Ignacy Feliks Dobrzyński, jeden z najzdolniejszych uczniów Józefa Elsnera, określony przez nauczyciela jako „zdolność niepospolita”, napisał Grand Trio a-moll w roku 1831. Utwór opublikowany w Lipsku trzy lata później został z sukcesem prawykonany 24 listopada 1835 roku w Warszawie. Rozbudowane czasowo dzieło – co podkreślił kompozytor w tytule określeniem „wielkie” – składa się z czerech części: po klasycznie zbudowanej części pierwszej o formie sonatowej, następuje figlarne, lekkie scherzo – część druga, a następnie utrzymana w tonie balladowym część trzecia (Adagio fantastico), prowadząca do finałowego ronda, którego powracający refren ma cechy krakowiaka. Trio powstałe w początkowym okresie drogi twórczej kompozytora stylistycznie łączy cechy klasyczne ze stylem brillant (z blaskiem). Dobrzyński szczególnie eksponuje w nim partię fortepianu, stawiając wysokie wymagania wirtuozowskie wykonawcy. Być może z tego powodu zadedykowane zostało Johannowi Nepomukowi Hummlowi, który w swoich popularnych w tym czasie triach wysuwał fortepian na plan pierwszy.
O wiele większą równowagę w równorzędnym traktowaniu instrumentów spotykamy w Triu a-moll Clary Schumann, skomponowanym w 1846 roku i uważanym za jedną z najwybitniejszych jej kompozycji. Prawykonane utworu odbyło się 15 stycznia 1847 roku w Wiedniu podczas pianistycznego tournée Clary i w recenzji skomentowane słowami charakterystycznymi dla ducha epoki, że Trio „wykazuje spokojne opanowanie formalnego medium artystycznego, jakiego nie spodziewalibyśmy się po kobiecie kompozytorce”. Całe dzieło wypełnia ton romantycznej wybujałej emocjonalności: część pierwszą o mocno dramatycznej narracji odmiennych tematów formy sonatowej, część drugą będącą żartobliwym scherzem nawiązującym do cech menueta, spokojną część trzecią, której quasi pieśniowy tok muzyczny nieoczekiwanie przerywa niespokojny dialog instrumentów oraz finałem nawiązującym do części początkowej, z mistrzowskim fugatem umieszczonym w przetworzeniu formy sonatowej. Zainspirowany dziełem Clary Robert Schumann rok później skomponował swoje pierwsze trio fortepianowe opus 63.
