21 lat wyszła za mąż, lecz małżeństwo, którego owocem była trójka dzieci, zakończyło się po kilku latach kryzysem i rozwodem.
Dopiero wtedy, u progu lat 20-tych XIX wieku, zaczęła budować swą międzynarodową karierę pianistki, dając się również poznać jako kompozytorka wydawanych i cieszących się popularnością miniatur fortepianowych oraz pieśni. Koncertując po całej Europie poznała ważnych twórców epoki: oczarowany był nią wielki Johann Wolfgang von Goethe, który zadedykował jej wiersz Aussöhnung (Pojednanie); grą pianistki zachwycali się Luigi Cherubini i Gioachino Rossini.
Ostatnie lata życia spędziła w Petersburgu, gdzie jako nadworna pianistka prowadziła słynny kosmopolityczny salon. Pasmo jej artystycznych sukcesów przerwała przedwczesna śmierć podczas epidemii cholery.
Jednym z najbardziej ważkich dokonań kompozytorskich Szymanowskiej pozostaje zbiór Vingt exercices et préludes (Dwudziestu etiud i preludiów), opublikowany w 1819 roku. Oprócz walorów artystycznych miniatury zbioru ukazują nam zalety techniki pianistycznej samej kompozytorki. Młody Fryderyk Chopin podziwiał grę artystki podczas jej warszawskiego koncertu w 1827 roku; zapewne znał również jej utwory. Profesor Mieczysław Tomaszewski zwrócił uwagę, że twórczość Szymanowskiej pod względem uprawianych gatunków muzycznych i niektórych rozwiązań fakturalnych mogła być dla Chopina punktem wyjścia jego własnych poszukiwań kompozytorskich.
